Koffiepauze 

Hoi, welkom aan de koffietafel waar je tijdens een welverdiende koffiepauze mooie verhalen kunt lezen van gastschrijvers over dagelijkse bezigheden; hobby, werk, leuke uitjes, bedrijf, kookkunsten, gezondheid, belevingen of worstelingen soms in combinatie met chronisch ziek zijn, aandoeningen of beperkingen.
Onder het genot van een kopje koffie of iets anders en misschien wel een kleine versnapering neem ik je graag even mee in een fijn momentje voor jezelf. 
 
Liefs, Lizette

-

Lijkt het jou ook leuk om een gastartikel te schrijven? Neem dan contact met mij op en we maken samen een plan. 

Nieuw aan de koffietafel...

❋ Carin - Niet klagen maar dragen

Created with Sketch.

Eerder aan de koffietafel... 

 

❋ Martijn - Leef je droom 

❋ Van Ons - Droom, beleef en geniet 

❋ Marion - Het meisje van toen

❋ Voor Gastschrijven uit 2020  scrol naar beneden

Niet klagen maar dragen

Carin

  

Lizette ken ik via handwerkmarkt , zag haar mooie werk en ben haar gaan volgen op instagram. Ik vind dat ze hele mooie dingen post. Toen ben ik eens op haar site gaan snuffelen en naast prachtig handwerken kan ze ook nog heel leuk schrijven. Ze is betrokken bij andere mensen en ik bewonder de manier waarop ze in het leven staat. Soms hebben we een kort praatje via de chat en toen ze mij vroeg of ik ook iets wilde schrijven was mijn antwoord ja.
Mijn raderen maakte ondertussen overuren, wat moet je schrijven en durf ik over mezelf te vertellen. Nou ben ik een slechte slaper, dat maakt dat er in de nacht voldoende uren zijn om na te denken. En dacht toen wat kan mij het schelen . 

 

Dus hier ben ik. Mijn naam is Carin, en nog een maandje 52 jaar. Ben getrouwd met de liefste en trotse mama van een zoon van 25 jaar. Al mijn hele leven woon ik in Capelle aan den IJssel .  

Na de geboorte van onze zoon ben ik minder gaan werken om thuis te zijn voor hem. 


Sinds ongeveer tien jaar zit ik thuis. Mijn instelling “niet klagen maar dragen” eiste zijn tol. Ik had roofbouw gepleegd op mijn lijf.
Mijn schildklier was ermee gestopt na de geboorte van mijn zoon en was met medicijnen altijd aardig stabiel gebleven. Nu was mijn schildklierwaarde totaal ontregelt en de internist stond voor een raadsel... Ik was moeier dan moe en kampte met heftige migraine aanvallen en had overal pijn. Mijn lijf was op.
Na vele onderzoeken kreeg ik er een paar plakkers in de categorie chronisch ziek bij. Inmiddels zat ik in een re-integratie en mocht een opleiding edelsteen therapie gaan doen. Mijn interesse lag daar al en zou dat mooi vanuit huis kunnen doen. Die opleiding heb ik afgemaakt maar van werken is het nooit meer gekomen. Ik werd namelijk volledig afgekeurd. Het gaf me rust maar ook een hoop verdriet. Na 28 jaar gewerkt te hebben word je afgeschreven, zo voelde het. Jarenlang hield ik me bezig met van alles om maar beter te worden. Ik dook het alternatieve circuit in en bezocht een mesoloog, osteopaat en liet me prikken bij de accupunctuur. Las boeken, voor zover dat ging met mijn hersenmist. In de hoop daarin te vinden wat me verder kon helpen.  Niets van dit alles hielp. Ik moest het maar accepteren werd me gezegd. 

 

Langzaam aan probeerde ik het los te laten.
De vele edelstenen die ik had aangeschaft voor de opleiding lagen in bakken. Steeds weer pakte ik ze op en gaf ik iemand advies. Een workshop schreef ik uit en zag het helemaal voor me. Maar ja als je niet op je lijf kan rekenen is afspraken maken niet te doen. Het gaf me ook stress, want ik moet me dan goed voelen die dag. Dus workshops van de baan en iets anders verzinnen. Ik had ooit een ketting gekregen van macramé met een edelsteen erin. En toen kwam het idee om dat te gaan maken. Na een hoop gefreubel met verschillende soorten draden en stenen die niet bleven zitten kreeg ik toch de smaak te pakken. Er werd me gevraagd of de sieraden ook te koop waren en zo ging ik ze verkopen via een eigen facebook pagina. Het werkte, mensen vroegen zelfs om iets voor hun te maken. Door het ziek zijn is mijn wereldje waarin ik leef maar klein, nu stond ik weer in contact met de buitenwereld .Rust in mijn lijf heb ik nooit maar wel te weinig energie en dat is geen handige combi. Als ik ga zitten knopen word ik lekker zen. 

 


Inmiddels knoop ik er al een paar jaar lekker op los. Heb alweer een tijdje mijn winkel op handwerkmarkt. Steeds meer mensen worden zich er bewust van hoe edelstenen je kunnen ondersteunen op allerlei gebieden. En als je edelstenen draagt in een mooi sieraad heb je er dubbel plezier van. 

Elke keer als ik een sieraad verkoop of voor iemand iets mag maken word ik daar blij van. Het idee dat iemand een door mij gemaakt sieraad draagt vind ik enorm leuk.

Carin

11 april 2021

Leef je droom

Martijn

Bij het terrein waar een complete wijk uit de grond wordt gestampt staat een bord. Iedere keer wanneer ik er langs rijd valt het me op. Een gelukkig gezin, lachende gezichten en de tekst: Leef je droom! Als leven in een nieuwbouwwijk een droom is, dan droom ik al jaren verkeerd, want ik woon in een huis uit 1900 wat erg veel onderhoud nodig heeft.

Met mijn dromen was decennialang niets mis, ik had alleen de pech om chronisch ziek te worden. Beter is het om mijn lot te omarmen en geen grote verwachtingen meer te hebben. Helemaal opgaan in het moment gaat me wel wat ver. Juist omdat de pijn en het gebrek aan contact niet met wat mindfulness op te lossen zijn. 

Er lijkt op het eerste oog niets mis met het naleven van onze dromen, omdat je zonder verbeeldingskracht nergens komt. Het helpt om de moed niet te laten zakken. Maar gaat het niet verkeerd als we ons afzonderen van de realiteit en door onze fantasie vergeten dat er niet zoveel kan? 

Mijn realiteit is dat ik bijna dagelijks wakker word met de vage herinnering aan werk. Mijn nachten worden gevuld met de ambities van collega’s, gezamenlijke lunches en dronken vrijdagmiddagborrels. Ik verlies me er zo graag in en denk dat ik door zo te dromen alles uit de werkelijkheid kan halen. De praktijk is echter dat het enkel contraproductief en teleurstellend werkt. Door te denken aan werk, zoals gezonde mensen werken, kom ik geen stap dichter bij die droom.

We willen zo graag ergens bij horen en het liefst nog ergens heel goed in zijn, waardoor we ons voortdurend vergelijken met anderen. Dan gaat het mis met onze dromen. De verwachtingen stapelen zich op en we voeden onze onzekerheid met de stemmetjes: ‘Vroeger kon ik het wel’ en ‘leeftijdsgenoten kunnen het fluitend. Waarom ik dan niet?’ Dat vreet energie. Precies wat we als chronisch zieken er niet bij kunnen hebben. Dus, haal billboards die roepen dat je je droom moet leven neer en concentreer je op jezelf. Alleen dan zie je hoeveel er kan: een wereld aan mogelijkheden.

Martijn

28 maart2021

Bij vraag 91 in de 1000 vragen challenge Wat is je favoriete boek? kun je mijn review lezen over het boek van Martijn. In de DataBank vind je een directe link naar de website van Martijn.

Ook geïnteresseerd in een gastschrijven? 

