Zettje Blog


Waarom een blog? 

Omdat ik iets te vertellen heb...
Omdat het mij scherp houdt en ik er van leer...
Omdat ik een expert ben in chronisch ziek zijn...
Omdat ik mijn kennis wil delen...   
Omdat ik wil laten zien dat positiviteit goed werkt...
Omdat ik de dingen van mij af wil schrijven...
Omdat dit een mooie aanvulling is op mijn andere online activiteiten...
Omdat ik schrijf zoals ik praat! Veel!...
Omdat...er nog wel 100 redenen zijn... 

 
Dus ga er gezellig voor zitten, koffie, thee of van mijn part een wijntje erbij en ik neem je graag mee in mijn gedachtespinsels en losse verhalen over mij maar misschien gaan ze ook wel een beetje over jou? 

illustratie liesanoes

Blogs op een rijtje...

Nieuwste Blog...
Rete-trots

Eerdere Blogs...  ↴  

Created with Sketch.
  • Ik hou wel van een beetje uitdaging
  • Je ziet er helemaal niet ziek uit!
  • Bijna aftellen maar eerst een terugblik
  • Mijn eigen wijsheid 
  • Uitstellen of doorpakken
  • Hoe gaat het met je? 

Rete-trots    

6 mei 2022


Ik val maar gelijk met de deur in huis: Ik ben rete-trots op mezelf!

 
Op zich ben ik altijd een zelfstandige vrouw geweest maar eigenlijk ben ik steeds zelfstandiger geworden naarmate er meer tegenslagen kwamen.
 
Al vanaf mijn jeugd liep ik met fysieke klachten en steeds kwam er iets bij, vervolgens een paar jaren achtereen tegenslag op tegenslag met als toetje het cva in 2017.

***


Wel vaker laat ik mij uit over het feit dat ik op de fysieke klachten eigenlijk best goed afleiding kan vinden, zolang ik op ander vlak een bezige bij blijf kan ik mijn mindset wel in de goede richting buigen.
 
Anders is dat met mijn hoofd, het NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) zorgde regelmatig voor verrassingen. Ik schrijf zorgde maar ik loop ook nu nog tegen verrassingen aan wat betreft mijn NAH hoofd. Toch schrijf ik zorgde niet zomaar... het is namelijk zo dat ik mijn nieuwe ik steeds beter leer kennen en dat ik met bepaalde manieren van werken en handelen de dingen toch nog aardig voor elkaar krijg. 

IK HEB DAN WEL NAH MAAR IK BEN NIET DOM

 
 
Lange tijd, en soms nog wel, maakte het hebben van NAH mij erg onzeker. Als je weet dat je informatieverwerking niet altijd lekker gaat en je ook regelmatig je 'fouten' tegenkomt dan doet dat iets met je. Maar een opgever ben ik nooit geweest dus ook hierin niet.

***

 
Het is alweer enige tijd geleden dat ik mijn traject bij Hersenz heb afgerond en omdat dat heel hard werken was heb ik het gevoel dat ik eigenlijk pas een paar maanden terug echt op adem begon te komen. Het was een langdurige molen van eerst revalideren en daarna nog dat hele traject.
 

Die lange periode van vooral werken aan en met jezelf hebben mij wel krachtiger en zelfstandiger gemaakt. En nu ik een beetje op adem ben merk ik ook dat er steeds meer kwartjes beginnen te vallen.

 
Regelmatig krijg ik nu de vraag of het beter met mij gaat en mijn antwoord is dat ik niet ineens beter ben qua gezondheid maar dat ik er zelf een beetje mijn weg in begin te vinden. Het maakt dat ik er minder mee bezig ben en mij weer gelukkiger voel en ik denk dat ik dat nu ook weer uit straal.
 

Vooral net na het NPO (Neuro Psychologisch Onderzoek) was ik erg onzeker over de cognitieve dingen die ik deed en het hielp ook zeker niet mee dat er veel mis ging. Nu ik mijn nieuwe ik, de 2.0 versie, beter leer kennen en weet wat deze ik nodig heeft om dingen toch voor elkaar te boksen gaat het allemaal een stuk beter.
 

Ik moet daar wel flink mee aan de slag, goede planning, regelmatig rust pakken, de buiten wereld vaker laten voor wat het is, verstandige keuze maken en duidelijk zijn naar anderen in wat ik van ze nodig heb. Dat laatste is best nog wel eens lastig. Bij de mensen die dicht bij mij staan is dat tegenwoordig goed te doen maar de valkuil zit in de onbekende. 

 

En dan nu eindelijk de reden waarom ik zo ontzettend trots ben op mijzelf maar ook dat ik weer meer vertrouwen heb in mijn cognitieve kunnen.

 
Het is geen geheim dat ik niet bepaald lekker zit op mij inkomsten en daarom speelde ik al een tijdje met de gedachte om een gesprek met de Rabobank aan de gaan over het geld dat in de stenen van mijn appartementje zit.

 

 Een paar maanden geleden trok ik de stoute schoenen aan!

 
 
Het begon met een mail met mijn vragen en toen kwam het moeilijkste; het eerste gesprek met de adviseur!

Hoewel ik wel een babbelaar ben moet ik tegenwoordig juist flink focussen om alles ook echt in de laadjes in mijn hoofd op te slaan.

Dus begon het gesprek met een uitleg over mijn NAH, in een eerste gesprek met een volslagen vreemde uitleggen wat je mankeert en waarbij en hoe je hulp nodig hebt om alles te kunnen volgen. Het viel niet mee maar heel erg noodzakelijk voor de hele voortgang. 

IK HEB DAN WEL NAH MAAR IK BEN NIET DOM.

 

Al eerder ben ik het tegengekomen dat ik deze uitleg gaf en dat er vervolgens door de ander tegen je wordt gesproken of je niet goed bij je hoofd bent en/of er ook totaal geen rekening mee werd gehouden. Het dan nog een paar keer aangeven om het tot slot maar op te geven en op hoop van zegen met de Fingers scrossed te hopen dat alles goed is gegaan.
 
Dit keer trof ik echter een uiterst vriendelijke begripvolle dame, die mij werkelijk in alle rust, en met een engelen geduld aan de hand meenam door het hele proces. Werkelijk ieder detail bevestigde zij via de mail zodat ik het rustig terug kon lezen en het daarmee kon laten landen in mijn nieuwe Rabobank laadje.
 

