Aan de Koffietafel

https://www.zettje-mijn-leven.nl/aan-de-koffietafel/


Welkom aan de Koffietafel waar je tijdens een welverdiende koffiepauze verhalen kunt lezen van gastschrijvers over hun  dagelijkse leven, met chronisch ziek zijn,  gezondheid, beleving, ziekte, worstelingen of andere levens issues.

Onder het genot van een kopje koffie of iets anders en misschien wel een kleine versnapering nemen mijn gasten je graag even mee in hun wereld.

 
Liefs, Lizette 

Koffietafel assortiment: 

Lieveleentje - Creatief met hersenletsel



Meer aan de Koffietafel... ↴ 

Created with Sketch.

Eerdaags  

Anjola - LiefsAnjola 

Eerder ↴ 

Happy Day On Her Way - Iedereen is goed genoeg!
Annelies - Gezwets

Diana - Praat erover, je bent niet alleen.
Hannah - Wanneer je lijf constant nee zegt...
Manon - Het intrigeert mij, maar beangstigd mij net zo goed. Debbie - Mijn thuis is Denemarken
Danny - Wie zegt dat SUPERHELDEN niet bestaan die hebben Dylan nooit gekend!
Tineke - Kamperen met NAH
Marlies: Zullen we samen proosten?


meer ... ↴ 

https://www.zettje-mijn-leven.nl/aan-de-koffietafel/

Marleen: Creatief met hersenletsel  

22 mei 2022


Mijn naam is Marleen van Peursem en ik neem jullie graag eerst mee naar 2009. 



In een vorig leven was ik een jonge moeder met een leuke baan als maatschappelijk werker. Totdat ik van de trap donderde. 13 treden naar beneden en vol met de bovenkant van mijn hoofd tegen de muur. Tenminste ik vermoed dat dit zo gegaan is omdat ik er uit zag als Wiske met haar eierkopje.



Binnen een paar seconden veranderde mijn leven compleet. Al was ik me daar toen nog niet van bewust. De huisarts vond het ook niet nodig om te komen of om een ambulance te sturen. Achteraf gezien echt gekkenwerk, maar goed. Ik zal jullie verder niet vermoeien met een heel lang verhaal, maar na 9 jaar knokken vond ik eindelijk een beetje begrip voor mijn hersenletsel.


Ik heb nog het mooie vak van casemanager dementie mogen beoefenen maar toen kwam toch echt de man met de hamer en moest ik toegeven dat ik niet meer snel genoeg kon schakelen en onder andere moeilijk tegen verschillende soorten prikkels kan (en nog veel meer….) met alle gevolgen van dien.



Gelukkig was ik mijn creativiteit niet verloren en dat heb ik inmiddels weer opgepakt. 
Ik begon met het maken van sieraden, maar inmiddels ben ik ook weer aan het tekenen en het schilderen geslagen. En dus nu ook zelfs weer aan het schrijven! Ik schreef vroeger al graag kleine verhaaltjes. Het creatieve bezig zijn, naast mijn lieve gezin natuurlijk, geeft weer een doel en zin aan het leven. 

 

Wat ik vooral geleerd heb de afgelopen jaren is dat ik creatief om moet gaan met hersenletsel om creatief te kunnen zijn met hersenletsel! 

Ik ben regelmatig te vinden op Instagram. Als je wereldje heel klein wordt (ik kan niet zo maar even op stap, uit eten, naar de bios) dan wordt social media een belangrijker onderdeel van je leven. Het is mijn contact met de buitenwereld. Ik kan wel zeggen dat ik op Instagram echt leuke mensen heb ontmoet!



Met één daarvan ben ik met een leuk projectje bezig, maar op het moment dat ik dit schrijf mag ik nog niets verklappen. Ik heb haar leren kennen via Instagram en het is mooi om te zien hoeveel begrip en erkenning je kunt krijgen zonder dat je iemand ‘echt’ kent en dat iemand je ook echt wat gunt! Echt bijzonder vind ik dat!


Dus als je nieuwsgierig bent, me vragen wil stellen of gewoon omdat je ook van creativiteit houdt dan kun je me volgen via @Lieveleentje. Oh en tips voor nieuwe hobby’s vind ik ook altijd leuk. Want ik vind het altijd leuk om weer iets nieuws te leren!

 


Marleen


 
Wil je reageren op dit gastschrijven van Marleen, laat dan je reactie achter bij de post op;
Instagram
Facebook 

22 mei 2022

Instagram

Instagram inhoud kan niet getoond worden met je huidige cookie-instellingen. Selecteer "Toestemmen & tonen" om de inhoud te zien en de Instagram cookie-instellingen te accepteren. Meer info kun je lezen in onze [Privacyverklaring](/privacyverklaring/. Je kunt je altijd weer afmelden via je [cookie-instellingen] /cookie-instellingen/.

Toestemmen & tonen

Dit vind je misschien ook wel leuk om te lezen!?

 Evelien stelt zich voor als nieuwe Stamgast

 Zettje Blog : Ik had iets te vieren!

 Stamgast "Daphne drink thee" met een mooie column

 ZETTElen Blog Over mijn laatste creatieve uitstapje

Happy Day On Her Way: Iedereen is goed genoeg!  

15 mei 2022

Om te beginnen zal ik mezelf even kort voorstellen! Ik ben een jonge, spontane en voor de buitenwereld ‘normaal’ ogende vrouw, die sinds haar 17e kampt met chronische vermoeidheid. Ik ben hiervoor eerst gediagnosticeerd met een burn-out/somatisch-symptoomstoornis en heb later ook de diagnose CVS (chronisch vermoeidheidssyndroom) gekregen. Daarnaast ben ik gediagnosticeerd met verschillende psychische stoornissen


Al deze klachten maken mijn leven soms complex en behoorlijk beperkt en leiden ook regelmatig tot wrijving in contact met andere mensen, wat niet heel gek is gezien de maatschappelijke verwachtingen die er van een jonge meid bestaan en de hoeveelheid vooroordelen die over dergelijke klachten in onze samenleving heersen. 

Toch laat ik mijn klachten mijn persoonlijkheid en mijn zelfbeeld niet (meer) beïnvloeden en ben ik – en ja, dat heeft echt heel wat jaartjes geduurd – inmiddels in staat om mijn klachten ook vaak om te draaien naar iets positiefs en om er lering uit te trekken. 



Ik zie het inmiddels dan ook zelfs als een missie om de maatschappij en anderen ervan te overtuigen dat psychische en lichamelijke klachten niks afdoen aan de waarde van een persoon en dat eventuele privileges als “niet hoeven te werken” en het krijgen van bv. een uitkering, niks zeggen over de motivatie, kracht en het doorzettingsvermogen van iemand!

Ik zou willen dat alle vooroordelen rondom deze problematiek de wereld uit worden geholpen en dat de wereld inziet hoe sterk “wij” als mensen met psychische stoornissen, lichamelijke klachten en (chronische) ziektes juist zijn! Hier probeer ik een bijdrage aan te leveren, onder andere door het delen van mijn ervaringen, tips en levensverhaal op mijn Instagram-account @happydayonherway

Het ontstaan van mijn chronische vermoeidheid 


Toen mijn chronische vermoeidheidsklachten op mijn 17e ontstonden, speelde er enorm veel in mijn leven. Op school en ook in mijn eigen omgeving kon ik niet mezelf zijn en ik leed aan PTSS en een dwangstoornis wat ik voor de buitenwereld verborgen hield en pas jaren later officieel is gediagnosticeerd. Door mijn perfectionisme, dwanghandelingen en onderliggende oorzaken van mijn PTSS negeerde ik al van jongs af aan mijn lichaamssignalen structureel.

