Ik ben Claudia Stinne en ik ben een duizendpoot. ㋡ 

Kort samengevat ben ik gedragscoach, auteur en praktijkopleider. 
Samen met mijn vriend en twee katten woon ik in Aalden, Drenthe. In mijn vrije tijd ben ik dol op koken en gezellig (lang) tafelen, het liefst met een bordspel erbij! Ik ontspan door lezen en schrijven, sport graag (van Power Yoga tot Bootcamp) en kan erg genieten van mooi weer. 
 
Via de blogs die hier elke maand zullen verschijnen neem ik je mee in mijn leven met chronische hoofdpijn, ‘gewrichtsgeklier’, vermoeidheid, depressiviteit en wat ik zoal doe om in alle drukte in balans te blijven (bijvoorbeeld door mijn creatieve bezigheden). 
 

Claudia 

De Columns van Claudia's 

Work hard, rest hard

meer...

Created with Sketch.

Eerdere colum:

  • Altijd bezig zijn met iets leuks kan teveel zijn


Claudia's volgende column verschijnt op 17 augustus 2022


Je kunt Claudia volgen op: 
Instagram  (@claudiastinne / @in_balans_met_gezonde_spanning)
LinkedIn
Facebook

Claudia is tevens auteur van het boek  Een leven op wielen 

Work hard, rest hard

20 juli 2022

Ik vertelde al dat ik best een druk leven heb. Hoe ik dat allemaal volhou? Dat vertel ik je in deze column!


 

Creativiteit

Naast werken in loondienst, ondernemen en schrijven lukt niet alles even frequent. Soms staat sociale gezelligheid even op een lager pitje om ruimte te bieden aan mijn creatieve hobby’s. Ik word namelijk helemaal zen van lezen en schrijven. Door het lezen te combineren met andere dingen blijft mijn huishouden ook lekker op orde. 
In 2020 ontdekte ik de luisterboeken en nu kom ik, tot mijn grote plezier, weer aan lezen toe! Ik zet een luisterboek op en ga stofzuigend of soppend door het huis of grasmaaiend en onkruid plukkend door de tuin. Ook luister ik graag in bad of wandelend en tijdens het autorijden. Daar maak ik mijn hoofd mee leeg. Maar het allerlekkerste lukt dat schrijvend. 


Schrijven als uitlaatklep

Ik typ alle frustraties eruit door lekker op het toetsenbord te rammelen en eigenlijk maakt het niet uit wát ik schrijf. Ik word net zo zen van chatcoaching als van het typen van een lang verhaal. 

Mijn schreeuwerige dwingende gedachten verdwijnen door mijn ritmisch bewegende vingers en verlaten via het toetsenbord mijn lichaam.

Door het (proza) schrijven laat ik alle besognes van het dagelijks leven los en kan ik werkelijk ‘van wereld wisselen’.
Het verhaal waaraan ik werkte voor het schrijverscollectief speelt zich bijvoorbeeld af in 400 na Christus… Door ‘andere mensen’ in een fictieve wereld iets te laten overkomen schrijf ik mijn eigen beslommeringen van me af. Zo werd er een boel rampspoed over mijn personages in ‘Een leven op wielen’ uitgestort, waar ik ze natuurlijk gaandeweg ook weer uit hielp. Ik ben en blijf een helper.
Want weet je, alle bezigheden in mijn drukke leven kan ik met gemak in de lucht houden. Het gaat pas mis als ik geen ‘pas op de plaats meer maak’ wanneer dat nodig is. Als ik niet naar mijn alarmbelletjes luister en doordender in het verwachtingspatroon van anderen.

 

Burn-out

Mensen zeggen wel eens dat je draagkracht en draaglast met elkaar in verband staan en dat je ‘nooit meer krijgt dan je aan kan’. Op een bepaalde manier ben ik het daar wel mee eens, alleen dan andersom… 

Ik ben ervan overtuigd dat ‘de mens’ altijd doorgaat, dat we allemaal willen overleven en dat we ons aanpassen zodat het leven dat we hebben komt te vallen binnen de mogelijkheden die we hebben. 