Uiteindelijk kon zij de eindbeslissing niet maken en heeft een commissie stap voor stap alles doorgenomen met een voor mij super fijn eindresultaat. 


 

Een eindresultaat waar ik vandaag trots mijn handtekening onder heb gezet bij de notaris. 


Nee ik ga niet verhuizen maar ik ga wel verbouwen om mijn appartementje meer toekomst proof te maken. 
Maar ook om wat financiële lucht te krijgen in de nabije toekomst en nog een financieel gat op te vullen in een toekomst die iets verder weg ligt.
 

Super trots ben ik dat ik dit voor elkaar heb gebokst en ook dankbaar dat de juiste persoon er was om mij door dit hele proces te loodsen.

 
Nu komt de volgende grote uitdading;
De verbouwing, eerst de keuken en daar zal ik mijn nieuwe vaardigheden maar ook mijn beperkte energie enorm op de proef mee gaan stellen, maar ik durf het aan!
 
De toverwoorden zijn; duidelijke zijn naar de ander, lijstjes, planning en veel rust tussendoor en alles laten vallen dat er even niet doe doet!

 

Wish me luck ☆☆☆☆☆ 
Lizette


 

Leuk als je een reactie achterlaat over mijn blog bij de post op: 

Instagram 

Facebook  


6 mei 2022

Dit vind je misschien ook wel leuk om te lezen!?

 Gastschrijven van "Happy Day On Her Way"

 Evelien stelt zich voor als nieuwe Stamgast

 Stamgast "Daphne drink thee" met een mooie column

 Blog over mijn laatste creatieve uitstapje

Ik hou wel van een beetje uitdaging    

13 maart 2022


Zoals je misschien weet was ik vorige week druk met de verhuizing van mijn jongste dochter en dat was weer een mooie les. 

Misschien ben ik een beetje een lijpe loetje maar ik vind dit soort uitdagingen enorm interessant om te bekijken hoe ik daar in mijn 2.0 versie op reageer en hoe ik er mee omga.

 

Waar ik in mijn 1.0 versie helemaal niet stil stond met waar ik mee bezig was en al helemaal niet op welke manier (had ik het vaak maar wat meer gedaan) moet ik dat nu wel heel precies uitpuzzelen. Maar aan de andere kant waar ik in mijn 2.0 versie dus veel moet uitpuzzelen moet ik daar wellicht ook soms zoals mijn 1.0 niet altijd te veel bij stil staan. In ieder geval niet de beren zelf alvast  op de weg plaatsen nog voor ik van start ben gegaan.

 

Wat ik natuurlijk vooral deed tijdens die verhuizing was mentale steun en goede voorbereiding tips ventileren zodat niet alles in een paar verhuisuren zou worden gepropt. Nu heb ik in mijn leven nogal wat verhuizingen meegemaakt en oud geleerde zaken zitten nog gewoon in mijn systeem van voor mijn cva en die ervaringen zijn nog min of meer op te roepen. Automatisme is misschien wat overdreven om te schrijven maar ergens in een laadje zit het nog onder een dun stof laagje, zeker ook omdat ik vlak voor mijn cva nog een keer verhuisd ben.

 

Terug naar vorige week; 

Zo gezegd zo gedaan, alle spullen waren bijtijds ingepakt, mijn dochter kwam met een koffer vol met het hoogst noodzakelijke bij mij logeren, de huisraad was zelfs schoongemaakt zodat het fris en fruitig naar haar nieuwe appartementje kon. In de tussentijd zat het in mijn hoofd nog vrij goed, ook omdat ik in die dagen verder alles uit mijn agenda had geschrapt dus focus op één ding en dat helpt enorm.  Mijn lijf heb ik natuurlijk echt wel te veel belast, ik heb niet voor niks huishoudelijke hulp, maar hiermee kom ik op het eerder punt dat je soms maar even niet te veel moet nadenken zolang je maar doseert en jezelf niet helemaal naar de klote laat gaan. 

 

De dag van de verhuizing zelf zou ik alleen in het nieuwe appartementje zijn om te coördineren wat waar neer gezet moest worden… 

... en daar ging het mis… 

Er liepen een heel veel vrienden en vriendinnen heen en weer, sjouwen met grote en kleine spullen, dozen met tekst waar wat moest maar het gekrioel was mij te veel. 

Het overzicht compleet kwijt, kon het niet bijhouden, dus brabbelde ik nog iets van dat moet naar de slaapkamer, badkamer, huiskamer, rommelhok.. 


Het was een gok en ik denk dat ik zeker nog 60% goed heb verwezen en gegokt en dan was er 20% waar anderen de logica wel zagen en die ander 10% moesten we daarna nog maar terugvinden.. Zie je daar ga ik al.. (60+20+10…?) 

Het mooie aan dit proces was dat ik merkte dat ik hierdoor niet op die bekende kast kwam maar het ietwat gelaten over mij heen liet komen, de frustratie bleef uit en ‘het is niet anders’ overheerste, ik had mijn best gedaan en meer als dat kun je niet doen. Het was tenslotte altijd nog beter dan dat alles op één grote stapel midden in de woonkamer zou hebben gestaan. 

 

De grootste uitdaging was eigenlijk nog de borrel er na met de hele groep, ik had wellicht beter naar huis kunnen gaan maar ik bevroor, zoals wel vaker als ik het overzicht in mijn hoofd kwijt ben. 


Maar toch zat ik ook te genieten van de lieve groep mensen die honderduit babbelde, grappen maakte en met bezweette lijven zoveel plezier hadden met elkaar na de gedane arbeid. Het was een fijne flashback op mijn laatste verhuizing wat een lastige dag was omdat ik een heel leven achter mij liet maar waar de hulp en liefde zo voelbaar was dat het toch een hele gelukkige dag was. Hoewel deze dag voor mijn dochter een hele andere lading had omdat ze terug ging naar de plek waar zij zich zo fijn voelt juist omdat die lieve vrienden weer in haar buurt zijn, ben ik er heel zeker van overtuigd dat ze op deze dag altijd met veel liefde zal terugkijken. 


De dagen erna zijn we vooral lekker met z’n tweetjes aan het rommelen geweest en dan is het fijn te merken dat we een goed afgestemde tantum zijn. Blijkbaar was mijn dochter mij gelukkig nog niet zat want afgelopen dinsdag kwam ze onverwachts gezellig op de thee en vrijdag mee-eten om even bijkletsen.