 Slapen deed ik nauwelijks, iets leuks doen ook niet. 


Ik isoleerde mezelf van de rest van de wereld en leefde enkel in stress en angst. Ik kon niet anders dan mijn trauma’s, psychische klachten en gedrag geheim houden en mijn lichaamssignalen negeren, dacht ik toen, en had natuurlijk nog geen enkel besef van de gevolgen daarvan. Zelfs niet toen ik als gevolg daarvan op mijn 17e instortte en er een burn-out werd gediagnosticeerd. “Dit kon niet, was onmogelijk en zat tussen mijn oren”, hoorde ik immers van iedereen. Dat ik niks meer kon, enkel één à twee uurtjes per dag naar school toe gaan, en dat ik mentaal niet meer in staat was om normaal te denken of ook nog maar iets te onthouden, was onzin in de ogen van leraren, mijn omgeving en zelfs sommige professionals. “Je moet doorgaan, niet opgeven en het uiterste uit jezelf halen”, is immers wat onze maatschappij van ons verlangt en verwacht.  



Helaas ben ik, en velen met mij – zeker de mensen die van zichzelf juist al perfectionistisch, gedreven, stressgevoelig of onzeker zijn – hier echter de dupe van geworden. Als gevolg van dit soort overtuigingen bleef ik namelijk zelfs met mijn burn-out nog over mijn grenzen gaan, zelfs in die mate dat de vermoeidheid en bijbehorende klachten uiteindelijk chronisch zijn geworden. Inmiddels zit ik hierdoor dan ook al jaren thuis en kamp ik nog elke dag met deze klachten. Dit is pijnlijk en lastig en in de eerste jaren had ik het idee dat ik deze klachten nooit zou kunnen accepteren, er niet mee zou kunnen leren leven en ermee nooit gelukkig zou kunnen worden; niet alleen niet door de lijdensdruk en gevolgen van de klachten zelf, maar ook door het negatieve oordeel dat in de maatschappij over mensen zoals ik bestaat.

Iedereen is goed genoeg, ongeacht zijn/haar maatschappelijke status

 
Inmiddels sta ik daar nu gelukkig heel anders tegenover en kan ik ondanks mijn klachten toch geluk voelen! Ik laat mij niet meer leiden door de verwachtingen van de maatschappij, omdat deze me al te veel gekost hebben, me niet gezond en gelukkig kunnen maken en omdat ik besef dat ik – met of zonder klachten, met of zonder een (goedbetaalde) baan – in essentie precies dezelfde persoon blijf.  


 



Ik heb geleerd en durf te voelen dat ik goed genoeg ben ongeacht mijn maatschappelijke status. Dit ervaren en het streven loslaten, heeft me rust en ruimte gegeven en het voor mij weer mogelijk gemaakt om weer te (durven en mogen) genieten van de mooie en kleine dingen in het leven. 


Negatieve oordelen van anderen weet ik nu naast me neer te leggen, omdat ik heb leren inzien dat ze vaak iets zeggen over andermans visie of onwetendheid of gebaseerd zijn op vooroordelen. Waar dit me eerder terneer sloeg, geeft het me nu juist gevoelens van kracht en strijdvaardigheid. In al die jaren heb ik immers gemerkt dat er nog zoveel is om voor te strijden op het gebied van bewustwordingen over chronische ziektes en psychische klachten en dat dit zo ontzettend hard nodig is, omdat er nog zoveel onwetendheid en vooroordelen in onze maatschappij bestaan, wat voor veel patiënten enorm pijnlijk en frustrerend is. Door openheid en het delen van mijn verhaal, o.a. op mijn Instagram-pagina @happydayonherway, hoop ik hier een kleine bijdrage aan te kunnen leveren en (daarmee) anderen te kunnen helpen. 

 

Slotboodschap: blijf bij jezelf! 


Wat ik met mijn verhaal vooral probeer mee te geven, is dat ik erin geloof en zelf heb ervaren dat wat voor klachten iemand ook heeft en hoe onwaarschijnlijk diegene het wellicht ook nog acht, het toch echt mogelijk is om uiteindelijk (weer) geluk te vinden, omdat geluk in jezelf zit! 

Wat ik anderen met soortgelijke klachten dan ook vooral wil meegeven, is: blijf bij jezelf, wees lief voor jezelf en onthoud dat jij weet wat je voelt en kan aanvoelen wat je nodig hebt! 


Durf jezelf toe te staan om jezelf daarop te vertrouwen en jezelf te gunnen waar je behoefte aan hebt! Laat de oordelen van de buitenwereld daarbij links liggen: er bestaan nog veel te veel vooroordelen en onwetendheid in onze maatschappij om andermans oordeel serieuzer te nemen dan die van jouwzelf! En onthoud altijd: welke klachten je ook hebt en op welke manier ze jou ook belemmeren of doen afwijken van de norm: jij bent en blijft helemaal oké en goed genoeg! 

Wil je meer weten over mijn (levens)verhaal, mijn ervaringen en tips? Ben je op zoek naar (h)erkenning en lotgenoten? Volg mij dan vooral op Instagram: @happydayonherway ! 


Liefs! 

Happy Day On Her Way 

Wil je reageren op dit gastschrijven van Happy Day On Her Way, laat dan je reactie achter bij de post op

Instagram

Facebook  

15 mei 2022

Wil jij ook een gastartikel te schrijven? 
Neem dan contact met mij op en we maken samen een plan.  

Annelies: Gezwets 

1 mei 2022


 

Ik kan het niet, ik kan het niet, ik kán het niet. Dat is wat mijn lijf, mijn ziel, mijn hele ik schreeuwen, als ik denk aan het schrijven van een gastcolumn 



Déze gastcolumn om precies te zijn: mijn eerste. Ik wil zeggen dat ik de energie mis, en dat zou waar zijn. Ik wil inbrengen dat ik teveel pijn heb in mijn armen en in mijn handen, en ook dat zou waar zijn. 
Ik zit op bed en voel hoe mijn schouder al begint te zeuren. Er is geen manier om te schrijven zonder pijn, niet voor mij. Ik wil al deze dingen zeggen, en ze zouden allemaal waar zijn, maar ik zou toch iets achterhouden voor jou, jij die dit leest, want de waarheid is dat ik niet durf. Mijn geest is altijd een grotere vijand geweest dan mijn lichaam. Mijn geest die bij alles roept: kan niet, durf niet, kan niet! Die dichtslaat zodra dingen net even anders zijn, er iemand luistert, of als ik ook maar het geringste beetje het gevoel heb dat er iets moet. Zoals bij een gastcolumn dus…

 

En toen dacht ik: 

‘‘misschien is dat wel precies waarom je het moet doen’’ 


Toen ik begon met stukjes schrijven op Instagram, was ik heel benieuwd wat mensen van mijn schrijven zouden vinden. Maar ik was vooral ook doodsbang. Bang dat niemand het zou willen lezen, wat in het begin ook even zo was. Dat iedereen me belachelijk zou vinden, of dat het maar slecht zou zijn, mijn broddelwerkjes in zwart-wit. Het bleek niet zo te zijn, goddank, en bij iedere tekst die ik postte werd de zenuwinzinking die volgde iets minder diep.