Droom, beleef en geniet

van Ons

En toen ontmoeten wij elkaar. Zo'n drie jaar geleden door een gezamenlijk hobby leerden wij elkaar kennen. Twee jonge vrouwen waarvoor het leven niet mild is geweest. Geknokt voor hun toekomst, nu hoogopgeleid, aan de start van hun carrière en midden in het leven. We bleken meer gemeen te hebben dan vooraf ooit gedacht.
 
 De enkele hoi en hallo monde uit in korte praatjes en daarna in urenlange gesprekken. De gezamenlijke hobby zorgde voor een vriendschap waarbij wij elkaar waarderen en respecteren in hoe we zijn en elkaar willen helpen groeien zonder tegenprestatie. Het ‘agree to disagree’ is een van de belangrijkste uitgangspunten van onze vriendschap gebleken.  


Ook hebben we beide een grote voorliefde voor de natuur waar onze gezamenlijke hobby ons ook regelmatig bracht. Intens kunnen we genieten van de wandelingen en tochten op onze supboards.   
 Wij zijn ons er dan ook van bewust dat je niet goed maar echt moet kijken om het mooie te zien.

 
 Als jonge vrouwen in de zakenwereld waar wij ons altijd voor 150 % moeten inzetten en lange dagen maken, merkten wij toch dat we iets misten. Zo'n 5 jaar na onze start bij onze werkgevers werden ook wij door Corona gedwongen om altijd thuis te werken en toen bleek het de creativiteit te zijn die al die tijd ontbrak. Door het thuiswerken was er geen verschil meer in een maandag, woensdag of vrijdag en besloten wij dat het anders moest. 

We gingen terug naar onze basis, genieten van het kleine door iedere ochtend een wandeling te maken en de bijzondere natuur weer te waarderen.   


Om ons heen merkten we dat mensen steeds zwaarder kregen, we zagen de verschillende negatieve berichten en uitingen op social media. Maar ook door veel grote influencers lijkt het perfecte leven de norm te worden. Helaas is dit niet realistisch en voor velen niet haalbaar.
 
Op een zaterdagavond aan de keukentafel onder het genot van een glas wijn, waar zoveel goede ideeën ontstaan, fantaseerden wij wat wij hier nog meer mee konden doen en kwam Van Ons tot leven. 
In onze blog op IG posten we dagelijks story's met foto's die voor ons geluksmomentjes zijn. Dit kan echt van alles zijn. De natuur, een bos bloemen, een goed glas wijn, echt van alles. Ook posten we wekelijks een foto op onze feed waarbij wij schrijven om meer bewustzijn te creëren bij onze lezers. Geen zware onderwerpen maar een bijdrage kunnen leveren de blijdschap of geluk van iedereen.
 We proberen het mooie te zien in de dagelijkse dingen en hier dankbaar voor te zijn. 


Onze kracht is dat wij anderen willen zien groeien zonder hier daadwerkelijk iets voor terug te krijgen. Zo hebben wij afgelopen winter zelf kaarsen gemaakt van oude kaarsresten en deze random bij mensen voor de deur gezet. Op het moment zijn wij bezig met het verzamelen van stekjes en boeken om ook uit te delen. Op deze manier hopen wij iemand een glimlach en een goede dag te bezorgen. Wij willen mensen met een positieve noot bewust maken van al het moois dat het leven te bieden heeft. 
 
Droom, beleef en geniet.  

Liefs, 
Van Ons

21 maart 2021

Marion: Het meisje van toen

 24 januari 2021


Created with Sketch.

Met een rok door mama gemaakt stond ik trots op het schoolplein, ik zwierde in het rond en vond hem prachtig. 8 jaar was ik en vond het heerlijk op school, het rekenen, dictee, zingen, handarbeid en blokfluit les dat waren mijn favoriete lessen. Vooral als de juffen zeiden dat ik goed mijn best had gedaan of de meester zei 'geweldig goed meisje' 

Thuis deed ik namelijk alles 'fout' of eigenlijk ik deed nooit iets goed! 

Thuis was ik soort van onzichtbaar, wilde ik ook onzichtbaar zijn.....! 

Ruzie, schreeuwen, slaan om niets, dingen stuk gooien, mond dicht aan tafel, stil zijn, kamer in, mama die fluistert 'ga je kamer maar in', terwijl ze weer een 'oplawaai' kreeg. 

 

Vanaf dat ik 8 jaar was, mijn moeder de lila rok met stippen maakte, vanaf die tijd gaan mijn herinneringen..... 

  

's Ochtends pas mijn kamer uit als mijn vader al weg was, gezellig kletsend ontbijten met mama, aankleden en richting school waar ik het heerlijk vond maar nooit iemand iets vertelde hoe ik aan de blauwe plekken kwam of hoe mama aan de plekken kwam.

De mooiste smoezen was ik inmiddels gewend, trap gevallen, buiten spelen, gestruikeld, muurtje, hinkelen en gevallen, gestoten enz.

 

Na school treuzelen om naar huis te gaan, omlopen, nog even naar de buurvrouw, hondjes aaien, bij de bakker voor het raam turen, om vervolgens toch richting huis te gaan en de trap weer op te lopen....

 

Iedere dag weer, jaar in jaar uit...... 

Op de middelbare toen ik 12 jaar was kwam het besef hoe vreselijk de situatie thuis was....
Ik werd mondiger, ging er tegen in, beschermde mijn moeder, helaas kreeg ik daar door ook meer klappen.

Ik was veel bij vriendinnen maar vroeg ze nooit om mee te gaan naar mijn huis.
Op een avond was het zo erg dat ik weg liep en naar mijn oma liep in het donker. Binnen 2 uur werd ik weer terug gebracht met de mededeling 'schat ook wij kunnen niets aan de situatie doen'

Nu ik ouder ben realiseer ik me hoeveel familie er van af wist, overigens kwam er zelden familie op mijn oma's na, maar die kwamen als mijn moeder alleen was.
Overigens praten we over de jaren 80 hé waar hulp instanties nog niet normaal waren en om naar de politie te gaan is gek genoeg nooit bij me op  gekomen.  
Deze actie kwam me duur te staan natuurlijk want ik had iemand over de thuissituatie verteld. (wat ze uiteraard gewoon wisten) 
Zo heb ik nog denk ik 6 x geprobeerd hulp te 'vragen' zelfs uiteindelijk aan een lerares die er niets mee kon zei ze!  

 

Helaas nooit hulp gekregen tot ik op mijn 15e een vriendje kreeg......

Dat was mijn redding, het is niet mijn echtgenoot geworden maar ik ben hem en zijn ouders nog altijd dankbaar. 

 

Een flits van 36 jaar later brengt me in Corona tijd. Mijn hart huilt als ik denk aan al die kinderen die  nu net zo'n situatie hebben als ik toen.

Geen school, geen sport, niet naar familie, niet samen kunnen zijn......vreselijk!

 

De boodschap in dit levensverhaal is let op elkaar, pas op elkaar,  meld het als je huiselijk geweld vermoed of ziet.

Zoek hulp als het jezelf betreft, het is niet normaal om geslagen te worden of gekleineerd. 

 

Hoe het met dat meisje van toen is afgelopen?

 

Ze ging op haar 17e jaar intern de verpleegkundige opleiding in, trouwde op haar 24 ste, heeft volledig het contact verbroken met haar ouders en wil ze ook nooit meer zien.

Het "nare gedeelte" heeft een plek en slijt met de jaren.

 

Ze is gelukkig met haar man en met haar kinderen die inmiddels volwassenen zijn, heeft een hele leuke baan en een mooie hobby op instagram  https://www.instagram.com/marion.nouvellebeauty/  

 

Pas op elkaar!

Het meisje van toen xx

24 januari 2021 

 

Er is maar één iemand nodig om huiselijk geweld te stoppen

Als je vermoedt dat er sprake is van kindermishandeling of ander huiselijk geweld in je omgeving, is het belangrijk om zo snel mogelijk in actie te komen. Iedereen kan namelijk het verschil maken voor iemand die slachtoffer is. Ook jij.

 

 Aan de koffietafel met ... 2020 

Created with Sketch.