 

Oké en dan nu terug naar het punt dat ik wil maken. 

Natuurlijk was ik gesloopt, zwaar overprikkeld en mijn lijf deed aan alle kanten zeer, nog een beetje normaal een trap op of af was bijna niet meer te doen, lang leve de stok en de leuning! Iedere avond lag ik met een hoofd vol suis te zoeken in mijn bed om de juiste ligpositie te vinden en in de ochtend zaten de wallen, voor mijn gevoel want ik ‘teken’ niet zo snel, zo ongeveer op mijn enkels en moest ik fysiek al krakend heel langzaam opstarten. Maar joh ik had het wel maar mooi allemaal gedaan en je wilt als ouder toch ook je steentje bijdragen.

 

Toen de rust kwam voelde ik pas hoe ik echt naar de klote was maar ik was er oké mee, ik had het zelf zo bedacht, ik wist dat ik zwaar over mijn grenzen zou gaan maar het was mijn keuze. Juist omdat ik ook echt alles wat normaal in mijn agenda staat had laten vallen is het mij gelukt en ik heb weer nieuwe bevindingen gedaan. 

Natuurlijk moet ik dit niet te vaak doen maar door ook tussentijds tijd te nemen voor herstel, veel pauzes, en geen andere afleiding kan ik schijnbaar best eens zo een uitspatting maken. 

 

Afijn fysiek was ik echt naar de haaien en dat kost behoorlijk wat tijd aan herstel, ik loop nog niet helemaal toppie, maar ik weet ook dat fysiek herstel wel lukt. Cognitief is het lastiger, die laatjes hebben echt even wat olie nodig want ze piepen en kraken nog wel en de druk op mijn oren is eigenlijk nog steeds niet weg dus heb ik veel nog op een laag pitje staan. 

 

 Je zult het vast herkennen (ook niet chronisch zieken) dat als je fysiek druk bent geweest je met een beetje rust wel weer aardig snel hersteld maar heb je veel stress gehad of een enorm drukke (werk)week dat je het echt wat lastiger om het uit je kop kunt krijgen. 

Nu ik dit alles meer accepteer en vooral weet dat het gaat gebeuren kan ik er rustiger onder zijn, aan alles in mijn hoofd en lijf voel ik dat ik de frustratie over mijn 2.0 versie kwijt begin te raken. Als je jezelf beter snapt dan is daarmee een probleem niet opgelost maar kun je het wel beter aanvaarden. 

 

Tegenwoordig krijg ik vaak de opmerking: ‘‘ Het gaat volgens mij echt beter met je?’’ en dat klopt! 


Maar ik word nooit meer beter, sterker nog ik ga er zeker fysiek steeds meer op achteruit maar ik kan er steeds beter mee omgaan. Ik zal niet schrijven dat ik mijn 2.0 versie echt accepteer want dat vind ik een stap te ver, maar ik ken mijn grenzen beter en tenslotte is dit waar ik het mee moet doen en dan kun je er beter maar het beste van maken.  In zoverre gaat het dus beter met mij, mijn mindset is goed, ik voel mij sterk, zit lekker in mijn vel, ik lach weer veel en geniet van dat wat wel kan. Soms zwaar over de grens maar zolang het mijn keuze is is het dus oké en komt de zure appel daarna maar ik hou wel van een beetje uitdaging! 

 

Hoe ga jij om met uitdagingen? Zoek je ze op om je grenzen te verkennen of ga je ze liever uit de weg? 

 


Ik ben benieuwd naar je antwoord en/of je reactie op mijn blog, reageren kun je bij de post op  ↬ Instagram of ↬ Facebook 

Lizette

13 maart 2022

 Meer blogs lezen? 

 ↓ ↓   

 

Je ziet er helemaal niet ziek uit 

Ja dat klopt en daar doe ik ook heel erg hard mijn best voor!
Je ziet eigenlijk niets aan mij tenzij je een arts bent die gespecialiseerd is in één van mijn aandoeningen. Ook mijn directe omgeving signaleert wel wanneer het minder met mij gaat maar ik weet  een hoop goed te verbergen.  

6 februari 2022

Created with Sketch.

 
Als ik vermoeid raak ga ik hakkelen, heel veel uhh zeggen, van de hak op de tak, rond zitten kijken tijdens een gesprek en heb ik sowieso geen enkele rem meer op mijn gekakel waar ik dan nog sneller moe van wordt en daardoor van het hele gesprek ook nog weinig opsla. 

Dan heb ik nog de pijn in mijn lijf en altijd een vol hoofd die je natuurlijk ook aan de buitenkant niet kunt zien. 

 

Ga ik mij verplaatsen dan komen er pas wat dingen aan het licht die er op zouden kunnen wijzen dat er iets aan de hand is. Zo kom ik slecht omhoog als ik zit en plof ik soms neer als ik ga zitten. Dan ga ik lopen en dat gaat vrij stijfjes, stok er bij voor het evenwicht en alsnog zwalken. In mijn auto ligt een invalideparkeerkaart en ga ik op mijn fiets dan is daar de driewieler en ineens is daarmee de ‘gehandicapte’ zichtbaar voor de buitenwereld.  

Mijn wereld speelt zich hoofdzakelijk af op de 75 m2 van mijn appartementje, zodra ik mij te veel bemoei met de buitenwereld dan gaat het niet echt top en lever ik bijvoorbeeld op een gezellig koffiemoment zomaar een dag energie in. 

Toch kies ik er voor om bepaalde uitjes wel te doen omdat deze mij ook fijne positieve energie opleveren, het geluk hormoon is ook belangrijk! 

Mijn wereld speelt zich hoofdzakelijk af op de 75 m2 van mijn appartementje, zodra ik mij te veel bemoei met de buitenwereld dan gaat het niet echt top en lever ik bijvoorbeeld op een gezellig koffiemoment zomaar een dag energie in. 

Toch kies ik er voor om bepaalde uitjes wel te doen omdat deze mij ook fijne positieve energie opleveren, het geluk hormoon is ook belangrijk! 

Mijn wereld speelt zich hoofdzakelijk af op de 75 m2 van mijn appartementje, zodra ik mij te veel bemoei met de buitenwereld dan gaat het niet echt top en lever ik bijvoorbeeld op een gezellig koffiemoment zomaar een dag energie in. 