Ik week mezelf in ongemak, in de hoop dat mijn huid went aan de temperatuur van het badwater. Vaker wel dan niet brand ik me daarbij, maar ik doe het toch, met de moed der wanhoop, om stukje bij beetje te ontsnappen aan de gevangenis die mijn hoofd soms is. 

 

Vroeger, toen ik nog klein was en afhankelijk van anderen, zat ik keer op keer in een bijtend bad van afwijzing. Nergens was ik veilig voor eenzaamheid en minachting, voor vergeten worden, genegeerd. Voor de pijn van woorden die zoveel harder dreunden dan klappen. Ik was anders, thuis praatte ik teveel, op school vonden ze me te stil, ik was te gevoelig, te… Ik was misschien niet wie ik had moeten zijn, wie anderen voor ogen hadden. Of misschien was het wel onmogelijk precies goed te zijn. Maar toch, toch vocht ik, met hand en tand, want ik voelde het leven branden in mij met een felheid die ik nu nog voel. Die heftige kracht die maakt dat ik ondanks al mijn angsten en onzekerheden naar buiten wil komen met mijn binnenste, ook al is het zonlicht fel aan mijn ogen en ook al brand ik mij keer op keer; ik kan niet anders. 


En dus schrijf ik. Met pijn in mijn armen, met een beurse schouder, steeds maar weer. Ik schrijf over dat wat ik voel, dat wat als bubbels in een fles Spa naar buiten wil, naar boven, wat zich met kracht verzamelt in mijn binnenste: scheten, boeren, en soms zelfs iets moois.

 

Ik schrijf omdat het moet, uit lijfbehoud. 


En misschien ook wel omdat ik dan het gevoel heb dat ik iemand ben in deze wereld, en niet alleen die vrouw die zich van dag naar dag lummelt in een eindeloze reeks van nutteloze tijd. En ik schrijf misschien nog wel het meest omdat ik hou van het gevoel dat het me geeft als ik merk dat ik niet alleen ben. Als ik merk dat ik jou, als lezer, een hart onder de riem heb kunnen steken door gevoelens te delen waarvan ik dacht dat ze alleen mij toebehoorden, maar die -dat weet ik nu- in duizend andere zielen ook leven en in eenzaamheid gekist worden, tot ze in een warm bad van herkenning gewichtloos mogen drijven. En als ik dat bereik met mijn schrijven, dan voel ik een schoonheid die alles overstijgt. Een samenzijn, een gevoel van ergens een plek hebben. Van er mogen zijn. En dat, lieve lezer, is een bad waarin ik eindeloos kan weken.

Annelies

@annelies_schrijft



 

Wil je reageren op dit gastschrijven van Annelies, laat dan je reactie achter bij de post op 

Instagram 

Facebook  

1 mei 2022

Diana: Praat erover, je bent niet alleen  

24 april 2022

 

Dag lieve mensen,  

 

Allereerst wil ik Lizette bedanken dat ik voor haar als gast een blogje mag schrijven.. 

Ik stel me even voor : 

Mijn naam is Diana , ik woon in het Belgisch Limburg, samen met mijn man en twee prachtige kinderen van 10 en 8.

 

Sinds 2015 is mijn leven drastisch veranderd. Op dat moment hard werkende zelfstandige samen met mijn man. In het centrum van onze stad baatten we een goed draaiende frituur uit en werkten vele uren en lange dagen.. Voor mij een droom die uitkwam! Horeca, sociaal contact, leuke evenementen,  helemaal op mijn lijf geschreven . Elke dag met veel goesting begonnen we aan de dag. Dat we de kinderen veel moesten missen was op begin heel hard, maar we vonden na enkele maanden onze draai en op de vrije dagen maakten we het dubbel en dik goed met onze schatten ! 

Al een tijd had ik last van mijn linker been, bil en heup.. 



De lange uren werken en op de benen staan maakten het er niet beter op natuurlijk, waardoor ik genoodzaakt was om toch eens een dokter op te zoeken. Mijn gynaecoloog stuurde me door naar een “heel goede” arts, die nog niet zolang in dit ziekenhuis zou werken.. Snel belde ik voor een afspraak. 

 

Ik was zo blij dat ik bij deze arts terecht gekomen was. EIN-DE-LIJK wist ik waarvan de pijn kwam en gelukkig was er iets aan te doen. Het verdict : aangeboren en ernstige heupdysplasie. De oplossing hiervoor was een operatie dat in België nog maar 2 jaar werd uitgevoerd : een peri-acetabulaire-osteotomie oftewel een ganz-osteotomie. Hierbij wordt het bekken op 5 plaatsen gebroken, waardoor de kom van de heup op de juiste plaats kan worden vastgezet met schroeven. Hierna volgde uiteraard een zware en lange revalidatie. 

 

Helaas had ik na 6 maanden nog meer pijn dan voor de operatie. 



Toen mijn huisarts aan de alarmbel trok is het balletje aan het rollen gegaan.. De ene dokter na de andere. Telkens hetzelfde verhaal : er was voor de operatie géén sprake van heupdysplasie en ik werd dus onterecht geopereerd. Helaas werd mijn bekken in een verkeerde stand geplaatst waardoor de operatie opnieuw moest worden uitgevoerd. Uiteraard door een andere arts in een ander ziekenhuis. Met de hoop dat het daarna beter werd onderging ik ook deze operatie. Deze revalidatie verliep nog moeilijker , wat normaal is natuurlijk. 

 

Door de eerste ingreep en de slechte plaatsing van mijn heupkom liep ik slijtage op. Ook hield ik er beschadigde zenuwen aan over, gevoelloosheid, krachtsverlies en een pijnlijk been. Later volgden nog enkele ingrepen, jammer genoeg zonder resultaat. 



Ik moest afscheid nemen van onze geliefde frituur, want lang staan ging niet meer. We zijn dan al 3 jaar verder, er zit geen verbetering in. Vanaf dan is de positiviteit weg, ik kan niet meer.. Van een druk sociaal leven val ik in de put. Van alles naar niets ! De toekomst die ik voor ons zag was weg, alles weer onzeker.. 


Kwalen hier en daar, veel pijnstillers, doktersbezoeken en tegenslagen. 

 


Fibromyalgie, kramp-fasciculatie-syndroom , de ziekte van Ménière , een maagbreuk ,.. 

Alles volgt elkaar op , mijn lichaam heeft zo afgezien!! Ik zweeg en bleef steeds positief, tegenover iedereen, nooit zou iemand zien hoeveel impact dit hele gebeuren had. 

Totdat ik besloot om eerlijk te zijn. En ik merk dat velen in mijn omgeving hier niet altijd mee weten om te gaan of begrip hebben.. Wat natuurlijk ook heel moeilijk is wanneer je het zelf niet meemaakt. 

Ik deel mijn verhaal via Instagram en kom in contact met lotgenoten. Dit doet mij goed, een beetje een uitlaatklep. 


Ondertussen heb ik alles een plaatsje gegeven. Dat mijn leven veranderd is doordat één dokter besloot mij te verminken kan ik soms nog niet vatten.
 