 

Het gaat pas mis wanneer je best wel voelt dat je uit balans raakt, maar er desondanks tóch geen aandacht aan besteed.
Ik heb de neiging om dit te doen omdat ik ‘anderen’ belangrijker wil maken dan mezelf. Dus als mijn hoofd uit elkaar valt van de koppijn en ik denk: “Ja… Maar vandaag is een belangrijke werkdag, want… bla bla bla.” Als ik er dan pillen in druk en door-ren in plaats van pauzeer krijg ik de klap later dubbel en dwars terug.
Een keertje doordenderen lukt misschien nog, maar als je dat stelselmatig gaat doen slaat de balans door en kan je helemaal niks meer. Dat ondervond ik in 2014 toen er privé heel veel speelde bij ons.

In het kort: mijn vriend was een periode ernstig ziek (sepsis = bloedvergiftiging met een lange ziekenhuisopname tot gevolg). Ik zat in de afstudeerfase van mijn opleiding tot operatieassistent, met een 36-urige werkweek waar de bereikbaarheidsdiensten, het schrijven van mijn scriptie én het leren voor tentamens nog bovenop kwam. 

Omdat we nog niet samenwoonden reisde ik me suf op en neer naar Brabant vanuit Drenthe. Alles gevolgd door een periode van verhuizing met veel schilderwerk en klussen etc. én ik het op mijn werk zwaarder had dan ooit. De bereikbaarheidsdiensten in diezelfde periode, betekenden dat ik bij nacht en ontij uit mijn bed werd gebeld voor spoedoperaties, dat weekenden ‘op’ gingen aan werk én dat ik me niet wilde laten kennen. 
 Ik kon dat allemaal tegelijk aan. Ik nam nog extra diensten over van zieke collega’s ook, want dat was heel gangbaar (iedereen deed dat) en zo negeerde ik alle alarmen die ik hoorde afgaan, om niet als ‘zwak’ over te komen binnen de haantjescultuur op de OK. 

In februari 2015 klapte ik en was mijn burn-out een feit. 


Helaas werd deze niet onderkend door mijn directe leidinggevende en de bedrijfsarts waardoor ik heel lang heb doorgemodderd terwijl het al lang niet meer ging en ik zodoende uiteindelijk ook nog depressief werd.


Overleefd door te schrijven

Deze periode overleefde ik door weer te beginnen met schrijven (dat had stilgelegen tijdens mijn opleiding en de drukte die erop volgde), door vriendschappen die op dat moment ontstonden en door ruimte te maken voor de dagen waarop ik me helemaal ruk voel en voelde. 
 

‘Work hard, rest hard,’ dat is een motto wat wel bij mij past. 

Door voldoende te lezen en te luisteren naar luisterboeken maak ik mijn hoofd leeg en laad ik weer op. Soms pak ik ook gewoon een set stiften en zit ik een hele zaterdag te kleuren terwijl me een volledig boek wordt voorgelezen. Heerlijk.

Claudia



Wil je reageren op deze column van Claudia, laat dan je reactie achter bij de post op
Instagram
Facebook 

20 juli 2022

Altijd bezig zijn met iets leuks, kan teveel zijn.

3 juli 2022


De huisarts zei ooit tegen mij: “Als jouw favoriete gerecht pasta is, kan het nóg gaan vervelen om dat élke dag te eten. Altijd bezig zijn met iets leuks kan ook teveel zijn.”


De uitspraak volgde naar aanleiding van mijn relaas over vermoeidheid, altijd aanwezige vermoeidheid. “Wat doe je dan zoal?” vroeg de beste man mij. Waarop ik naar waarheid antwoordde, maar ik voor het gemak nog wel een aantal taken en bezigheden wegliet. Die huisarts had immers maar een minuut of tien, dan kon ik toch niet alle tijd in beslag nemen met opsommen wat ik zoal deed… 

Ik heb later nog vaak aan deze situatie in de spreekkamer teruggedacht. Het vat écht in een notendop samen hoe mijn leven standaard verloopt. 

Ik wil veel, doe veel, bereik veel, denk veel aan anderen en loop mezelf in dit hele proces geregeld voorbij. 

Hoe dat komt, waarom ik het doe. Dát wil ik je graag vertellen en Lizette heeft me er een mooi platform voor gegeven! Waarvoor dank. 

Lees je maandelijks met me mee?