Toch kies ik er voor om bepaalde uitjes wel te doen omdat deze mij ook fijne positieve energie opleveren, het geluk hormoon is ook belangrijk! 


 
Een tijdje terug ging ik met mijn schoonzusje naar een voorstelling van Herman van Veen. Allereerst vergt dat veel voorbereiding en is het fijn dat mijn familie mij goed begrijpt en veel uit handen neemt. Dus hoef ik vooraf alleen mijn rust te nemen, iets leuks aan te trekken, in een auto te stappen en vanaf daar hobbel ik er braaf achteraan.
De koffie vooraf was nog het meest intensief, geroesemoes is echt killing en ook de mensen die een uur lang in hun koffie zitten te roeren.. tikketikketik…
In de zaal zelf tijdens de voorstelling was best oké, focus recht vooruit en hopen dat de persoon achter mij niet al te luidruchtig is, gebulder van het lachen, gekraak van zakjes en andere geluiden komen bij mij ongeveer op hetzelfde niveau binnen als diegene op het podium. Maar al met al was deze avond zeer geslaagd en ben ik heel blij dat ik Herman nog heb kunnen zien optreden.
 

Maar het gaat ook wel eens mis. 

Zo ging ik eens met vrienden naar een voorstelling van Fabian Franciscus en dat was ook zo super leuk. Maar het was al een best ritje die kant op, we kwamen aan in een klein zaaltje, een soort jeugdhonk, bedrukt en heel vol. We konden plaatsnemen op plastic klapstoeltjes en dat hou ik nou eenmaal niet lang vol. De voorstelling was echt geweldig want wat hebben we gelachen! Emoties kosten mij echter ook erg veel energie en dus niet alleen stress, boosheid of verdriet maar ook lachen. Tellen we daar de lach van de hele zaal bij op dan ben ik echt tureluurs. Zo stoer als ik probeerde te zijn deden we nog even een drankje na en zelfs een gesprekje met de performer, ik bleef daar het liefst even bij staan om de benen te strekken maar ik voelde mij al een beetje tollen. Het eindige met enorm goed zicht op de vloer in de garderobe, gelukkig niet gevallen en op tijd gaan zitten bij de deur. 

Ik heb in de afgelopen jaren natuurlijk wel iets geleerd tenslotte. 

De avond eindigde dus met een hoop bezorgde mensen op mij heen, die mij toen ik weer een beetje in het land der levende was, overeind konden takelen (ook dat gaat niet erg soepel) om huiswaarts te gaan. 
 
Dit soort taferelen hebben zich overigens ook weleens afgespeeld in winkels of op straat. Inmiddels weet ik dat het komt door de overprikkeling en als ik in mijn hoofd zo het pad af ben dat mijn lijf gewoon zegt dat het genoeg is. Mijn lijf gaat dan letterlijk een tandje lager draaien, hartslag omlaag, bloeddruk omlaag en out ben ik. Het is overigens niet hetzelfde als flauwvallen, nee het is echt onwel worden! 

Kortom als ik zoveel mogelijk drukte vermijd, een beetje leef als een kluizenaar en mij beperk tot mijn eigen 75 m2 dan gaat het best leuk met mij en komt er online best veel uit mijn handen. 

Maar daar over, en hoe ik dat voor elkaar box, wellicht later meer...
 


Wat ik echt wel eens vervelend vind zijn alle goed bedoelde opmerkingen, tip of zelfs oplossingen die ik vaak te horen krijg. 

(Al moet ik schrijven dat ik inmiddels het meeste van mij af laat glijden en het er ook aan ligt wie het zegt en in welke context.)

 

Ze zijn soms zelfs zo goed bedoeld dat het bijna een compliment zou moeten zijn en ik er dan maar over meelach, het maar snel van tafel wuif of negeer. Toch is het ook fijn als mensen er rekening mee houden, zo heeft mijn directe familie hele fijne uitleg gekregen bij Hersenz over hoe de dingen voor mij zijn. Zij kregen oefeningen die een beetje benaderde hoe het voor mij is en dat heeft ons heel erg geholpen in de communicatie naar elkaar toe; ik durft meer te vragen en aan te geven en zij ook! 


Hieronder een rijtje met goedbedoelde opmerkingen en misschien kun jij eens nagaan of jij je er ook goedbedoeld schuldig aan maakt. 
Niet iedere chronisch zieke zal hetzelfde ervaren dus is dit mijn lijstje:

 

  • Je ziet er helemaal niet ziek uit! 
  • Je moet gewoon wat positiever denken.
  • Vorige keer kon je dat toch ook gewoon doen. 
  • Heb je die medicatie/oefeningen/dieet al eens geprobeerd?
  • Jij hebt het gelukkig niet zo erg als.. 
  • Je zou ook gewoon meer naar buiten moeten gaan.
  • Slaap je wel genoeg of niet te veel.
  • Over een tijdje voel je je vast weer een stuk beter .. als je maar.. want ik ken iemand die…
  • Ik zou willen dat ik eens tijd had om overdag een dutje te doen.
  • Heerlijk hoor je hebt altijd vakantie!
  • Ja joh ik ben ook wel eens moe.
  • Je moet ook wel een beetje je best doen.
  • Fijn hoor ik zou ook graag niet meer hoeven te werken.
  • Gewoon een beetje meer doorzetten.
  • Voel je je nu nog steeds niet beter.
  • Nou ik zag je laatst ook gewoon op het dorp/ergens lunchen/aan een wijntje

 

  • Blah blah balah .....

  



Dit is natuurlijk niet een verhaal om zielig gevonden te worden, alles behalve dat, maar ik wil wel (mijn missie) het chronisch ziek zijn onder de aandacht brengen en dat zeker niet alles lijkt wat het echt is. 

 

Tot slot de tip: wil je iets ergens over weten, van mij of iemand uit je omgeving? 

Vraag het gewoon, ga het gesprek aan! 

 

 

 

 

Ik gun jou in ieder geval het allerbeste 

Liefs, 

 

Lizette 

Wil je op dit blog reageren dan kan dat bij de bijpassende post op: 

Instagram

Facebook  

 

Bijna aftellen maar eerst een terugblik

We gaan alweer aftellen naar het nieuwe jaar en wat is het afgelopen jaar ondanks alles wat er in de wereld speelt enorm snel gegaan. 