Maar weet je, het heeft mij wel enorm veel tijd met mijn kinderen gegeven. We zijn ondertussen een heel hecht gezin en daar ben ik dankbaar voor. Mijn man en kinderen zijn mijn steun en staan altijd klaar om te helpen. We proberen te genieten van alle kleine dingen, dat maakt het leven zoveel mooier ! 

De dingen die ik geleerd heb : praat erover, je bent niet alleen. En ga AL-TIJD voor een tweede opinie !   


Diana

@zo_voelt_dat

Wil je reageren op dit gastschrijven, laat dan je reactie achter bij de post op

Instagram

Facebook

24 april 2022  

Wil jij ook een gastartikel te schrijven? 
Neem dan contact met mij op en we maken samen een plan.  

Hannah: Wanneer je lijf constant nee zegt... 

Hoi, ik ben Hannah Vroegop, 61 jaar. Woonachtig met mijn kattenmaatje Floki in Almere.

Er zijn zoveel herinneringen die dwarrelen door mijn brein. Over dat mijn lijf al mijn hele leven signalen afgeeft. Eén moment lijkt als een plofje in de wind op mijn schoot te vallen. Hoe oud zal ik geweest zijn, een jaar of 10 denk ik, hooguit 11. Op school kregen we verkeersles, de theorie was in the pocket. Het praktijkexamen werd afgelegd op de fiets. Eén route was dwars door Den Haag uitgezet, met op strategische punten een controlepost. Ik denk dat wij scholieren een paar minuten onderweg waren, we naderden een megadruk kruispunt. Ik stopte en plaatste mijzelf met de fiets op de stoep. Mijn klasgenoten schreeuwden achterom '"kom nou, ze zien je. Je kan niet daar gaan stilstaan". 

Hannah - 10 april 2022

Created with Sketch.

  

 Ik ben moe! Schreeuwde ik terug. 





Vanaf de overkant keek de meneer die controleerde mij met een bewegingsloze blik aan. Ik heb het parcours in horten en stoten afgelegd, en jawel ik kreeg mijn speldje, want verkeersregels had ik niet overtreden. Deze struggle met mijn energie loopt als een dikke rode draad door mijn leven. Er mee gepest worden, thuis door broer en zus. Alsook op school door klasgenoten die de draak met mij staken.

Blijven lopen in het hamsterwiel 


Terugkijkend op mijn leven, en mijn hoeveelheid dagboeken getuigt ervan, kan ik een boek volschrijven met momenten dat mijn lijf keihard NEE schreeuwde. Toch wordt het op de één of andere manier niet erkent, niet geaccepteerd in de maatschappij. Of zoals ik het noem 'het hamsterwiel'. Je moet meelopen, doorgaan. Onder de noemer - dat moet je kunnen – en dat deed ik dus. Het veelal verstoppen voor de buitenwereld. En ja, mijn moeder heeft mij in mijn jeugd, heus wel meegenomen naar een arts. Ze ziet zo wit, ze is snel moe. De arts testte op bloedarmoede (oh my god die vieze ijzerpillen) en ik moest mijn tong uitsteken 'zeg eens Aaaaa'. Misschien een weekje op sportkamp? Opperde hij. Ik heb die dagen erna bij mijn moeder gekletst als brugman. Gesmeekt om mij niet naar een sportkamp te sturen. Ik voelde aan alles dat het voor mijn lijf meer als een strafkamp zou uitpakken. 

Gedurende mijn gehele leven was ik een soort Don Quichote. Mijn windmolens? Toch erbij willen horen. Finaal over mijn grenzen heengaan. De constante moeheid verbergen. Wat kon men ermee? Niets toch...




Van fluisteren naar schreeuwen 


De struggle die ik had en nog steeds heb, dat het toch geen aanstelleritus bleek. Mijn lijf had en heeft nog steeds moeite met doodgewone dagelijkse activiteiten. Wanneer je lijf constant NEE roept en je toch maar door blijft ploeteren, dan is er een moment dat je grens echt de max is. 

Als je niet luistert naar de fluisteringen van jouw lijf dat komt de dag dat het gaat schreeuwen, zeg ik altijd. 


Die enorme schreeuw bereikte mij zo'n zeven jaar terug. Bij een check in het ziekenhuis bleken mijn nieren, die al niet goed functioneerden, meer en meer het bijltje erbij neergooiden. Heel eerlijk.... Ik voelde het al wel. De vermoeidheid leek zich als een olievlek te verspreiden over mijn lijf. Ze kleefde zich vast met alles wat ze in zich had. Alsof ze gilde, NU of NOOIT. Gesprekken met artsen, werkgever, instanties. Ik liep tegen de mij welbekende muur van onbegrip. Opmerkingen als 'wanneer maken ze je beter dan?' alsof het om een griep gaat die je moet uitzieken. Het bizarre is wat ik allemaal ontdek. Bijvoorbeeld hoe het menselijk lichaam functioneert. Vanuit de Chinese geneeskunde - die kijkt naar het lichaam als een geheel - kwam ik tot de ontdekking dat de energieopslag van je lijf plaatsvindt in je nieren - Hoppa 1+1 = 11. Het is ook in die tijd dat ik niet meer (fysiek) kon werken. Ik veelal de dag platliggend doorbracht. Ik voelde mij eenzaam, ongezien, angstig. Hoe dan dacht ik? Dit is toch geen leven. Dit is niet hoe ik mijn toekomst, de jaren die nog voor mij lagen had bedacht.

Stappen durven zetten 


Op de bodem van het leven terecht komen doet fucking zeer. Mijn angst en verdriet drukte zo zwaar dat het mij de adem benam. Toch... zoals vaker in mijn leven is gebleken, heb ik iets van een terriër in mij. Daaraan denkend ging ik overeind staan toen ik in die koude put zat (na het gesprek bij de arts over mijn nieren). De eerste stap zetten, over de rand gluren. 

In onze maatschappij wordt ziek zijn als nutteloos aanschouwd. Zijnde een last voor de samenleving. 


Te bizar voor woorden, juist met je zieke lijf werk je harder dan ooit tevoren. Het innerlijke werk is het nuttigste werk dat er is en het meest waardevolle. Laat niemand je iets anders vertellen! 

Van de geraniums naar het LICHT 


Het spreekwoord 'achter de geraniums zitten' voelde voor mij werkelijkheid. Ik sleepte mij van mijn bed, naar de stoel. Van de stoel naar de bank. De dag hangend doorbrengen en uiteindelijk weer naar bed. Elk huishoudelijke klus was als het beklimmen van de Mont Blanc. De lichtpuntjes waren mijn katten, en luisteren naar mijn favoriete muziek. Misschien was het dat ik nu echt pas luisterde naar wat mijn lijf mij vertelde. Dat ze uitgeput is. Als een plofje van het Universum bedacht ik 'ik heb meer nodig dan die denkbeeldige geraniums'. In de tuin bloeien ze fantastisch, ik wil iets meer voor mijzelf. 

De eerste stap, een ini-mini stapje dat wel, begon zich aan mijn horizon af te tekenen. Ik maakte voor mezelf een Blij Lijst. 