❋ Naomi - Burn-outs
❋ Snjezana - Kindermishandeling
❋ Priscilla - Van wildse plannen naar gepauzeerde dromen
❋ Eveline -  Niet zonder slag of stoot.
❋ Kim - Over NAH en meer..
❋ Anouk - Je bent meer waard dan alleen een "afgekeurde" stempel!
❋ Fleur - Ik geef niet op
❋ Rachel - TOS Taalontwikkelingsstoornis 
❋ Ellen - Leven met Ménière 

Naomi: Burn-Outs

@colorfoxart - 20 december 2020

Created with Sketch.

Toen Lizette me vroeg of het me leuk leek om als gastschrijver een stukje te schrijven was ik meteen enthousiast. Túúrlijk doe ik dat! En vanaf dat moment, inmiddels 6 weken geleden, heb ik er gewoon regelmatig slapeloze nachten van. Want wat moet ik in hemelsnaam schrijven? Wat wil ik kwijt, waar zit een ander op te wachten om van mij te weten? Echt, ik heb me súf gepiekerd.


Ik heb geen behoefte om een zielig of ellendig verhaal met allemaal details te delen waar niemand iets aan heeft. Daarentegen loop ik door een flink verklote jeugd met twee psychopatische ouders nog steeds tegen dingen aan die ik vervolgens met veel moeite (en de nodige professionele hulp) weer moet zien op te lossen. 

Mijn eerste burn-out (rond 2008) kwam voor mij eigenlijk best uit het niets. Misschien doordat ik me volledig had gefocust op mijn nog redelijk nieuwe baan die hartstikke leuk was; ik weet het niet. Maar kennelijk breekt een echtscheiding die langer dan 4 jaar duurt je onderweg toch op. Met veel therapie, praten én een manager als goede steun, ben ik toen uit dat gat geklauterd. Ik kreeg m’n leven weer op de rit alles ging allemaal prima, met de gebruikelijke ups en downs in het leven natuurlijk. Ik kan me nog goed herinneren dat ik zei ‘dit gaat mij nooit meer gebeuren’.....

....Vorig jaar april ben ik ziek thuis komen te zitten nadat ik al een jaar met schouderklachten liep. Ik kón niet meer. De hele dag deed het pijn; of ik nou zat, lag of liep.. maakte allemaal niet uit. Met fysiotherapie werd het erger en kreeg ik steeds een andere diagnose. Het zou van alles zijn, maar zeker géén slijmbeursontsteking. Nou, guess what… Na 3 maanden kreeg ik eindelijk een doorverwijzing voor foto’s en een echo, en een week later ging de cortizonenspuit erin.
Wat een verademing! De pijn was binnen een paar weken bijna helemaal weg, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Ik kon nog steeds de hele dag wel janken, niets onthouden, was compleet panisch van de telefoon, bezoek of alles wat er onaangekondigd voorbij kwam in het leven. Boodschappen doen was al een drama. En dan de verplichte tripjes naar het werk voor de ‘verzuimcoach’ en mijn manager. Ik moest maar gewoon beginnen met re-integreren. Nou oké, ze zullen er wel verstand van hebben, dacht ik. Na 3 weken stortte ik nog verder in en heeft de bedrijfsarts ingegrepen. Ik was echt kapót.

Ik ben bij een jobcoach én een geweldige psycholoog beland die mij een paar maanden hebben overspoeld met inzichten, waarmee ze me (samen met de bedrijfsarts) wisten te helpen om weer overeind te komen. In mei dit jaar ben ik mijn re-integratie gestart op een andere afdeling, en daar mocht ik na de zomervakantie goddank blijven.

Helaas moet ik zeggen dat re-integratie in deze tijd, met al het thuiswerken, niet bepaald een succes is voor mij persoonlijk. Mijn lijf begint alweer te sputteren en ik probeer me enigszins wanhopig alle tips en tricks voor de geest te halen die ik heb gehad. Het grote voordeel is dat ik nu wel de signalen oppik (serieus, daar ben ik echt al blij mee) en dat ik ook aan het handjevol mensen om mij heen weet duidelijk te maken dat het niet zo goed gaat op deze manier. Ik neem de laatste 2,5 week van het jaar dan ook lekker vakantie in de hoop dat ik weer weet bij te tanken. En zo niet, dan zal ik toch echt stappen moeten ondernemen.


Wat ik ook nog graag wilde schrijven is dat het mij verbaast dat zoveel creatieve geesten tegen soortgelijke issues aanlopen. Zijn wij minder weerbaar, of minder goed bestand tegen druk, kaders, regels of hiërarchie? Of is onze creativiteit ontstaan als uitlaatklep of ontsnapping uit een bepaalde situatie? In de andere gastblogs herken ik ontzettend veel en zie ik echt wel een soort rode draad. Als mijn stresslevel stijgt, dan kruip ik ook het liefst weg in alles wat maar creatief is. Tot ik op het punt kom dat ook dat ‘op’ is... en dan is het dus te laat. 

Ik hoop dat ik met mijn verhaal enigszins heb kunnen belichten dat je niet alleen staat in moeilijke of uitzichtloze situaties. Als je geen licht meer ziet maar alleen nog tunnel, zoek hulp! Het is een drempel, ik weet het, maar het is zó ontzettend waardevol. En het kan ook echt heel leuk zijn. Mijn psycholoog was bijna een uitje, en andersom gaf zij aan iedere keer uit te zien naar onze volgende sessie. Heb je geen klik? Stop ermee en zoek iemand anders. Die klik is namelijk onwijs belangrijk om er een succes van te maken.

Om al het voorgaande in het juiste perspectief te plaatsen: lieve mensen, ik ben ontzettend gelukkig. Ik heb een schat van een zoon (inmiddels 16), ben afgelopen februari getrouwd met de leukste en liefste man ter wereld, we zijn gezond en we hebben echt een goed leven samen. We hebben beide nog steeds een baan, ik ben daarnaast mijn eigen bedrijf gestart - en ik heb nog zóveel ideeën, dat ik de komende jaren meer dan genoeg te doen heb. Dus je hoort mij absoluut niet klagen. 

Iedereen heeft zo zijn rugzakje, en meestal zie je dat aan de buitenkant niet. Soms komt er opeens weer iets uit dat zakje en kost het de nodige moeite om dat er weer terug in te proppen. Such is life. Laten we onszelf niet uit het oog verliezen, maar ook een oogje op een ander houden. Zoals ik heel veel steun heb gehad aan deze creatieve Instagram community, zo hoop ik dat vele anderen dit ook zo ervaren.

Lieve allemaal, 
ik wens jullie hele fijne feestdagen 
en het allerbeste voor een mooi en gezond 2021!


Veel liefs, 
 Naomi
 

Snjezana: Kindermishandeling

@schrijvenmetvuur - 13 december 2020

Created with Sketch.

Kindermishandeling?

Wat roept het woord bij jou op? 

Welke emotie laat van zich horen? 

Herkenning? 
Misschien ben je zelf mishandeld in je jeugd.

Of wellicht verstijf je en geloof je niet dat het jullie overkomt? 
Of denk je zelfs dat jij het je inbeeld? 
Of als je het ziet gebeuren dat jij je niet wilt “bemoeien” in andermans opvoeding.

Bij dit onderwerp kunnen wij verschillende emoties ervaren. Elke emotie mag er zijn...
Alleen sluit je ogen hier niet voor.

De gebroken nachten die je tot wanhoop drijven. Overal waar je aanklopt, is er geen directe hulp en-/of actie die aangeboden kan worden. Elke stap die jij zet, wordt door de instanties weer iets anders in gang gezet. Frustratie is de volgende emotie. Het lijkt alsof elke deur gesloten is, de situatie begint zelfs uitzichtloos te worden. Momenten van twijfels die komen. De goede dagen die naar frontlinie geduwd worden! Herinner jezelf er aan waarom je in eerste instantie opgestaan bent! Niet opgeven tijdens de weg naar gerechtigheid toe. Er zullen obstakels, negativiteit, mensen die je niet geloven op je weg staan. Laat je niet weerhouden! 