Eerst dacht ik nog dat ik na mijn traject bij Hersenz weleens in een zwart gat zou kunnen vallen van verveling maar niets was minder waar….  

19 december 2021

Created with Sketch.

 Dit jaar begon ik met een diagnose toevoegen aan mijn lijstje: Erythromelalgie; moeilijk woord  (sla maar gewoon over) voor zenuwpijn in de huid.

Natuurlijk niet fijn maar na een hele lange zoektocht was het uiteindelijk toch prettig om te weten wat het is. Vaak is weten ook een weg naar een oplossing maar helaas geldt dat hier niet, er is maar weinig over bekend en zo goed als geen medicatie helpt tegen de klachten. Als het beestje een naam heeft kan ik mij er toch enigszins in berusten en zijn er wellicht in de toekomst nog mogelijkheden om uit te proberen.Op Valentijnsdag was er mijn vier jarig lustrum om te vieren dat de ablatie op mijn hartritmestoornis was geslaagd en dat was een feestje waard! Natuurlijk niet wetende dat het met mij in juni van datzelfde jaar helemaal mis zou gaan maar ook dat is inmiddels alweer ruim vier jaar geleden.

 

Dit jaar waren er helaas ook nog steeds de perikelen met corona en dat is natuurlijk verschrikkelijk maar mij bracht het eigenlijk wel veel rust. 



Omdat alle feestjes en uitstapjes zo goed als wegvielen kon ik thuis voor mijn leven na Hersenz de puntjes even goed op de i zetten. De rust doet mij eerlijk gezegd wel goed en het is fijn niet steeds voor de dilemma’s te staan of ik iets ga doen en hoe ik dat aan ga pakken, wat zijn de voor en wat zijn de tegens, hoeveel moet ik er daarvoor al rekeningen mee houden en wat zijn de gevolgen erna… 

Als ooit de corona voorbij is ben ik echter wel benieuwd hoe ik daar op ga reageren, heb ik dan wat ik geleerd heb ook nog in de hand??? 

 

Afgelopen jaar kreeg ik door de dingen die op mijn pad kwamen wel veel meer inzicht in hoe ik er nu precies voorsta in mijn 2.0 versie, leuke balletjes gingen rollen, mijn platform en socials namen een vogelvlucht. Hoe meer fijne reacties er kwamen hoe meer ik mij durfde open te stellen en om mijn nieuwe weg in te slaan. 

 

Al doende leert men en door gewoon te doen en mij vooral niet te veel aan te trekken van wat mensen er wel of niet van zouden kunnen denken vond ik een nieuwe weg. Mede door de ambulante thuisbegeleiding, die mij vaak een spiegel voorhoudt en mij herhaaldelijk zegt dat er altijd wel mensen zijn die ergens iets van vinden maar die mij ook helpt om mijn laadjes te ordenen in mijn hoofd en vaak fungeert als babbelbuddy, weet ik nu dat ik als chronisch zieke echt niet per definitie afgeschreven ben. Ik durf mij weer te laten zien en horen! 

Een mooie tekst in één van haar verslagen: ‘‘Lizette praat om rustig te worden’’ wisten meer mensen dat maar, whaha 

Vervolgens gaan er nog meer balletjes rollen! De website kreeg steeds meer vorm en zo kwamen er weer andere mooie dingen op mijn pad. Inmiddels heb ik veel mooie contacten op mijn socials, veel leuke gezelligerds maar ook velen die mij inspireren met hun mooie en bijzondere verhalen. Niet altijd de gezelligste verhalen want ieder huisje heeft zijn kruisje en inmiddels weet ik dat er vele huizen zijn met een vlikobak aan kruisjes, maar het mooie is dat de meeste een enorme swiep aan die kruisje hebben gegeven om deze voor zichzelf enigszins draaglijk te maken maar ook weer te gebruiken om anderen te inspireren. Een mens heeft liever niet het vele leed wat hen wordt bedeeld maar het is wel een bijzondere kunst om dat leed je leven niet te laten bepalen. 

 

Het zal eens niet…
ik dwaal af..

 


Ik had het over de balletjes die gingen rollen. Via die contacten kwam ik weer in contact met nog meer mooie nieuwe contacten en zo werd Daphne.drinkt.thee van een gastschrijver aan de Koffietafel een vaste Stamgast en daarop volgende een prachtig interview. Toen dit interview werd gepubliceerd en ik deze zelf teruglas besefte ik ineens hoe ver ik was gekomen en welke enorme stappen ik had gemaakt. Op dit interview volgde afgelopen maand nog weer een interview voor een podcast op radio Luisteren naar nah en ook bij het terugluisteren hiervan vielen voor mij weer kwartjes:

 

IK BEN LEKKER BEZIG!! 


Van het laatste interview hield ik nog een nieuwe Stamgast als Columnist over en uit een Theetuin gastschrijven ook nog een Beeld Columnist. Dat balletje bleef maar rollen want voor het nieuwe jaar heb ik nog een lieve stamgast in de planning staan die mij zelf benaderde om als vaste columnist te gaan schrijven over ‘alledaagse dingen’. 

 

Tjonge wat zit ik lekker in mijn flow en dan durf je gelijk nog veel meer en zo kwam ik op het idee dat mijn website wel wat meer swing mocht krijgen, gezelligheid is mijn toverwoord.. 

De stoute schoenen werden aangetrokken en ik benaderde een aantal creatievelingen om mijn website van meer sfeer te voldoen...  Niet iedereen was gelijk enthousiast maar ik heb uiteindelijk hele leuke afspraken kunnen maken met ware virtuoze op het gebied van illustreren en schrijven van versjes en gedichten.
  

 

Dit alles doet mij goed, ik heb een super leuke dagbesteding voor mijzelf in het leven geroepen, gecombineerd met mijn handwerken kom ik de dagen wel door en die zijn op deze manier nog leuk ook. 



Mijn chronische aandoeningen verdwijnen hiermee natuurlijk niet als sneeuw voor de zon maar ik heb wel fijne afleiding. Ben je de hele dag met de ongemakken van je ziek zijn bezig dan word je echt geen leuker mens, niet voor je omgeving en al helemaal niet voor jezelf.   