Wanneer het mij te veel werd - en nog steeds - kon ik deze lijst erbij pakken. Als een kind in de snoepwinkel iets uitzoeken. Uitzoeken en mee bezig zijn, met dat wat mij echt blij maakte. Het moe zijn even deed vergeten. Het smaakte naar meer. Ik gebruikte het wanneer het Moemonster uit alle macht op mij bleef duwen. Zo kon ik het Moemonster af en toe negeren. Een lichtje aansteken voor mijzelf. Al snel bleek dat ik het daarmee zachter maakte. Het moe zijn was er wel, en toch kon dit fungeren als een ontsnappingsroute. Mijn hart begon wat sneller te slaan. Er moest meer mogelijk zijn. Daar kon mijn creatieve brein wel wat mee. Mijn blij-lijst turnde ik om zodat het ook als lifeline kon dienen voor anderen. 


Voila mijn eerste Tool, 

'de 50-Tinten Blij Lijst".  



En verder... Ik heb altijd het verlangen om te ontdekken. Een diepe behoefte om nieuwe dingen te ervaren. Al die jaren (ruim 35 jaar) in mijn werk, maar ook reizen, sky-diven, theater, concerten bezoeken. Nu is het geworden de behoefte om te ontdekken wat er meer mogelijk is in het dagelijks leven, ondanks de strijd met het Moemonster. Niet alleen voor mijzelf, ook voor al die mensen die hiermee te maken hebben. Mijn ontdekkingsreis zo je wilt, duurt voort. Na die eerste Tool volgde er al snel meer waaronder - het energiekompas. Daarmee ontdekte hoe ik meer de balans te houden. Was de eerste tool bedoeld om mezelf uit de put te trekken. Met het energiekompas ontdekte ik weer de zin van het leven. 

Dag dag geraniums! Ik kon mijn hart weer voelen en het was aardig op weg te giechelen van GELUK. 


 


Mijn keerpunt 


Vanaf toen kon ik de 'waarom ik-vraag' loslaten. Oprecht onderzoeken hoe mijn dagen te verlichten en die steen in mijn rugzak te aanvaarden. Voorheen leefde ik een soort van op de automatische piloot. Doen wat zo hoorde in de maatschappij - geconditioneerd. Door deze noodgedwongen pauzeknop kon ik met mijn patronen aan de slag gaan. De conditionering 'je telt niet mee' loslaten. Echt kiezen voor mijzelf! 

Wanneer mijn lijf er code oranje of zelfs rood in besluit te gooien durf ik te vertrouwen. Vasthouden aan het feit dat het fases zijn. Net als de getijen van de zee is er beweging. Daarin meegaan is wat mijn lijf nodig heeft. Het is van belang in de eerste plaats eerlijk te zijn met mezelf. 

Ik bepaal door goed te luisteren naar mijn lijf en daar handel ik naar, dag in- dag uit. 

Dealend met het Moemonster, zoals ik het noem, en inzien dat de enige tijd die er is NU is. Ik heb de sleutel om mijn dromen waar te maken. Door wie ik ben en in mijn tempo. Ik vind het belangrijk mij goed te voelen.  Niet alleen het lijf struggelt met energie. Juist ook je brein dat nog van alles wil en juist stuitert alle kanten op. Wat begonnen is als hulpmiddelen – omweggetjes – afleiding voor mijzelf te creëren is al snel geworden tot meer. 

Moe maar gelukkig


Al klampt die moeheid zich als een wurgslang om jouw lijf, benauwt het je, slaat de paniek en de frustratie toe. Mijn pakket met tools kan jou zeker helpen om uit die donkere put te komen. 

Zo heb ik net een nieuwe tool klaar “KRACHT in je DENKEN”. 

Het bestaat uit een kaartendeck, een werkboek en een journal (plus een verrassing). Hier kon ik qua creativiteit helemaal op losgaan. Alles is eigen ontwerp namelijk. Mijn toolkit om het maar zo te noemen, gaat jou helpen. Voor meer plezier en Geluk, want dat verdien je.


Hannah 

www.levenmetchronischevermoeidheid.com

 

Wil je reageren op dit gastschrijven van Hannah, laat dan je reactie achter bij de post op 

Instagram 

Facebook  

10 april 2022

Manon: Het intrigeert mij, maar beangstigd mij net zo goed. 

 
Alsof je ineens wakker wordt, wanneer jezelf de vraag stelt: Manon, waarom heb je de baan die je hebt? 
De vraag beantwoord ik eerst eenvoudig, logisch je hebt hier 6 jaar voor gestudeerd. Je heb een liefde voor voedsel en als global process engineer combineer je de dingen die je het leukst vindt. Je technische inzicht, creativiteit en het reizen. Daarnaast, je hebt een plan, waar je naar toe wil en wat daarvoor de beste weg is. Je volgt bijscholingen en doet aanvullende opleidingen om daar uit te kunnen komen, het eindpunt van jou plan. 

Manon - 3 mei 2022

Created with Sketch.

Wanneer ik langer over de vraag nadenk waarom ik nu precies global process engineer ben kom ik er eigenlijk niet zo goed uit. Door de COVID is mijn baan zo veranderd, het reizen is vrijwel geheel geschrapt, hierdoor bezoek ik geen andere vestigingen meer en bestaan mijn dagen vooral uit vergaderen en het schrijven van bedrijfsdocumenten. 



Het blijft in mijn hoofd rondgaan, is dit nog wel wat ik wil, word ik hier nog echt gelukkig van?

 

En dat antwoord is voor mij simpel, nee. Door de veranderingen mis ik mijn creatieve uitlaatklep, het reizen, het werkelijke contact met collega’s en misschien nog wel het belangrijkste mijzelf echt te kunnen uiten in mijn werk. Maar wat dan, ga ik dan een andere baan zoeken, zo ja, wat ga ik dan doen. Want waar ik een indrukwekkend CV heb op mijn werkgebied is het lastig om zomaar ineens iets compleet anders te gaan doen. Want laten we eerlijk zijn, veel grote bedrijven staan nog steeds niet te springen om hun werknemers weer veel te laten reizen. Door de steeds veranderende regels maar ook hebben zij gezien dat de afgelopen twee jaar de werkzaamheden zijn doorgegaan. Weliswaar anders, maar toch. 

Eerst druk ik de gedachtes weg je hebt immers niet voor niks zolang op school gezeten, maar dan besluit ik toch opzoek te gaan naar verandering. In deze periode voer ik enkele gesprekken bij bedrijven in de Food en Feed sector. 


Echter door de vraag die ik mijzelf over en over heb gesteld is het voor mij zo helder wat ik wel maar ook wat ik niet wil. Dit maakt voor mij de zoektocht niet bepaald makkelijker. 




Opgeven doe ik niet en ga verder met mijn zoektocht, hierin ontmoet ik verschillende mensen wat veelal uitmondt in interessante gesprekken. De gesprekken gaan over van alles en nog wat, wie je wil zijn als mens, wat je tot nu toe hebt bereikt, wat je voor jezelf ziet als toekomst. Maar wat ik veel interessanter vond was het verhaal over het pad wat zij hadden bewandeld, waar ze nu stonden en hoe ze daar gekomen zijn. Hierin vond ik het opmerkelijk dat de mensen die hun hart hebben gevolgd en iets zijn gaan doen wat echt hun passie was weinig stress kennen van het werk zelf. Door hun grote passie en gedrevenheid voor wat zij doen, zijn ze gelukkig. In het geval van een eigen bedrijf vaak veelal uitgegroeid tot een grootte waardoor ze er zelfs van kunnen leven. 

 

Het intrigeert mij, maar beangstigd mij net zo goed. 