Duizendpoot

We zijn bijna twintig jaar verder, sinds dat gesprek met de huisarts en mijn bezigheden zijn verder uitgebreid dan ik destijds ooit voor mogelijk had gehouden. Je kan me misschien het gemakkelijkst ‘een duizendpootje’ noemen.

Laat ik eens bij het begin beginnen:
Mijn werkzame leven begon ‘in de paarden’. Ik gaf paardrijles aan huis bij particulieren en op maneges en rijverenigingen. Daarnaast reed ik paarden voor anderen en die bracht ik op dressuurwedstrijden uit. Een zeer tijdrovende bezigheid, waarmee ik niet genoeg verdiende om rond te komen. Dus ik werkte er nog naast. Eerst in de bediening in een restaurant, later als dierenartsassistente. Toen mijn eerste langdurige relatie stukliep in 2011 liet ik me omscholen tot operatieassistent. 


Zware belasting

Allemaal fysiek zware bezigheden, terwijl ik mezelf op dat vlak continu tegenkwam. Ik ben hypermobiel (zeer lenig en daardoor instabiel in mijn gewrichten) en dat wreekt zich in bijna voortdurende lichamelijke kwaaltjes. Een telkens terugkerende een zere knie, dan weer eens een schouder die protesteert, een nek die standaard vast zit (met voortdurende hoofdpijn tot gevolg) en nog wel meer ongemakken, die ik het liefst parkeer en negeer tot ze niet meer te negeren zijn.

Vanaf 2016 werd ik deels praktijkopleider, op de OK waarbij ik de leerlingen van het operatiekamercomplex onder mijn hoede kreeg en sinds januari 2021 ben ik al mijn contracturen (24 uur per week) actief als praktijkopleider. Dat was beter voor mijn lichaam en mooier te combineren met mijn eigen bedrijf, want in 2020 startte ik Gezonde Spanning Coaching, waar ik me als gedragscoach en leefstijlcoach inzet om vrouwen naar een gezondere eetrelatie te helpen (afvallen zonder dieet).

Daarnaast bracht ik in oktober 2021 mijn debuutroman ‘Een leven op wielen’ uit, schrijf ik blogs voor Floorzorgt.nl (een platform voor en door zorgmedewerkers) en artikelen voor Dwarslaesie Magazine en ben ik met een schrijverscollectief bezig aan een nieuw boek dat in september 2022 zal verschijnen.


Efficiënt werken en doorpakken

Voor het geval je het je afvraagt: ja, dat past allemaal in één leven, in één werkweek en ik heb daarnaast ook nog een vriend en hobby’s. 


Ik woon samen met Salvador (die ik leerde kennen als ervaringsdeskundige bij mijn research voor ‘Een leven op wielen’. Hij was mijn vraagbaak voor alles rondom dwarslaesies, van daaruit werden we vrienden en later geliefden). We zijn bewust kinderloos, hebben twee katten en spelen graag bordspellen met vrienden. Ticket to Ride, Sint Petersburg, El Dorado en Pandemic zijn momenteel mijn favorieten. We houden van lang tafelen, kletsen en Bourgondische gezelligheid, reizen en zonnige bestemmingen. Ja, dat kan met een dwarslaesie… ;-)

Remedie tegen drukte

Hoe ik dit volhou en aanpak wil ik graag volgende keer vertellen.
Nu alleen even in het kort: Ik heb op zondag een blok van drie uur in mijn agenda geblokt, elke week, zonder einddatum. 
Dan schrijf ik en die afspraak mag ik wél verzetten naar een ander moment in dezelfde week, maar niet annuleren. Op zaterdag pak ik een zelfde aantal uren om te lezen, met dezelfde afspraak (niet annuleren). 

Zo blijf ik ‘rustig’ in mijn hoofd en met die basis red ik het. 
Meer creativiteit mag altijd gedurende de week, minder werkt voor mij niet. Dat heb ik door schade en schande geleerd.

Claudia


 
Wil je reageren op deze column van Claudia, laat dan je reactie achter bij de post op
Instagram
Facebook 

3 juli 2022

Je kunt Claudia volgen op: 
Instagram  (@claudiastinne / @in_balans_met_gezonde_spanning)
LinkedIn
Facebook

Claudia is tevens auteur van het boek  Een leven op wielen