 

Mijn valkuilen zullen altijd zijn dat enthousiasme mij soms in een hoek drijft waar ik mij beter niet kan bevinden en dan zal de pas op de plaats weer heel hard nodig zijn. Maar vooralsnog gaat het goed als ik een beetje door de dagen heen laveer. Het zal er ongetwijfeld voor jou uitzien dat ik heel veel doe, maar ik heb geen baan en alles wat ik nu doe gaat in delen;  heb ik een goede dag dan dender ik ff lekker door en heb ik een slechte dag dan haak ik af, maar de meeste dagen zijn tegenwoordig mooi opgedeeld in kleine stukjes en dat brengt mij dus veel verder dan ik aan het begin van dit jaar durfde dromen. 

 

Om een lang verhaal nog langer te maken wil ik afsluiten met hoe mooi mijn jaar terugkijkend was, veel geleerd waardoor ik voel dat ik leef, veel blije momenten en dat doet mij meer dan goed! 

 

Tot slot even extra je aandacht voor mijn lieve gasten: Aan de Koffietafel, in de Theetuin, de lieverds in de Babbelbox waarvan ik veel interessants mag delen en een hele dikke dank je wel aan de Stamgasten en Sfeermakers die je kunt vinden in de rubriek ‘Bijkletsen met… ’… 

..en mijn eigen team waarvan ik je er volgend jaar nog veel meer zal voorstellen. 

 

Natuurlijk ook jij bedankt lieve lezer voor je aandacht want wat is een blog zonder lezers! 

 

 
Ik wens je een mooie afsluiting van dit jaar, wees lief voor elkaar en maak er het beste van met de lieverd om je heen! 

 

Liefs, 

Lizette

 

Leuk als je reageerd op: 
Zettje Instagram
Zettje Facebook 

19 december 2021

  

Mijn eigen wijsheid 

Je bent nooit te oud om te leren en ik breng dat ook daadwerkelijk in de praktijk. De afgelopen weken waren daarin echter behoorlijk extreem. Natuurlijk wist ik zelf wel wat er allemaal in mijn planning stond maar het leek of iedereen tegelijk uit de vakantie en corona modus ontwaakte! ... 

27 oktober 2021

Created with Sketch.
blogger

 

Zo werden vragen ineens allemaal tegelijk beantwoord, stroomde de gastschrijver plekken behoorlijk vol, kreeg ik goedkeuring om artikelen, versjes, gedichten en illustratie op mijn website en socials te delen. Van al deze dingen wist ik dat het er aan zat te komen maar er gebeurde meer... 


Via de socials ontmoet ik veel leuke, lieve en interessante mensen met bijzondere verhalen.

Van een gastblog aan de Koffietafel kwam een prachtig interview van Daphne.drinkt.thee met mij.
Dit interview bracht mij, hoewel ik zelf de antwoorden gaf, bij het inzicht dat ik de afgelopen jaren hele mooie stappen heb gemaakt en dat ik met mijn dagbesteding een enorm mooi doel heb gevonden. Zo viel zomaar ineens op zijn plek dat ik met mijn kennis ook anderen kan helpen, door mijn verhaal maar ook die van anderen te delen en daarmee voor velen een wereld open kan gaan. 

 

Via de online Creamarkt, voor de afdeling ZETTElen.homemade, kwamen er leuke nieuwe creatievelingen op mijn pad waar ook weer de mooiste gesprekken en afspraken uit voortkwamen. Mijn eigen aandeel in handwerken ligt op dit moment i.v.m. een duimblessure op een laag pitje maar er ontstonden daardoor ook hele mooie alternatieven.

 

Via een challenge van Nicole Adelaars kwam ik in contact met leuke ondernemers en in het bijzonder met Laura van Praktijk_voor_eigen_wijsheid. Ik herkende veel in haar manier van uitdragen van bepaalde wijsheden. Het vervolg op deze kennismaking was een challenge die ik bij haar ging volgen... 

Al tijdens mijn traject bij Hersenz vond ik dat aan de kennis die ik daar opdeed zoveel meer mensen iets zouden kunnen hebben. 


Sindsdien grijp ik mij vast aan alles wat maar enigszins een aansluiting heeft op mijn traject. Bij Laura was er zoveel herkenning dat ik daar toch iets meer mee wilde doen dan het voor mijzelf herhalen of mijn eigen kennis alleen maar opfrissen.

 

Na nog wat heen en weer getyp is er in ieder geval een gastblog van Laura ingepland en staan er nog andere ideeën in de pen maar daar later meer over. Wil je tot die tijd ook alvast kennismaken met Praktij_voor_eigen_wijsheid? Kijk dan zeker op haar Instagram account en op 18 november geeft zij een GRATIS Masterclass ‘‘Doorbreek je overleef modus’’ dus meld je gewoon aan, wie weet wat dit voor jou kan betekenen.

 
--- 

Dit blog begon ik met ‘ je bent nooit te oud bent om te leren!’
Eigenlijk ben ik best een gekkie want in principe hoef ik niks meer maar tjonge wat is er nog veel bijzonders te ontdekken. Mijn oude ingebakken gewoontes zitten zo diep ingeworteld dat het stukje marketing en kennis over de socials mij ook nog altijd enorm trekt. 

Het nieuwsgierige aagje in mij staat gelijk aan als ik maar iets hoor over… 

...ja over van alles eigenlijk! 


Eerder dacht ik dat ik mijzelf door mijn chronisch ziek zijn moest afzonderen van de ‘gewone’ wereld maar de afleiding om mij daar, online, in onder te dompelen is juist fijn om niet de hele dag bezig te zijn met pijn en vermoeidheid. Steeds meer snap ik dat onderbelasting ook een valkuil is en dat al dat wat in mijn hoofd ontstaat er uit moet, ontladen en dat het mij juist ook energie geeft en absoluut ook veel voldoening.

 

Maar goed misschien niets nieuws,... 
ik dwaal af…


Eerder noemde ik al Nicole adelaars, insta juf, deze lieverd deelt haar kennis rijkelijk en zo volgde ik bij haar menig challenge en regelmatig kijk ik haar (maak impact met Instagram) live op vrijdagochtend op Facebook; deze zijn altijd kort en bondig, leuk en leerzaam. Zo behandelde zij in een live mijn bio en feed op mijn socials met tips en uitleg en serieus ik ben diezelfde middag nog aan de slag gegaan. De tip van haar was ook laat los, ook de regels die je voor jezelf verzint en oplegt. Het hoeft geen precisie werkje te zijn, ontspan en doe wat goed voelt. Waar vooral het kwartje in viel was dat ik veel te veel moeite doe in lettertypes en lay-out,... en het stomme is dat dit juist het bereik en vindbaarheid op de socials hindert... zonde van de moeite dus!  