Zij zijn dan wel hun droom achterna gegaan maar dit was niet zonder vallen, maar goed ze zijn wel keer op keer opgestaan. Kan ik zo flexibel zijn, ben ik mentaal zo sterk en kan ik tegen de negatieve woorden van anderen? Toch blijft die droom aan mij trekken, iedere keer als ik hier weer over nadenk trekt het een beetje harder aan mij. Want kom op Manon, hoe tof is het om je eigen droom te gaan leven.  

Maar.. wat ga ik dan allemaal opgeven en hoe ga ik het dan tot werkelijkheid brengen? Na hier enige tijd over na te denken, te beseffen hoeveel vakantie-uren ik heb staan besluit ik, ik start MA-NON. 

Wat is het spannend om je eigen ideeën uit te werken, de juiste mensen om je heen te verzamelen en te starten met het verwezenlijken van je droom.   

 

Aan de andere kant heeft dit proces mij zoveel energie gegeven en bevestigd het mij dat dit is wat ik wil. Nu nog naast mijn baan maar ik hoop dat ik deze ooit op kan zeggen en mij volledig kan richten op MA-NON.

Mijn ideeën zijn breed en hopelijk kan ik ze stapje voor stapje allemaal werkelijkheid laten worden en mag MA-NON uitgroeien tot een life style brand. Voor nu ben ik gestart met verschillende ansichtkaarten met sterke Engelse teksten. Kaarten welke fantastisch zijn om te verzenden, te ontvangen of als prachtig statement in huis.


Sinds 1 maart is mijn eigen webshop online, wat was dit een ongelofelijk mooi moment. Een keuze maken is de eerste stap, maar alles uitwerken en het delen met de wereld is het vervolg. Zo spannend maar ook onwijs leuk. De eerste bestellingen zijn inmiddels de deur uit en jeetje wat is dat onwijs gaaf.

Manon 

Als blijk van dankbaarheid voor het lezen van mijn verhaal wil ik jullie graag 20% korting aanbieden in mijn webshop www.ma-non.nl met de code DREAM. De code is geldig tot 1 juni 2022.

 
Leuk als je ook een reactie achter laat bij de post op
Instagram
Facebook  

3 april 2022

Debbie: Mijn thuis is Denemarken

Een kijkje op de kalender vandaag doet me beseffen dat we vandaag precies 4 jaar geleden ons koopcontract tekende in Denemarken... 

Een mooi moment om jullie mee terug te nemen naar net voor en net na de emigratie. 
Emigratie kriebelde altijd al bij mijn man en mij.. En als je dan tegen de 40 loopt besloten we het is nu of nooit. 

Debbie - 20 maart 2022

Created with Sketch.


Ik ben Debby, 43 jaar oud, getrouwd en moeder van 3 tieners.


In Nederland hadden we een agrarisch bedrijf waar we eigenlijk met alle wet- en regelgeving geen kant meer mee op konden. Daarnaast had ik mijn eigen thuisbakkerij uit de grond gestampt, waar ik alle liefde en zaligheid in had zitten. 


Nadat we enkele emigratie bemiddellaars gesproken hadden, en een bezoek aan Denemarken te hebben gebracht hakten we de knoop door. Daar waren zeker mogelijkheden voor ons! Dus daar gingen we volop in de adrenaline, het hele project in. Ons bedrijf en woning in Nederland ging in de verkoop. Ondertussen meerdere malen op en neer naar Denemarken om hier bedrijven te bezoeken, dat moest telkens in 2/3 dagen, want in Nederland liep per slot ons bedrijf ook nog door. Maar door alle positieve adrenaline maakte dat allemaal niks uit. We konden de hele wereld aan. Ik zat volop in mijn energie. In Nederland hadden we in juli 2017 alles verkocht, dus vanaf dat moment konden we serieus in Denemarken aan het onderhandelen. 


En zo vonden we in december 2017 onze woon en werk plek.

 


Nu werd het serieus! 

En maakte de spannende zoektocht plaats voor heel veel regel en papierwerk. Daar hadden we hulp bij ingeschakeld. Ondertussen ga je ook psychisch door een malle molen. 

Want, zo redeneerde ik.. ik ga iedereen nog veel en vaak zien. Wat is nu die 530 km?

Uhm, zo werkt dat natuurlijk niet. Terugkijkende ging alles eigenlijk belachelijk snel. Toen kon het me niet snel genoeg gaan. Het avontuur mocht beginnen, terwijl het natuurlijk al lang begonnen was op het moment dat we definitief voor de emigratie kozen.  

Heb ik bewust afscheid genomen? 

Nee, ik denk het niet, want volgens mij heb ik nog lang in de waan geleefd, ik zie iedereen die ik mis zo weer terug.


En toen we daar in maart 2018 begonnen met werken op een geheel nieuw bedrijf, waar je de taal niet kent, waar er nog zoveel te regelen is. Waar je probeert de kinderen zo goed mogelijk te begeleiden. Waar ik het liefste nog gisteren perfect Deens wilde spreken, nieuwe mensen moest leren kennen, en bedrijfsmatig het één en ander eerst helemaal niet lekker liep kun je nagaan dat het een keer mis moest gaan!   

 

En dat deed het ook! 


Doordat we ’s er nachts meer dan eens uit moesten, doordat ik alles 1, 2, 3 perfect wilde laten verlopen, 1001 dingen tegelijk deed en pauzes niet kende, werd ik in december 2018 vreselijk ziek. 


Ik bleek een streptokok infectie aan mijn hoofd te hebben. Gelukkig werkte een zware antibiotica goed en knapte ik weer op, maar geestelijk bleef ik kwakkelen. Mijn haar begon uit te vallen, ik dacht dat het door de infectie kwam, maar dat was niet zo. 

De diagnose, extreme stress. 


Oke!..maar  hoe krijg ik mijn haar terug, dacht ik op dat moment, met inmiddels een behoorlijke inham op mijn voorhoofd.

Ik moest het rustiger aandoen... Ja, dat zal allemaal wel, om vervolgens weer door te rennen!  Inmiddels waren we met een grote verbouwing bezig, om het enorme probleem op de bedrijfsvloer op te lossen. Toen de verbouwing klaar was, en we deze in gebruik namen belande ik dezelfde dag in het ziekenhuis door een stom bedrijfsongeval. Puur door oververmoeidheid, ik kwam er met een hersenschudding vanaf.
Maar vanaf dat moment ging het met mij niet meer. Ik was zo vreselijk moe, kon alleen nog maar huilen.


Ineens miste ik de wandeling met mijn oude buurvrouw in Nederland. Mijn sport in Nederland, de plaatselijke supermarkt, de gezelligheid daar. 

 

Ik vond het helemaal niet meer leuk om non stop in ons bedrijf te werken. Ik miste het taarten maken zo erg en alle sociale contacten die ik had...


En daar was uiteraard de onvermijdelijke burn-out. 



NEE! Dat kon mij niet overkomen, daar heb ik ook vooral geen tijd voor. En nog beter niemand hoeft te weten hoe erg ik wel niet heb gefaald door een burn-out te krijgen. 

Therapie? Nou…okay laat ik dat maar eens proberen. Een Agrarische coach heeft mij de ogen doen openen en zorgde er een beetje voor dat ik in ieder geval weer wat op ging pakken wat bij mij hoort. 