Uit liefde voor je kind raap je jezelf weer elke keer op! Doorgaan, nu niet opgeven! Maar je bent kwaad, moe en uitgeput maar gerechtigheid voor je kind ga je bereiken. Die overwinning moet komen, veiligheid om kind te mogen zijn, verdiend iedere kind! Om jezelf te mogen ontplooien, zonder dat je afgebroken wordt als persoon die je bent en wilt worden. 

De zon is van ons allemaal!


Beterschap en beloftes zullen toegezegd worden, maar zonder professionele hulp, zijn dat loze woorden met een vicieuze cirkel tot gevolg, die alleen niet doorbroken kan worden. 

Het kind wordt weer zwijgen opgelegd, of omgekocht door dure cadeautjes. 

Hoe langer je in de cirkel vastzit, hoe meer trauma en schade je kind doorstaat. Waar die nu en op den duur als volwassenen mee te kampen krijgt! 


Sta op en pak door, neem het recht in eigen hand. Hoe zwaar het ook is, ik geloof in jou ook op de momenten dat jij het niet doet! Doe het, zodat je niet achteraf tegen jezelf hoeft te zeggen:

“Had ik dit maar eerder gedaan.” Was zoveel leed en schade voorkomen geweest.

Doorbreek het taboe!!

De rollercoaster waar je ingezet wordt en die maar niet stopt, kan jij laten stoppen door de noodrem te gebruiken! Ik heb het ook gedaan, de trein ontspoort niet, maar komt wel langzaam tot stilstand! Wees niet bang, jij kan het ook.  


Mij is een podium geboden om als gastspreekster meer te vertellen over kindermishandeling en onze eigen ervaringen hierin. Je kunt dit gastspreken en mijn schrijven bekijken via YouTube

Snjezana Babic 

Priscilla: Van wildse plannen naar gepauzeerde dromen

@fns.awareness - 15 november 2020

Created with Sketch.

 Dag lieve lezers! 

Mijn naam is Priscilla Rossèl. Ik ben 31 jaar en woon met mijn lieve vriend en 2 poezen in Wageningen. 

Als bezig bijtje had ik altijd plannen! Waren mijn dagen volgepropt met hard werken, dansen en leuke dingen doen. En ik was áltijd bezig met het uitzoeken van een volgende verre reis. Mezelf overweldigen met nieuwe avonturen, dat was wat ik het liefste deed!


Ik had nooit gedacht dat mijn lijf, nota bene míjn sterk getrainde lijf, mij tot een halt zou roepen.

Mijn leven staat sinds 2 jaar aardig op zijn kop. Sinds februari 2020 heb ik de diagnose FNS ( een functionele neurologische stoornis), hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door PTSS. Hoe mijn leven er nu uit ziet? Dat zal ik je vertellen! 

HOE HET BEGON

Een pijntje hier, een pijntje daar. Ik wuifde het altijd weg en ging snel door met ‘druk’ zijn. Achteraf gezien heb ik de klachten die ik nu heel regelmatig en heftig ervaar al van kinds af aan. Logisch ook.. want daar begon de ellende al! Ik heb daardoor een overlevingsstand gecreëerd, die mij heel ver kan laten gaan. Ik heb het hiermee lang volgehouden.. wel meer dan 20 jaar.

VLUCHTEN VOOR DE PIJN

Ik besloot 2,5 jaar geleden het roer om te gooien en weer te gaan voor waar mijn passie ligt: de horeca. Met een hotelmanagement diploma op zak, zat ik op kantoor écht op de verkeerde plek. Misschien was deze stress wel het probleem van mijn lichamelijke klachten.

Ik werd aangenomen als restaurantmanager in een hotel. Daar ging ik dan. Hele dagen meedraaien op de vloer. Heerlijk! Ik zat helemaal op mijn plek. Totdat mijn voetjes toch echt stééds meer pijn gingen doen en ik na 11 maanden geen stap meer kon zetten...

DE MAAT WAS VOL

Toen was blijkbaar de maat  ECHT vol. Want ik liep al jaren door zonder te luisteren naar mijn lichaam. Nu zei mijn lichaam. HO, klaar! Mijn lichaam besloot om zó veel pijn te veroorzaken om aandacht te krijgen, dat ik wel móést stoppen met waar ik mee bezig was. De pijn verspreidde zich snel door mijn benen, handen, armen en ogen. Kracht- en concentratieverlies, tremoren, de brandende pijn. Het was niet te doen om door te gaan met werken. Ik kwam in de ziektewet terecht.

WAAR HEB IK LAST VAN?

Dat was de vraag die maar rondspookte in mijn hoofd. Mijn lichamelijke klachten verergerden zich toen ik ziek thuis kwam te zitten en de benodigde rust nam. Er kwamen zelfs steeds meer klachten bij! De draaimolen binnen de zorg begon te draaien en afgelopen februari werd de diagnose FNS werkelijkheid. Een onzekere klap die moest bezinken, met een wachtlijst voor een revalidatietraject die door de corona nóg langer werd.

Na een jaar ziek thuis te hebben gezeten, had ik afgelopen augustus mijn intake gesprek bij Groot Klimmendaal voor een zwaar revalidatietraject. Echter hier kwam uit dat ik ook aan PTSS lijd. Doordat dit een grote boosdoener kan zijn, willen ze eerst mijn meervoudige PTSS laten behandelen bij Psytrec in Bilthoven. Hopelijk start dit traject begin 2021.

ACCEPTATIE

Het is en was een rouwproces om mijn eigen lichaam in mijn geval. Een lichaam dat letterlijk alles kon! Ik was zo gewend dat mijn lichaam altijd maar deed wat ik wilde, dat het hierdoor extra hard binnenkwam toen hij steeds verder achteruit ging. Van hoog niveau ballet, naar niet meer kunnen lopen zonder pijn. Van bergen beklimmen in verre landen naar hangen in mijn eigen tuin. Verder kwam ik niet. Mijn wereld stortte in. 
Hoe kon ik dit nieuwe lichaam leuk vinden? Dit lichaam was niet wie ik ben en wie ik wil zijn. Hij liet me volkomen in de steek! Gefrustreerd, boos en verdrietig.  De ontkenning en onzekerheid was in het begin enorm! Ik haatte mijn lichaam!
En of dat al niet moeilijk genoeg was, was ik ook nog bang wat andere mensen hiervan zouden vinden. Dat je ineens in een rolstoel, inmiddels zelfs een scootmobiel, de straat over gaat. 

Je hebt tijd nodig om te wennen aan het idee. En je moet leren dealen met de nieuwe situatie. Dit nieuwe lichaam. De pijn. De frustratie. 

WAT DOE JE IN DE TUSSENTIJD?

Het afgelopen jaar heb ik de tijd gehad te reflecteren op mijn 'korte leven' van voor het ziek zijn. In het begin van 'mijn ziek zijn', dacht ik alleen maar: Waarom overkomt mij dit nu weer?! En ik verveelde mij letterlijk bijna dood...De muren kwam echt op me af!
Echter kan ik nu zeggen dat ik dankbaar ben voor deze tijd van bezinning. Het heeft me veel meer gegeven dan afgepakt. Ik kom langzaam weer bij mijn eigen ik. Ik voel langzaam dat ik weer de goede kant op ga, ook zonder hulp vanuit de zorg.
Daarnaast heb ik ook nog eens de enorme kracht gevonden die binnen in mij huist door te mediteren. Deze is zo sterk, dat ik wéét dat ik er bovenop ga komen! Ik kom er wel! Ik neem mijn tijd.. want die is nodig. Maar deze tijd zie ik zeker niet meer als nutteloos, zoals de eerste maanden, maar als een zegen! 

Mijn oplossing voor de tussentijd? Zorgen dat je niet gek wordt. Dit was in het begin al moeilijk genoeg.

Zorg dus dat je je tijd kan opvullen! Dit doe ik door bijvoorbeeld mijn Instagram account FNS.awareness onder de aandacht te brengen. Hier probeer ik niet alleen lotgenoten te helpen aan informatie en tips, maar ook om mensen bewust te maken van wat een ‘onzichtbare ziekte’ met iemand kan doen. 