Het blijft verbazingwekkend hoeveel er in dit soort technieken zit die ik ooit al voor een zakelijk leven heb geleerd maar die ook heel goed toepasbaar zijn in je persoonlijk leven, zelfs als je chronisch ziek bent. 


Nicole en Laura zitten op een verschillend vlak toch ook in dezelfde richting; het hoeft niet perfect, laat los en neem soms ook even afstand om het van die plek te bekijken maar ook om ruimte voor jezelf te maken en te doen wat jij wilt!


Lizette

----

 

Voor wie de socials een vervelende plek vinden om te vertoeven heb ik het advies: Kijk eens goed waar je je bevindt want er is zoveel te leren, veel gezelligheid, creativiteit, levenswijsheid en nog veel meer op het wereldwijde web. Weet je niet waar je moet beginnen? Scrol en klik dan eens over mijn website want er zijn een hoop mooie mensen te vinden met leuk tips, interessante levensvisie, mooie verhalen en bovenal heerlijke positiviteit. 

Leuk als je reageert via:
Zettje Instagram
Zettje Facebook


27 oktober 2021 

Drieluik

BRIEVENBUSGELUK

gedicht brievenbusgeluk
gedicht brievenbusgeluk
gedicht brievenbusgeluk

Uitstellen of doorpakken? 

Steeds dacht ik: ik ga dit doen als... maar regelmatig was er wel weer iets waardoor alles werd uitgesteld...  

5 september 2021

Created with Sketch.
Lizette klein Zettje blog uitstellen of doorpakken

Zo is er met mijn gezondheid altijd wel iets aan de hand. Gezegend met meerdere aandoeningen betekend dat het eigenlijk nooit stilstaat en heb ik daardoor  vaak van alles voor mij uitgeschoven.

Het begon al ruim 30 jaar geleden toen er een eerste diagnose werd gesteld.

Dan zit je even in de medische molen om vervolgers gewoon weer door te stomen in wat en hoe je het altijd deed. Het leven moest geleefd en wist ik veel, ik dacht dat anderen ook zo moe waren en door hun stutten gingen na een feestje of een dag werken. 

 
Afijn als je mijn blogs volgt weet je dat hier nog meer medische mankementen op volgde.
Een jaar of vijf geleden waren een aantal dingen niet meer te harden dus besloot ik die molen maar weer in te stappen. Maar ja er zat buiten de reuma ook nog een hartritmestoornis in de weg dus die eerst maar eens oplossen. Tijdens het herstel wilde mijn lijf echt niet meer wat ik wilde dus besloot ik nu door te pakken om de medische molen opnieuw in te gaan. Na dit nog maar net te hebben opgestart volgde het Herseninfarct om vervolgens daar vier jaar mee in de weer te moeten zijn.

Na de revalidatie en mijn traject bij Hersenz had ik even geen zin meer in die medische toestanden, eerst maar het ‘gewone’ leven weer op de rit krijgen. Druk druk druk waarschijnlijk net als jouw leven maar met mijn beperkte energie en de pijn een hele klus. Mijn lijf ging de laatste maand nog meer in protest... maar ja het gewone leven was nog niet op de rit.. 

Bijna.. 

Nog heel even… 

 
Afgelopen jaar was er één waar wij wederom flink aan de touwen moesten trekken, niet alleen ik maar ook mijn kinderen, het zat gewoon niet mee! 
Na vele  jaren, vanaf 2015, getrek en geduw om verschillende redenen was voor ons de koek wel even helemaal op... 

...en corona die ook onze deur niet voorbij ging! 

Mijn zoon was in mei vorig jaar al aan de beurt en was zo ziek dat ik mij het spreekwoordelijke hoedje ben geschrokken. Uiteindelijk ging zijn herstel moeizaam, hij had een tentamenweek gemist en moest dat inhalen, een vriend overleed, en toen was het zomervakantie.. met de hakken over de sloot over naar het examen jaar. Maar de worsteling was ook toen nog niet over, het afgelopen schooljaar sleepte en sleurde hij om vervolgens in de laatste tentamen weken nogmaals corona te krijgen samen met zijn jongste zus en moí. Ook deze tentamens moesten nog even worden ingehaald en daarna stond hij er zo slecht voor dat we serieus hebben overwogen om gewoon het bijltje er gelijk maar bij neer te gooien. Zijn mentor had er echter nog wel vertrouwen in dus ging hij maar weer aan de slag. 
 

Uiteindelijk sleepte mijn zoon er, tegen alle verwachtingen in, nog een herexamen uit, om vervolgens ook nog eens met vlag en wimpel te slagen! 

 
Super blij waren we en hij zeker, wat een enorme opluchting! Snel na gaan kijken wat er nog geregeld moest worden voor zijn aanmelding op de Hogeschool voor de opleiding van Docent Engels. Maar wat bleek er klopte een hoop niet in de aanmelding! We waren zo met alle struggles bezig geweest dat we veel informatie hadden gemist maar ook de Hogeschool had wat foutjes gemaakt. Conclusie is echter wel dat mijn zoon helaas voor zijn vervolgopleiding is afgewezen, we hebben bezwaar gemaakt en wachten as we speak nog af of dat gaat helpen.
 
Alweer een behoorlijke tegenslag, maar we hebben besloten om ook dit weer om te buigen naar iets positiefs. Een tussenjaar zou hem wellicht nog best wel goed doen, even op adem kunnen komen, wat centjes verdienen en daarmee zijn spaarrekening spekken en in de tussentijd ook een cursus doen, gitaarlessen volgen ...maar vooral gewoon even geen school….

Even niks moeten’ 

Nou ja niks.., voor mij zitten hieraan ook weer gevolgen met een thuis wonend werkend kind, dus dat moet worden uitgezocht.. En ik heb besloten toch die medische molen weer in te stappen want ik kan wel wachten maar het is beter om mijn kop niet langer in het zand te  steken want er is altijd wel wat en er speelt steeds weer iets nieuws op. Misschien is het zelfs nog wel een aangename afleiding. 