Ik startte met @cakeswithlovedk en ben weer gaan taarten bakken.. tenminste dat probeerde ik, want welke Deen gaat nu naar die Nederlanders? 

 


En ik begon een woonaccount @deenshuis waarop ik begon te delen over onze nieuw verbouwde keuken in Nederland gekocht en in ons Deense huis geplaatst. 


Ik leerde op dit platvorm veel leuke dames achter de schermen kennen. 



Oa. een goede coach, waardoor ik mezelf nog beter heb leren kennen. Zo kwam ook Lizette met haar geweldige account tegen en haar positieve vibes.. 

Mijn taarten business is in een jaar tijd uitgegroeid tot een enorm succes. Want de Deen komt ook wel bij die Nederlander. En mijn Deense buurvrouw kan ik ook wandelen. Met mijn nieuwe vrienden hier hebben we het ook zo gezellig. En de sportschool hier kan ik nu niet meer missen! 

De Deense taal die spreek ik natuurlijk niet vloeiend, daar doe ik ook geen moeite meer voor, ik redt me wel, de mensen begrijpen me wel, want ik krijg altijd antwoord terug. 

Ons bedrijf loopt goed hier, nadat ik een grote stap terug heb gedaan werk ik nu weer volop mee. En ik vind het weer leuk. 

  

 

Met de taarten ga ik in de zomer stoppen, want ik heb nu geleerd keuzes te maken en aan mezelf te denken.

Er is een andere droom op mijn pad gekomen. @Noldeshyggehjem mijn BnB (zonder breakfast, dat wel) waar ik mijn creativiteit qua styling in en om het huis kwijt kan en sociaal met de gasten kan zijn. 

Mijn thuis is Denemarken! 



Debbie  


 
Wil je reageren, laat dan je reactie achter bij de post op ↬ Instagram of ↬ Facebook  

20 maart 2022 

Danny: Wie zegt dat SUPERHELDEN niet bestaan die hebben Dylan nooit gekend!

Februari 2019 begon voor ons met een bezoekje aan de huisarts Dylan voelde zich al een paar dagen niet erg lekker en we zijn geen dokter lopers dus keken we het eerst nog even aan, daarop volgend werden we door de huisarts naar het Haga ziekenhuis gestuurd voor een foto van de longen deze waren gevuld met vocht en er zat een rare vlek ...

Danny - 27 februari 2022

Created with Sketch.


In het Haga ziekenhuis vonden ze dat er een gespecialiseerde arts naar moest kijken en het idee was om naar Rotterdam te gaan voor nader onderzoek uiteindelijk werd Rotterdam Utrecht omdat daar naar het schijnt de knappe koppen werken, wij met onze auto op naar Utrecht om daar het onderzoek verder voort te zetten.
 

Hier begon voor ons de rollercoaster ..... 


Het Prinses Máxima Centrum (PMC) gespecialiseerd in kinderkanker gaat onze Dylan onderzoeken en kijken of ze kunnen uitsluiten dat het kanker is. Helaas hebben we toen de diagnose lymfeklierkanker gekregen met hier en daar wat verklevingen op andere organen.

 

De wereld stond stil !

 


Volgens de behandelend arts moesten we 3 dingen goed onthouden ;
1 - je hebt kanker
2 - het is te behandelen
3 - je word beter maar duurt wel 2 jaar 




Wat op zich als goed nieuws klonk was voor ons toch negatief want je kind heeft kanker en dat is niet eerlijk zo jong en dan toch zo'n klote ziekte. Na enige gesprekken en ons weer te hebben herpakt zijn we de strijd aangegaan, want we moeten toch door en je kind moet beter worden.
Na een erg hobbelige weg met best wel veel tegenslag intensive care, epileptische aanvallen en wat voor andere ellende dan ook waren we aan het klimmen Dylan zat  inmiddels al in zijn opbouwfase.
Dylan onderging trouw zijn kuren, nam zijn medicatie en was zelfs bezig om zijn slokdarm  te laten oprekken die vernauwt was door de chemo.

 

Dylan is zelfs een actie begonnen om geld op te halen voor de pedagogische afdeling van het Prinses Maxima centrum d.m.v. lege flessen bonnen te verzamelen bij twee supermarkten mocht hij een doneerbox plaatsen om de bonnen in te kunnen deponeren, kortom zelfs wanneer je ziek bent denken aan andere!

 

Toch was er een moment dat hij zich niet zo goed voelde en na een hoge koorts moesten we toch naar ons shared care ziekenhuis in Rotterdam komen. Daar kwam uit dat hij een buikvirus had maar na een weekje was dit zogenaamde virus nog niet over en Dylan bleef zich rot voelen ... weer naar het ziekenhuis waar hij toch na veel vijven en zessen werd opgenomen voor nader onderzoek. 

 

Het is juni 2020. 

Uit dit onderzoek kwam naar voren dat Dylan pech heeft en hij opnieuw ziek is geworden maar dan met een totaal andere vorm van kanker namelijk ALL ook wel in de volksmond acute lymfatische leukemie genoemd met daarbij uitzaaiingen naar het hersenvocht ...

 

wat is pech ... pech is een lekke band ofzo maar toch niet ons kind dat gewoon opnieuw kanker heeft. 

 

Boos op alles en iedereen moesten we dit kut-nieuws weer een plek gaan geven en ons herpakken om opnieuw de strijd  aan te gaan. Ditmaal was de diagnose 50 / 50 iets wat je natuurlijk als ouders niet wil horen, maar ja het glas is half vol en dus een kans om te pakken ! 
Nu zijn we alweer een paar weken verder en Dylan heeft nog niet erg veel last van de chemo kuren, hij doet alles goed en is super positief hij maakt grappen en hij is en blijft een lolbroek zoals wij onze zoon kennen. 

 

De overtocht was en werd een feit.

Spanning alom !!! 


Na de goedkeuring van de betrokken artsen begon zijn reis, de reis naar zijn tweede huis.
De reis door de regenboogtunnel, met bed en met diverse apparatuur haalde we de overkant en Dylan kwam terug in zijn kamer in het voor hem geliefde Prinses Maxima Centrum.

Dylan stapte even uit zijn bubbel om toch nog te zeggen “thuis” en “ijs”. Daarna sloot hij zijn ogen en ging terug in zijn voor hem vertrouwde bubbel.


De artsen, verpleegkundigen, pedagogische medewerkers, en wie nog meer beaamde dat dit de juiste keuze was en dat was het ook, Dylan heeft uiteindelijk hier zijn rust gevonden en is helaas veel te vroeg overleden.

Dylan is afgelopen jaar april overleden een paar dagen na zijn verjaardag die we gelukkig nog hebben mogen vieren. 


Op school houden ze op deze dag een ijsjesdag ter nagedachtenis aan Dylan. Dylan is begraven op Westduin nabij Kijkduin waar hij graag kwam, ook zijn school is daar vlakbij. We hebben niet veel over de dood gesproken met elkaar want we gingen er tenslotte vanuit dat alles goed kwam.
 

Het enige wat wij weten is dat Dylan ooit zei “als ik dood ga wil ik herinnert worden als een legend”


Nou en dat is gebeurd vanaf het uitvaartcentrum te Rijswijk werd de stoet begeleid door veertien motoren van Untouchables MC de motoren waar Dylan zo van hield. De stoet reed naar ADO Den Haag waar een grote menigte van mensen stond, mensen die afscheid namen van deze grote strijder en aangezien we te maken hadden met corona mochten we maar met dertig personen op de begrafenis aanwezig zijn. Vuurwerk dat is wat we hoorde vuurwerk wat Dylan mooi vond zelfs zo mooi dat de mooiste dagen van het jaar de laatste waren altijd kocht hij veel vuurwerk dat kon je nooit genoeg hebben.