  

Dus zie je het even niet meer zitten? Mediteer als een gek! Blijf jezelf vertellen hoe fantastisch je bent. Probeer creatief bezig te blijven om de dagen op te vullen. Ga tuinieren, knuffel met wat beestjes of lieve mensen en geniet van iedere seconde dat het wél goed gaat! 

 

Ben je benieuwd naar hoe mijn dagelijks leven er nu uit ziet en hoe mijn behandeltraject zal verlopen? Volg mij dan via mijn Instagram account FNS.awareness! Hopelijk kan ik je daar over een jaar vertellen dat ik weer rondloop als een kieviet! 

 

Veel liefs,  

Priscilla  

Eveline: Niet zonder slag of stoot

@heartfeltheeze - 1 november 2020

Created with Sketch.

 
Hallo lieve lezer, Laat ik me eerst maar even voorstellen: mijn naam is Eveline Klompmakers, 47 jaar, woonachtig te Heeze (N.B.) met mijn lieve man en onze dieren.

Toen ik door Lizette werd gevraagd om een gastblog te schrijven voor de “Koffiepauze” hoefde ik daar niet lang over na te denken. En hoewel ik nog nooit eerder een (gast)blog heb geschreven kon ik haar vraag beantwoorden met een volmondig : “Ja”..!

Ik heb al vaker gemerkt dat veel creatieve ondernemers niet zonder slag of stoot zijn gekomen tot hun besluit om een eigen onderneming te beginnen en hun creativiteit durven te laten stromen. Dit geldt ook voor mij. En hoewel ik het best spannend vind om een persoonlijk verhaal te delen op het Wereld Wijde Web hoop ik dat het anderen mag inspireren.

Mijn levensweg tot nu toe bevatte veel hobbels, kuilen en omwegen. Ik werd geboren in een warm, knus en liefdevol gezin. Echter, vanaf het punt dat ik naar school ging bleek de “buitenwereld” een harde leerschool. Ik was een gevoelig, pienter en “zacht’ kind. Blijkbaar verschilde ik nogal van de meeste andere kinderen. Dat resulteerde in dagelijkse pesterijen, gedurende 10 jaar. Deze lieten uiteraard hun sporen na in mijn -toch al overgevoelige en perfectionistische- systeem. Een enorm laag zelfbeeld was het gevolg. Daarnaast kreeg ik vanaf mijn 19de jaar (ernstige en veelvuldige) paniekaanvallen. Ondanks de ernstige beperkingen die de paniekaanvallen met zich meebrachten voltooide ik na de middelbare school toch meerdere studies en ging ik aan het werk. Kortom, ik leefde voor een groot deel het leven waarvan ik dacht dat het zo “moest”; ik had dan ook geen enkel besef dat het anders kon en mocht..!

Hoewel ik in feite al aardig wat waarschuwingen had gehad (o.a. de paniekaanvallen en de ziekte van Pfeiffer) kwam er ongeveer 10 jaar geleden een moment dat mijn lichaam en geest toch echt “op” waren. Mijn hele wezen riep “ STOP!”. Ik was zó uitgeput en ziek dat dit niet meer met “een tijdje rust” op te lossen was.

Het Leven zette mij terug aan het beginpunt. Ik mocht en moest leren om keuzes te maken, “nee” te zeggen, mild voor mezelf te zijn etc. En hoewel ik het niemand toewens, ben ik achteraf dankbaar dat het zo is gelopen. Want pas vanaf dat moment realiseerde ik me langzaamaan dat ik eigenlijk gedurende mijn hele leven over al mijn grenzen heen was gegaan…! Altijd maar dóór. Ik kon er nu niet meer onderuit. Er moest iets in mij en mijn leven veranderen.

De omstandigheden waren gelukkig zó dat ik de tijd en de ruimte kreeg om te onderzoeken hoe ik vanaf dat beginpunt weer stapjes kon zetten. Eerst aarzelend, met vallen en opstaan, maar gedurende mijn weg een steeds zekerder tred, met meer vertrouwen en af en toe stilstaand bij prachtige uitzichten! En: met af en toe nog een flinke kuil! 

Ongeveer 2,5 jaar geleden kwam ik nog in zo’n kuil terecht. Tijdens deze periode herinnerde ik me dat ik als kind altijd graag en veelvuldig creatief bezig was: tekenen, knutselen.. Ik had enkele weken daarvoor een afbeelding van een muisje van wol gezien en ik vond dat zó enorm lief, zacht en schattig! Omdat ook ik op dat moment wel wat lief, zacht en schattig kon gebruiken besloot ik er één voor mezelf te gaan maken. Wonder boven wonder had ik ooit wol en een paar naaldvilt-naalden gekocht die al een tijdje lagen te verstoffen in de kast. En warempel: aan onze keukentafel werd mijn eerste Muis “geboren”..!

Ik plaatste een afbeelding van deze muis of Facebook en kreeg prompt het verzoek van een kennis of ik voor haar ook een Muis wilde maken. Ze wilde er ook graag voor betalen. Zo gezegd, zo gedaan. En ja…waar twee Muizen zijn volgen er meer!   

Na enkele maanden besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en mijn Muizenbusiness te laten inschrijven bij de KvK onder de naam HeartFelt.
En sindsdien ben ik de eigenaresse en vormgeefster (en administratief medewerkster, conciërge en koffiejuffrouw..!) van mijn eigen onderneming. Mijn slogan is: “gevoeld vanuit het hart, gevilt vanuit het hart”, want dat is wat ik doe; ik maak mijn muizen met mijn handen én mijn hart! Ik droomde er altijd al van om mijn Lichtje te mogen laten schijnen en ik denk dat ik met mijn bedrijf de manier heb gevonden om dat te kunnen en mogen doen. Een manier die bij mij past. Een manier die een stukje zachtheid in de wereld brengt. Wat is er nou leuker en fijner dan mensen blij te mogen maken met een wollig, zacht en vriendelijk wezentje?

HeartFelt is “zomaar” op mijn pad gekomen en de muizen lopen nu al een tijdje met me mee. En wat geniet ik ervan! Van de zachte wol die door mijn handen gaat tot het uitwerken van miniatuur-details. Van het ontwerpen van nieuwe creaties tot het contact met klanten en mede-ondernemers. Elk onderdeel heeft zijn eigen unieke charme. Vanaf het moment dat ik door Het Leven op het beginpunt werd gezet loop ik inmiddels op mijn pad met opgewekte tred en veel plezier. En natuurlijk heeft het pad nog wat hobbels en kuilen of word ik verrast door een regenbui..! Maar meestal verwarmen zonnestralen mijn gezicht. Ik loop op mijn eigen tempo door en ben benieuwd welk uitzicht zich om de volgende bocht bevindt..

En ja: mijn eerste Muis heb ik nog steeds en hij heeft een ereplaats in mijn atelier. Hij draagt een rugzakje en heeft een landkaart in zijn pootje. De rugzak staat symbool voor mijn levenservaringen en de kaart heeft geen route, want wie weet wat de toekomst brengt? 


Warme groet, 
Eveline  

Kim: Over NAH en meer...

@rijmselsvankim - 25 oktober 2020

Created with Sketch.

 

Ik ben Kim, 27 jaar jong en ik was hard op weg al mijn dromen na te jagen. In de bloei van mijn leven; wonend met vrienden, een leuke baan in de jeugdzorg, weekendje hier, reisje daar, mijn vriend leren kennen aan de andere kant van de wereld en van plan samen verder de wereld over te reizen. Het zag er dus rooskleurig uit.
Tot 20 januari begin dit jaar. De dag dat een zwaar auto ongeluk met een in gedachten verzonken vrachtwagenchauffeur mijn leven veranderde. Mijn toestand was ernstig met veel letsel, waarvan er eentje niet over zal gaan.
Ik heb Niet Aangeboren Hersenletsel. 