Aankomende week staat al de handtherapeut voor mijn duim en de orthopeed voor mijn knieën in de agenda... en doorrr 

 
Eneh het is nog even afwachten maar misschien valt met het bezwaar het kwartje wel een keer de goede kant op, de tijd zal het leren.
 
Lizette

Leuk als je op dit blog reageert via de bijpassende post op mijn ↬ Instagram of op ↬ Facebook   

 5 september 2021

Hoe gaat het met je? 

Op het moment kan ik eigenlijk niet zeggen of het nu goed of slecht met mij gaat! ... 
 

17 augustus 2021 

Created with Sketch.
Zettje Lizette klein blog hoe gaat het met je

Het is meer een onbestemd gevoel, onrustig, mijn draai niet kunnen vinden, met niets echt uit de voeten kunnen, veel willen maar het komt er niet echt uit, helemaal niet of niet zoals het in mijn hoofd bedacht was!  

De zomer maanden zijn nooit mijn beste maanden, veel last van de warmte en de vaak hoge luchtvochtigheid spelen mij in deze periode enorm parten. 


Maar.. nu kun je toch niet echt van een geweldige zomer spreken, dus is de zenuwpijn te ondergaan maar daarentegen de polyartrose, die normaal met mooi weer wat meer op de achtergrond is, juist des te meer aanwezig.
 
Dan heb ik nog de duim blessure, eigenlijk geen blessure maar op deze manier klinkt het als iets tijdelijks, maar ik weet wel beter want die klojo van een Poly-Artrose rukt natuurlijk steeds een beetje meer op. Ooit beginnend bij mijn voeten wint deze rotzak er steeds een beetje terrein bij en daar is weinig tegen te doen. Nu hij grotendeels mij al heeft beschadigd en ik het juist nog een beetje van mijn handen moet hebben valt de aanslag op mijn duim mij zwaar. Natuurlijk had ik af en toe een pijntje maar dan hielp het juist om te handwerken om de boel een beetje los te houden, net als met alle andere gewrichten is het wel bewegen maar niet belasten echt iets wat helpt om de boel te blijven smeren.  
 

Waar ik eerder mijn vinger (duim) er niet op kon leggen tijdens dit soort dagen of zelfs weken denk ik dat ik nu toch een beter overzicht en inzicht heb waar het nu mis gaat. 

 

Het gaat om regelmaat en mijn vaste rituelen die nu allemaal anders zijn. 

Haken zorgt er voor dat ik even echt uit de cognitieve wereld stap en gewoon lekker met verstand op nul, hoofd uit, bezig kan zijn. Je zou zeggen zoek dan een andere bezigheid, tja maar tekenen, schilderen of schrijven (zonder toetsenbord) lukt ook niet. 

Kortom ik ben mijn draai kwijt! 

 
Neem in dit alles ook nog de vakantie periode mee en je zult begrijpen dat alles anders is in huize Zettje, de structuur ontbreekt. Natuurlijk kan ik nu krampachtig op zoek naar een nieuwe structuur maar omdat deze periode een tijdelijke is, en ik hoop mijn duim ook, kost het mij te veel energie om de boel structureel om te gooien. Beter is het om nu maar even mee te gaan in deze flow, alles te laten voor wat het is, mijn momenten pakken als het goed voelt en alles los te laten als het niet lukt.
Bovendien als straks de vakantie periode voorbij is dan is het namelijk ook anders dan voor de vakantie omdat de mensen om mij heen ook een ander pad gaan volgen. Het zal mij dan al genoeg energie kosten om daar een nieuwe invulling aan te geven.
 
Wat mijn duim betreft weet ik ook niet wat het gaat brengen en is het behoorlijk voorbarig om alvast een rijtje doemscenario’s klaar te hebben liggen. Misschien valt het mee en als het tegen valt komt er vast wel weer een ander pad om te volgen, zo is het altijd gegaan en zo zal het altijd gaan. 
 

Dit is dus precies wat ik bedoel, ik ben beter geworden in het chronisch ziek zijn, ik begrijp het meer en weet dat vechten geen zin heeft. Sterker nog het maakt het allemaal alleen maar erger omdat je je kostbare tijd, de goeie momenten, bezig bent met wat nog niet is. 

 
Natuurlijk baal ik er van als er weer een klein stukje wegvalt maar het helpt niet als je boos, verdrietig of gefrustreerd gaat zijn, dus berusten voelt beter en lachen ook (zonder alles weg te lachen).
 
Toch blijft nu het feit dat ik mijn draai en structuur kwijt ben en daar heb ik zeker last van, zowel fysiek als cognitief, maar het geeft niet want het is logisch, het is niet leuk, het voelt niet fijn, het is pijnlijk en frustrerend maar je veranderd er niets aan!
 

Al lang geleden heb ik besloten dat in een hoek gaan zitten met een deken over mijn hoofd en gaan zitten kniezen, zeuren en chagrijnen gewoon niet helpt (maar die neiging heb ik heus wel eens). Met mijn aandoeningen kan ik namelijk ‘gewoon’ tachtig worden maar aan mij de keus of ik dat op een beetje leuke manier wil doen of niet. Liefst met leuke, gezellige, lieve mensen om mij heen en laten we eerlijk zijn die trek je met gemopper ook niet aan! 
 
De vraag; Hoe gaat het met je? Vind ik persoonlijk altijd een lastige want goed gaat het niet, in ieder geval niet zoals ik ooit mijn toekomst had bedacht, maar om dan gelijk in volle glorie je hele hebben en houwen er uit te gooien? Toch leg ik het vaak wel uit want als ik zeg; ‘GOED hoor!’ dan gaan de meeste mensen toch luchtig aan onze (namens alle chronisch zieken) ongemakken voorbij! Medelijden hoeven wij chronisch zieken niet maar mijn missie blijft toch dat openheid leidt tot begrip en als we alles onder de mat vegen zal begrip er nooit komen. 
 

 Lizette

 
Dank je wel voor het lezen van mijn blog, ik vind het leuk als je op dit blog reageert via de bijpassende post op mijn ↬ Instagram  
 

17 augustus 2021

blogs zettje mijn leven flow magazien


Ben je nog helemaal niet uitgelezen? 

Lees dan nog verder in het Blog archief... 

illustratie liefsanoes