De stoet reed na een laatste eer en een ereronde om het stadion vanaf ADO Den Haag door naar school zijn Maris College Kijkduin waar hij toch zo graag naar toe ging.


Bij het Maris College stonden ook weer vele mensen die van Dylan afscheid wilde nemen.

Nog steeds onder begeleiding van de motoren reden we naar begraafplaats Westduin waar de volledige stoet het terrein op reed.

 

Na een mooie ontroerende ceremonie met livestream brachten we Dylan naar zijn allerlaatste rustplaats via een kronkelpad in het bos. De motoren stonden keurig op rij met de bestuurder ernaast en bij iedere motor waar wij voorbij liepen klonk het geluid van de ronkende motor veertien keer hoorden we het geluid van alle motoren om de beurt, kippenvel en toch ook schaamte van wat zou een ander vinden dit duurde maar een paar seconde en ik dacht ach want dit is het laatste wat gedaan word voor onze SUPERHELD. 

 


Juli 2021

Wat een mooi bedrag hebben wij mogen overhandigen namens Dylan aan Donna, Merwe en Sandra alle drie schatjes van de pedagogische afdeling van het PMC.

Nu is ook school weer gestart om namens Dylan geld op te halen voor de pedagogische afdeling van het Prinses Maxima Centrum.

Dit door middel van verschillende acties.

Laat het ook dit jaar weer een succes worden.

#SamenVoorEenGoeddoel!!


Voor diegene die willen doneren aan Dylan zijn goede doel kan dat doen op:
Dylan Steegers
NL 95 INGB 0755362918

  Wie zegt dat SUPERHELDEN niet bestaan die hebben Dylan nooit gekend! 




 
Liefs Danny en Nathalie de trotse ouders van 2 mooie super kinderen.
Wij zijn iedereen dankbaar voor alle steun op welke manier dan ook ! 



 

 
Wil je reageren op dit gaschrijven laat dan een reactie achter bij de post op: 
Instagram
Facebook  

27 februari 2022

Tineke: Kamperen met NAH

Als er iets is wat ik mensen die NAH hebben kan aanbevelen is het kamperen met caravan.

Tineke - 13 februari 2022

Created with Sketch.

 

Het gevoel van vakantie en vrijheid in je eigen bubbel.

Hierdoor en door een Facebookgroep waar ik lid/beheerder van ben heb ik dit jaar toch vakantie kunnen houden. Iets waar mijn man en ik aan toe waren.
Graag zou ik ook onder de aandacht willen brengen dat er via deze Facebookgroep prikkelarme weekenden worden georganiseerd!

Kamperen met een eigen caravan of huren geeft zoveel rust. 
Zo van Yes wij hebben ook vakantie.

Alles in eigen beheer houden zoals je thuis ook leeft.
En kampeerders zijn onder elkaar vaak een behulpzaam volkje

Wil je meer weten over de mogelijkheden neem dan gerust contact op met Tineke en kijk ook eens op de mogelijkheden van SVR campings, kamperen bij de boer.

Tineke

 

 Leuk als je een reactie achter laat bij de post op: 

 

Instagram 

Facebook  

13 februari 2022

Marlies : Zullen we samen proosten?

Bladzijde 52 uit ‘De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween’ - daar was ik gebleven. 

Ik klap mijn boek dicht, de trein stopt en ik stap op mijn eindbestemming station Ede -Wageningen de trein uit. Het was een lange maar leuke vrijdagavond, met plezier volg ik mijn deelstudie Communicatiemanagement op de Hogeschool van Utrecht. Snel op de fiets, een berichtje naar mijn man dat ik eraan kom. Het weekend kan beginnen!

@marliesdebaat - 30 januari 2022

Created with Sketch.


 

Bij de laatste rotonde op mijn route gaat het mis. Het regent, het is donker, echt zo’n gure avond in oktober. Een busje ziet me over het hoofd en schept me. 


Van het ritje in de ambulance kan ik me weinig herinneren. “Je hebt een lichte hersenschudding”, was de boodschap. Ik gaf mezelf twee weekjes rust, dan moet het volgens internet wel over zijn. 

 

 Daar zit je dan, thuis. Ik had al snel door dat ik op zoek moest gaan naar haalbare dingen om de dag een doel te geven. 

Ik herontdekte het tekenen - iets wat ik lang geleden als kind graag deed. Ik kocht de Xenos en Action leeg om veel te experimenteren. Het was mijn vorm van bezigheidstherapie.
Mijn instagrampagina werd mijn manier om geluksmomenten te verzamelen. Niet mezelf te vergelijken met iedereen om me heen en te kijken wat mij niet lukte (hallo netwerk vol goeie banen, diploma’s, mooie huizen, verre reizen), maar stil te staan bij wat het leven je geeft, waar geluk ook te vinden is. Een foto van een kopje koffie in de lentezon, omdat ik daar plots stil bij stond hoe fijn dat was. Een foto van een nieuwe raamtekening, een nieuw schilderij, mijn krijtmuur met nieuwe handletterquote. 
 
 

Twee weken werden twee maanden.., twee jaar… 

Inmiddels weet ik door de beste specialisten in mijn omgeving dat er geen einddatum aan mijn klachten zit. In de tussentijd stuurden mensen in mijn omgeving me berichtjes. “Jij bent creatief, kan je me misschien helpen met een logo?” “Zou jij een tekening voor die trouwerij kunnen maken die we uitvergroten als welkomstbord?” Zo rolde ik in opdrachten, in steeds een stapje professioneler worden, in het leren werken op de iMac van mijn man, in steeds meer geloven in mijzelf… 



Een aangepaste bril doet haar best de klap in mijn nek te corrigeren en met veel liefde en balans zijn mijn hersenen, ogen en ik vandaag best goede vrienden. Zo rondde ik Grafisch Ontwerpen af en volg ik momenteel een thuisopleiding Creatieve Therapie. Informatie die ik heerlijk vind in mijn rugzak te stoppen en in te zetten bij wat ik het liefste doe: dingen creëren. 

In 2015 stapte ik naar de KVK en gaf ik mijn opdrachten de waarde die ik het wilde geven: dit is nu mijn bedrijf! Wat voelde dat stoer.

 
 Wat in de toekomst op mijn pad komt, durf ik niet te zeggen. Mijn bedrijf voelt nog steeds als creatieve uitlaatklep en dat mensen portretjes bij me kopen of opdrachten plaatsen maakt me keer op keer enorm dankbaar en gelukkig.

Benieuwd geworden naar wat ik maak? Je vind me op Instagram onder de naam @marliesdebaat. Of plak .nl erachter, dan kom je op mijn website terecht. Stuur me gerust een keer een berichtje, ik kom graag met je in contact.

 Proosten we samen op de mooie dingen uit het leven! 


Marlies

 
Leuk als je een reactie achter laat bij de bijpassende post op:

Instagram
Facebook

30 januari 2022 


Heb je nog meer trek in Koffie en wil je nog andere interessante verhalen van gastschrijvers lezen?...