Na een maandenlange periode van verblijf in het ziekenhuis en in een revalidatiekliniek ben ik weer thuis. Doordat ik de drukte in en om mijn huis niet aankon vanwege alle prikkels ben ik verhuisd naar een plekje voor mezelf.  Dit was een goede stap en doet me ontzettend goed. Mijn belastbaarheid is beetje bij beetje al heel wat verbeterd. Eerst kon ik al zo vermoeid wakker worden dat ik aan het eind van de dag zittend in de douchebak maar eens ging douchen en nog geen eens mijn eigen eten kon bereiden. Nu lukt het me beiden op de meeste dagen. Maar daar houdt het soms dan wel bij op. En dat is iets wat veel mensen niet begrijpen. ‘Maar je ziet er zo goed uit!’, ‘Fijn dat je weer beter bent!’, ‘Ga je mee een terrasje pakken?’, allerlei goed bedoelde opmerkingen van mensen die de plank toch misslaan. Want je ziet het niet. Dit is een confrontatie met de maatschappij waar ik momenteel veel mee worstel. Zoals mijn psycholoog mij wijs vertelde ‘’Je krijgt er gratis en voor niets een voorlichtende functie bij met deze aandoening, die om anderen uit te leggen hoe sommige dingen voor mensen als jij kunnen zijn’’.
 
Een ander punt waar ik vandaag de dag mee worstel is het revalidatieaanbod in Nederland. Ik heb al het reguliere aanbod succesvol doorlopen. ‘Fijn!’, zou je denken. Maar… moet ik dan nu accepteren dat dit het is? Dat sommige beperkingen blijvend zijn? We leven gelukkig in een tijd dat er wereldwijd tal van onderzoeken lopen gericht op gezondheid en zo ook gericht op het brein. Zo hebben sommige landen al experimentele behandelingen voor hersenletsel met veelbelovende resultaten en komen er ook in Nederland steeds meer opties. Maar die opties moet je wel maar net vinden, van weten en voor kunnen betalen. Ik hoop de komende tijd een passend aanbod te vinden om weer meer dingen op den duur op te kunnen pakken, zoals werken, mijn sociale leven en één van mijn grote liefdes, reizen. 

In de tussentijd hoop ik dat de maatschappij steeds meer oog krijgt voor onzichtbare aandoeningen, zodat ook met mensen als ik steeds een beetje meer rekening kan worden gehouden. Dat iemand kan begrijpen dat er soms even kortsluiting is in mijn hoofd of dat ik iets niet met opzet doe. Dat men bewust wordt dat al het onzichtbare veel ingrijpender kan zijn op een leven dan enkel wat je kan zien.

 

Echter, naast alle ‘’ellende’’, zoals ik het zelf maar even noem, heeft hersenletsel mij ook dingen gebracht. Ik waardeer de kleinste dingen, ben overal in geïnteresseerd door mijn aandachtsprobleem (dus ik weet over steeds meer dingen een beetje) en het voornaamste is wel dat mijn creativiteit een boost kreeg. Tekenen, schilderen en vooral schrijven en dichten. Mijn gedachten staan door het letsel nooit stil, voor mijn ongeval was dit anders. Met alle drukte in mijn kop is schrijven een heerlijke uitlaatklep om het even stil te laten worden. Mijn omgeving vraagt me ook vaak of ik niet te veel energie kwijt ben aan schrijven, maar het antwoord is simpelweg nee. Juist doordat ik mijn gedachten dan even organiseer en vervolgens kwijt ben, wordt het rustig voor me én dat vind ik heerlijk. 

Liefs, 
Kim 

Je kunt Kim volgen op Instagram
Rijmsels van Kim
Een jonge vrouw met NAH 
Over het leven met hersenletsel, liefde en meer.
Help Kim met herstel en bestel:
Bundeltje liefde / Fleurig bundeltje

Anouk: Je bent meer waard dan alleen een afgekeurd stempel

@anoukbohmer - 11 oktober 2020

Created with Sketch.

 Ontzettend leuk dat ik een gastblog mag schrijven, iets wat ik nog nooit eerder heb gedaan, dus ik hoop dat het een verhaal zal worden wat je leuk vindt om te lezen.
Lizette vroeg mij naar aanleiding van één van mijn eerlijke posts om iets te schrijven over het ondernemen en de problemen die ik fysiek ervaar. Ik moest er serieus even over nadenken of ik dit wel wilde. Voor mij voelt Instagram als een veilige haven waarbij ik af en toe wat meer persoonlijke dingen deel, als je het dan zo neer gaat schrijven voelt het toch een beetje anders. Maar ik bedacht me ook, dat als ik maar een iemand hiermee een positieve vibe kan geven, dan is me dat veel waard. Dus dankjewel Lizette voor de kans. En voor het leuke insta contact en dat hebben we al een tijdje ツ en ik volg je altijd met veel plezier! 

Even over mezelf, ik ben dus Anouk 33 jaar jong en maak bloemen uit papier. Het liefst zo lijkend mogelijk op de natuur, maar waarbij maatwerk opdrachten me soms dwingen om ook andere dingen uit te proberen. Dat maakt mijn werk zo fantastisch leuk; de afwisseling. Sinds januari dit jaar ben ik gestart als ondernemer met mijn bloemen, in principe een weg die ik al eerder bewandelde. Maar toch blijft het starten van een bedrijf erg spannend, want weten mensen je wel te vinden en gaat je idee überhaupt lopen? Ik zal meer vertellen over de weg die ik tot nu toe heb bewandeld. 

 

Na de bevalling van mijn zoontje had ik pijn, heel veel pijn. En dat was de start van vele therapieën en diagnoses, een erg onzekere tijd. Ik kom als filiaalmanager uit de retail en heb echt een liefde voor winkels, helaas kon ik mijn werk niet meer uitvoeren en hierdoor kwam ik dus direct na de bevalling thuis te zitten. Terwijl ik altijd meer dan fulltime werkzaam was, iets wat ook echt bij mij past. Ondanks de pijn die ik ervaarde voelde ik de drang om iets te gaan doen, ik besloot de creatieve kant op te gaan en begon in de schuur van mijn ouders met het opknappen van meubels. Deze verkocht ik weer door en ik heb denk ik wel op elk evenement in de regio en soms ook daarbuiten met mijn meubels gestaan. Ook verkocht ik verf en gaf ik workshops aan mensen die tips en tricks wilde krijgen over het opknappen van meubels. 

 

  Door mijn enthousiasme en gedrevenheid lukte dit best aardig, met de nodige dips tussendoor. Uiteindelijk volgde er een werkplaats in een creatieve broedplaats en vanuit daar zelfs de kans om mijn eigen winkel te openen; mijn droom. In de week dat ik te horen kreeg dat ik een winkel kon beginnen, kreeg ik ook te horen dat ik was afgekeurd. Iets wat me enorm raakte en huilend verliet ik het UWV gebouw. Ik, afgekeurd? 
Ik voelde me enorm gefaald. Het maakte dat ik vastberaden was om iets van mijn droomwinkel te gaan maken. En dat ging voor even goed, totdat ik meer klachten kreeg. Op het laatst moest ik mezelf naar de winkel slepen en deed echt elke stap pijn. En met enorme pijn in mijn hart moest ik de winkel vaarwel zeggen, ik vind het ook nog steeds lastig om langs dat pand te lopen, het was écht mijn droom. Ik kwam dus weer thuis te zitten. 

 

Verslagen en onbegrepen zat ik met pijn op de bank, ik kon het niet goed handelen dat het gewoon niet over ging. Zelfs niet met de nodige rust. Op een moment las ik een artikel over papieren bloemen en besloot wat materiaal te bestellen. Want ondanks de pijn kon ik toch wel op de bank bloemen maken, leek mij zo. Blaadje voor blaadje werden mijn bloemen mooier en kreeg ik veel toffe reacties via socialmedia. Zonder plan begon ik dus uiteindelijk aan weer een ondernemersreis. En juist door de reacties op socialmedia durfde ik het aan; ik begin wederom voor mezelf. En ja dat geeft uitdagingen, elke dag. Maar het feit dat je weer meetelt en dat mensen je bloemen mooi vinden, daar kan de pijn niet tegenop. 


Ik spreek elke dag mensen die ook zo graag willen, maar enorm twijfelen. Ik kan alleen maar zeggen; neem jezelf en je droom serieus. Wat iemand er ook van denkt en wat mensen er ook over zeggen. Want op papier staat een bedrijf in papieren bloemen ook gek, maar toch lukt het me om het nodige te verkopen en durf ik zelfs te dromen van nieuwe stappen hierin. Dus ga ervoor, laat je niet weerhouden en omring jezelf met mensen die je motiveren en die je accepteren zoals je bent. Je bent meer waard dan alleen een "afgekeurde" stempel!

Liefs, Anouk

Fleur: Ik geef niet op

@fleur_terlaak - 20 september 2020

Created with Sketch.

  Mijn naam is Fleur, 21 jaar jong en in de bloei van mijn leven. 

Ik was bijna klaar met mijn opleiding voor interieuradviseur, net verhuisd met mijn verloofde naar een zogezegd “grote mensen huis” en bezig met het plannen van onze bruiloft....


Tot 25 mei 2020. 

Ik herleef die dag nog alsof het gister was. Ik had net mijn laatste examen gedaan en had hier zo’n goed gevoel over. Ik had nog kort met mijn verloofde gebeld, dat ik makkelijk zou slagen en dat ik nog even de auto vol zou tanken en dan naar huis ging. Dat ik hem die avond uit werk zou zien en dat we het zouden vieren met een lekker thuis gekookte maaltijd. Ik zou me in de keuken uitsloven, wat ik graag doe.

Dat was het plan. Tot dat ik stil stond voor het rode stoplicht en de bestuurder achter mij niet oplette. Hij reed met 80 kilometer per uur bij mij achter in. Mijn auto draaide met grof geweld een kwartslag en daar zat ik dan. Geschrokken van wat er was gebeurd draaide ik me om. De achterruit lag verspreid over de gehele auto. Ik probeerde de auto uit te stappen maar de deur blokkeerde. Uiteindelijk met hard duwen kwam ik de auto uit. Zo nuchter als dat ik was ben ik eerst foto’s gaan maken hoe mijn auto eruit zag en ben daarna mijn verloofde gaan bellen.

Ik was aangereden. 


Op dat moment ging alles heel snel. Mensen komen vragen of het gaat en of ze iets kunnen doen. De politie werd gebeld en de ambulance. Ik moest in een stabiele houding gaan zitten omdat ik last kreeg van mijn nek.
Toen eenmaal de ambulance er was kwam alle adrenaline eruit en toen lag ik daar, bang voor wat er zou gebeuren. Ik werd afgevoerd naar het ziekenhuis in Alkmaar. Vlak voordat ik naar binnen gebracht werd zag ik mijn verloofde. Ik raakte in paniek, ik wilde dat hij bij mij bleef maar hij mocht niet mee in verband met corona.
Ik heb ruim 5 uur in het ziekenhuis gelegen om allerlei scans en testen te doen. Gelukkig waren de uitslagen positief en mocht ik vanwege corona nog naar huis. Mijn verloofde heeft al die tijd buiten op mij gewacht samen met mijn moeder, haar vriend en mijn broer.
 
We zijn nu bijna 4 maanden verder dat ik dit schrijf. Nog steeds heb pijn in mijn nek, maar ook mijn rug wat uitstraalt naar mijn benen. Ik heb gesproken met slachtoffer hulp, een schade-expert, straks een psycholoog, ik houd contact met de tegenpartij, ik ga binnenkort opnieuw naar het ziekenhuis om nog eens te kijken of er niks ernstigs is, ik ga nog iedere week naar de fysiotherapeut en werk sinds 2 weken 3 uurtjes per week.
 
Ik voel me zwak en machteloos. Soms vraag ik me wel is af of ik iets anders had kunnen doen; niet tanken, door oranje rijden of toch iets later weg had moeten gaan. Had ik het kunnen voorkomen? Wat als mijn auto geen trekhaak had? Dan was ik er niet meer geweest. Ik ben boos, wat is er zo moeilijk aan om op te letten in het verkeer? Hoe moeilijk is het voor de buitenwereld om mij te begrijpen? Dat ik WEL wil maar dat het niet gaat. Ik ben bang. Bang dat het blijvend is en dat ik nooit een echte carrière kan opbouwen waar ik al die tijd voor op school heb gezeten.
 
Ik wil schreeuwen, huilen, slaan, levenloos op de bank liggen. Maar tegelijk wil ik keihard knokken om er weer boven op te komen. Om iedereen te laten zien dat ik dit aankan. Dat ik blij ben dat ik er nog ben, ondanks de pijn wat de buitenwereld niet ziet.
 
Ik geef niet op.

Fleur 

Rachel: TOS Taalontwikkelingsstoornis

@lil_phoenix_design - 15 september 2020 (geschreven in 2018)

Created with Sketch.

  Mijn naam is Rachel, 35 jaar en Lil phoenix is mijn bedrijf. Lizette ken ik van de Handmade in Holland - Makersclub op instagram. 

Twee jaar geleden schreef ik een verhaal, een heel pijnlijk verhaal. En dat verhaal wil ik graag hier delen en een vervolg later op mijn eigen nieuwe blog. Het is een erg lang verhaal, maar wel een verhaal dat je in één keer uit wilt lezen... 


Mijn zoontje heeft TOS.

 
Mijn zoontje heeft een spraakachterstand en daardoor loopt hij ook qua leeftijd wat achter. Hij zit op een speciale school, Auris Fortaal in Utrecht en word elke ochtend gehaald met een taxi en weer thuis gebracht. Hij zit in een klas met maximaal 15 kinderen en 2 leerkrachten soms ook een logopedist erbij. Hij heeft veel plezier en maakt veel vooruitgang! Hij flirt blijkbaar met zijn leraressen en ook de taxi vind hij geweldig! Hij is heel creatief met zijn handen, vooral klei is favoriet.
 
 Voor mij is het moeilijk om hem elke keer weg te zien rijden, zo ver op school. Ik zie zijn juffen en klasgenootjes niet, alles gaat via een app en het is toch steeds een gedoe om van alles te regelen als we een keer voor een gesprek naar school moeten. Het voordeel is dat ik niet continu naar school heen en weer moet, dat is in mijn geval dan wel heel fijn aangezien ik niet voor niks een wia uitkering heb.
 
 Maandag was er een informatie avond op school, het was leuk om de juffen te ontmoeten en ook leuk om de andere ouders te zien. Uiteraard vond ik het moeilijk om te spreken in een groep en schuilde toch een beetje achter mijn man. Het was een beetje confronterend voor me en voelde af en toe tranen die ik dan uiteraard even weg moest duwen...
En toen viel de vraag 'als er geen speciaal onderwijs zou bestaan voor deze kinderen met TOS, hoe zouden die zich redden in deze maatschappij?' Ik wilde antwoorden maar dat durfde ik niet, het zou een heel verhaal worden, zoveel ogen op me gericht en wat als het een discussie word? Zo eng, nee ik luister wel alleen. 
Maar het bleef hangen en daarom dit verhaal.  


Ik heb verschillende baantjes gehad, huisschilder, supermarkt waar ik leiding gaf, een alternatief kleding winkeltje, schoonmaak bij bedrijven, horeca en schoonmaak bij cliënten die het zelf niet meer konden. Maar nergens hield ik het vol, steeds maar burn-outs en angst voor het uitgelachen worden. In dat kledingwinkeltje heb ik wel mijn man ontmoet, dankzij dat hield mijn zelfpijniging op, mijn leven kreeg zin.

 Ik heb ook een aantal jaar op kamers gewoond. Toen we samen gingen wonen ging het even fout met onze relatie. Ik kreeg mijn zoveelste burn-out en stopte toen echt met werken. Ik voelde de drang weer terug komen om mezelf te pijniging, ik schrok van mijn gedachte toen ik naar het nieuwe messenblok keek. 
Ik schreef alles op, mijn verhaal, mijn klachten. Nieuwe huisarts, nieuwe hoop op hulp! Deze nam het wel serieus en hij heeft mij met spoed op laten nemen bij Altrecht. Daar kwam uit een persoonlijkheidsstoornis. PTSS door de pesterijen, OCD als overlevingsmechanisme en schizo-typisch persoonlijkheidsstoornis (STPS).
 
 Ik zit nu in de WIA en het UWV steunt mij heel goed gelukkig. Ze steunen ook mijn plan voor een eigen bedrijfje aan huis met zelf ontworpen en gemaakte kleding voor kinderen en baby's, met illustraties op aanvraag voor geboorte tegels en geboortekaartjes. 

Ik volg al jaren therapie, ik moest keihard vechten om sterk genoeg te zijn om EMDR therapie aan te kunnen. Ik ben nu getrouwd en heb 3 kinderen, dit schijnt niet vaak voor te komen bij iemand met STPS dus ik ben hier zo blij mee en zo dankbaar! Ook al vind ik het ook heel zwaar en moeilijk. Ik durfde geen school in, al sinds mijn eerste zwangerschap ervoer ik hele erge angstaanvallen door de gedachte dat ook dit kind straks naar school moest en ik een school in moest. Wat als hij dit allemaal mee maakt? Voordat ik een schoolplein op durfde moest ik hier eerst meerdere EMDR sessies voor volgen. 
En het hielp!
 
 Mijn oudste zoon heeft een taalontwikkelingsstoornis, ik herkende zoveel... het 'wat als...' kwam wel heel dichtbij. Maar het werd herkent bij hem en ik kwam in contact met Auris. De rondleiding was zo moeilijk... dit was wat ik moest hebben... dit heb ik zo gemist... ohww wat heb ik zitten huilen achteraf!
 Meerdere mensen die het niet begrepen vonden mijn keuze heel erg. Ze vonden het zielig dat hij zo ver weg naar school moest. Maar hij weet niet beter en hij heeft veel plezier! Als hij naar een school dichtbij zou gaan, dat was zielig geweest. Hij maakte weinig contact, trok zichzelf terug daardoor. Dat lokt pesten uit en nog meer achterstand. Nee ik vind dat we de goede keuze hebben gemaakt.

 En dit is één van de waarschijnlijk vele antwoorden op die vraag tijdens die informatie avond. Die pijnlijke confronterende vraag...
 Ik durfde niet te spreken...

Rachel    

Ellen: Leven met Ménière

@Roze.aapjes - 6 juli 2020

Created with Sketch.

 Ik ben Ellen, 49 jaar en woonachtig in de prachtige oude stad Deventer. Samen met mijn dochter Jikke, vriend Dennis en poes Voz wonen wij op vier hoog in een heerlijk appartement.
De titel bonus oma van drie kleinkinderen draag ik trots! Ik ben een dagdromer en kan goed “niksen” en hou ervan de dagen te plukken en herinneringen te maken. 
Ondanks dat ik chronisch ziek ben haal ik zoveel mogelijk uit de dag. 

Ik heb een achtbaan in mijn hoofd, al 14 jaar. Al die jaren het gevoel dat ik op sommige dagen in mijn eigen privé attractie zit. Voelen in je buik en hoofd dat je een looping maakt terwijl ik eigenlijk alleen maar even wil gaan liggen of te snel met mijn hoofd beweeg. Wennen doet dit nooit. Ménière is de boosdoener, een aandoening aan het binnenoor, deze onzichtbare plaaggeest doet mijn dagelijks leven af en toe goed op zijn kop zetten. Soms totaal onverwachts maar meestal met een aankondiging in de aanloop naar mindere dagen die gaan komen en dat is best handig. Gelukkig herken ik de signalen goed en doe wat ik dan moet doen, rust nemen, alhoewel ik luister niet altijd goed naar mijn lichaam. Bepaalde activiteiten zijn te leuk en moeten gewoon doorgaan daar wil ik wel mijn energie voor inleveren. Het leven met Ménière is voor mij prima te doen, zeg ik nu… 

Tussen de tijd van diagnose en schrijven van deze woorden zitten heel veel jaren. Het is lange periode van ziek zijn en in deze tijd heb ik veel geleerd over mijzelf, mijn lichaam en de ziekte. Ménière pakt voor iedereen toch anders uit weet ik over wat ik gelezen heb. De drie kenmerken van deze ziekte zijn bij allen aanwezig maar de beleving en de intensiteit is anders en heel erg persoonlijk. Het is een proces geweest van vallen en opstaan, luisteren naar mijn lichaam, het accepteren en ook wennen aan een nieuwe levensstijl en lastige keuzes maken. In mijn dagelijks leven kan ik er goed over praten en aangeven waar ik tegenaan loop, ik kan prima uitleggen wat dit alles met mij doet.

Mijn dagen zijn rustig en naast mijn dagelijkse werk, schoonmaakster, op een basisschool plan ik niet veel in mijn agenda. Inmiddels doe ik dat onbewust bewust. Het stemmetje in mijn hoofd die al aan mij vraagt of iets wel verstandig is hoor ik niet meer maar speelt wel mee in het maken van afspraken. Alles wat ik doe, leuk of niet leuk, kost mij energie maar dan soms net iets teveel. Door die bepaalde keuzes heb ik meer slaap nodig dan mij lief is. Mijn dagelijkse ritme is veelal hetzelfde en dat is erg prettig om mijzelf goed te blijven voelen. Ik begin de dag vroeg, mijn wekker gaat om zes uur. Het opstaan en alles op mijn gemak kunnen doen vind ik fijn, geen stress of gedoe. Dit ritme is best belangrijk, ik heb ervaren dat langer liggen of wat doezelen een trigger kan zijn om mijzelf de rest van de dag niet goed te voelen. De rust en de stilte die er is als de wereld langzaam gaat ontwaken vind ik prettig. Geen ruis er is immers al lawaai genoeg in mijn hoofd. Als mijn lieverds na het ontbijt de deur uit gaan neem ik nog een kopje thee en check mijn agenda, Instagram en lees het nieuws. Ik maak een rondje door ons huis, maak schoon en ruim op. Verder doe ik vaak niet veel, zeker omdat ik energie wil sparen voor mijn werk. Iedere middag werk ik van 14:00 tot 16:00 uur, daarvoor doe ik vaak niet veel. 
Soms haal ik wat boodschapjes, drink thee bij mijn zusje of vermaak mij met het internet. Ik kan uren koekeloeren op Pinterest en Instaqram, daar doe ik inspiratie op voor ons huis of de steden die ik graag wil bezoeken. Maar ook leuke quotes of plaatjes die ik kan sturen als mensen een hart onder de riem nodig hebben. In de winter is mijn energieniveau lager dan in de andere seizoenen, ik ben dan minder buiten en slaap dan overdag soms ook een uurtje extra op de bank. Het liefst doe ik alles tegelijk en bruis ik van ideetjes in mijn hoofd om te gaan uitvoeren. Als creatieve duizendpoot doe ik soms veel dingen tegelijk en komt niets tot een project. Zo gaat dat ook in mijn hoofd, helaas ben ik daar energieker dan de werkelijkheid is, zo frustrerend!
Terugkijken doe ik alleen naar de herinneringen van toen, ik koester de dingen die ik deed en waar ik een glimlach van krijg. Ik ben iemand die graag vooruit kijkt, naar de mogelijkheden en de uitdagingen van de dingen die ik wel kan. Ontdekken of ik de grens iets kan verleggen en vooral de dagen plukken. De balans van thuis lekker rustig mijn gang gaan en erop uitgaan heb ik gevonden. Het heeft geen zin bitter te zijn en te balen, het is nu eenmaal zo en deal with it! So go with the flow en kijk naar wat er wel mogelijk is, je kan meer dan je denkt.

Ik hou van schrijven, tekenen, krabbelen, foto’s maken, dagdromen en soms helemaal niets doen. Mijn gedachten laten gaan over wat ik zou willen doen met de tijd die ik heb overdag. Uit mijn comfortzone springen en ervoor gaan, gewoon starten en zien waar mijn woorden mij brengen, waar ga ik dan beginnen? 
De vraag van Lizette om te schrijven voor haar blog kwam onverwachts en dat onverwachte duwtje is precies wat ik nodig heb. 

liefs Ellen