Ik ben Daphne Helvensteijn, 

47 jaar en ik ben Hoog Sensitief. 


 Ik woon in een groen dalletje net om de hoek van Granada, in het zuiden van Spanje. Samen met mijn vriend onderhouden we het land van een vriendin, weg van alle prikkels en drukte. In het dorpje verkoopt hij lekkere hapjes in een 'grupo de consum'. Ik werk online als schrijver en post om de twee weken iets nieuws op mijn eigen blog, Daphne Drinkt Thee, waar ik onder het genot van een kopje thee over het vinden van innerlijke rust en stilte praat.  

Daphne

 Alle Columns Daphne Drinkt Thee

Recentste column: 

  •  Kleine grote meid

Volgende column verschijnt op woensdag 6 juli 2022 

Created with Sketch.

Eerdere columns:

  • Rituelen
  • Beheers je controle
  • Compassievolle grens 
  • Ik ben hoog sensitief


 Kleine grote meid 

4 mei 2022

 

Stiekem


Ik wilde die nee helemaal niet horen en al helemaal niet van deze man. 


Dus vroeg ik het gewoon niet en trok ik mijn eigen plan, want ik wist, van hem zou ik die felbegeerde ja niet krijgen.

Geen discussies, geen felle woorden, geen teleurstellingen.

Ik wilde ook niet als een klein meisje om permissie vragen en dus deed ik het stiekem. Ik liet mijn nieuwe vriendje stiekem binnen en bij mij slapen, terwijl ik wist dat de huurbaas het er nooit mee eens zou zijn.

Maar dat nam niet weg dat ik me weer een klein meisje voelde.

Als kind heb ik dat natuurlijk vaker gedaan, stiekem toch mijn zin 'nemen' omdat ik dacht dat ik het niet zou krijgen: een koekje uit de trommel pikken voordat ik vroeg of ik er een mocht, stiekem net doen of je wel zeven meter onder water had gezwommen om dat felbegeerde zwemdiploma te krijgen, 'per ongeluk' later thuiskomen dan dat ik eigenlijk moest zijn. Gewoon omdat ik vooraf de kans op een nee wilde ontlopen. 


Knuffelhond


Zoals die ene keer dat ik als meisje volledig in paniek was omdat ik echt niet wilde dat ik mijn zin niet kreeg.

Ik had namelijk mijn zinnen gezet op die ene bijzondere knuffel hond. Ik had hem al maanden in de speelgoedwinkel in het dorp zien liggen. Elke keer als we daar waren, kon ik het niet laten de zachte hond op te pakken, te knuffelen en natuurlijk mee te nemen.


"Vraag hem maar voor je verjaardag," was steevast elke keer het antwoord. Dus toen mijn verjaardag er aankwam stond deze geweldige knuffel bovenaan mijn verlanglijstje.



Ik vroeg mijn ouders voortdurend of ik die hond zou krijgen, maar ze besloten mijn waterval aan vragen niet te beantwoorden. Mijn verjaardagscadeau werd omhuld met een hoop geheimzinnigheid, wat me alleen nog maar wanhopiger maakte.

Op een gegeven moment, ik weet het nog goed, was ik alleen thuis. Mijn broertje was ergens spelen en mijn moeder moest nog even boodschappen doen: ik zag de kans schoon en heb het hele huis doorzocht naar een ingepakte knuffelhond. Tevergeefs. Niks, maar dan ook niks wat leek op een verstopt cadeau.

Die avond huilde ik mezelf in slaap. Ik was bang dat mijn diepste wens niet in vervulling zou gaan. Ik wilde die knuffel zo enorm graag en nu leek het erop dat mijn ouders mijn wens niet eens hadden gehoord.

Natuurlijk kreeg ik die hond wel. Hoe ze die zo goed hebben kunnen verstoppen, is me nog steeds een raadsel, maar hij heeft jarenlang trouw bij mij op het bed gewoond. Hij bleef voor altijd mijn beste vriend.




Kleine grote meid

Maar nu stond ik daar in mijn gehuurde slaapkamer, als een klein meisje weer stiekem te doen, terwijl ik nu 40+ was. Ik smokkelde mijn vriendje naar boven, wiste elk bewijs van ons samen zijn in de keuken uit en deed de deur van mijn slaapkamer op slot.

Ik wilde geen nee horen, ik wilde geen discussie, maar ik wist ook dat mijn actie bij de huurbaas veel boosheid zo opwekken. Uiteindelijk kwam het me duur te staan en moest ik snel op zoek naar een andere woonruimte.

Omdat ik bang was niet te krijgen wat ik wilde, gedroeg ik me als vanouds: ontwijkend, geheimzinnig, stiekem. 

Zonder enig vertrouwen in de ander, in mezelf en mijn eigen kracht om te kunnen staan waar ik voor wil gaan.


Het was een sterk staaltje van niet eerlijk zijn, niet tegen mijzelf en niet tegen de ander, terwijl ik mezelf dat jaar zo had belooft om eerlijk te zijn en verantwoordelijkheid te nemen over mijn eigen leven. 


Niet de volle 100%


Ik heb daar uiteindelijk van geleerd en mijn manieren veranderd, maar als een ui pel je natuurlijk een laagje weg, om een ander tevoorschijn te toveren. Er is namelijk een andere nee die ik heel mijn leven al liever niet wil horen: die van mijn eigen lichaam.

Twee weken geleden was het weer eens zover: ik was doorgegaan tot mijn lichaam heel duidelijk liet merken dat ik was vergeten met haar rekening te houden. Ik noem dat soort momenten System Overload. Het voelt dan alsof ik een elektrische kortsluiting in mijn lichaam heb. Je kent ze wel, die tekenfilmfiguren die hun vinger in het stopcontact steken: dat!

Nadat ik mijn lichaam met heel veel rust, flink wat thee, een moment van vasten en mijn go-to magnesiumsupplementen weer redelijk kalm heb gekregen, is het tijd om te re-kalibreren.

Om te onderzoeken waar ik nu weer teveel input kreeg en eigenlijk niet mijn rust heb gepakt terwijl ik dat wel nodig had. Met andere woorden: wanneer ik liever de nee van mijn lichaam niet wil horen. Ook deze keer heb ik opnieuw mijn agenda aangepast. En ook deze keer weet ik dat er nog wel een paar System Overloads overheen gaan voordat ik het goed heb, zoals altijd.

Het is immers zo verdomd moeilijk die nee van mijn lichaam te accepteren en niet de 'normale' 100% te hebben, juist nu er weer zoveel leuke dingen op stapel staan.

Die koekjestrommel... die zit stiekem zo heerlijk vol, vind je ook niet?

Liefs,

Daphne

 

Wil je reageren op deze column van Daphne, laat dan je reactie achter bij de post op 

Instagram 

Facebook

 https://daphnedrinktthee.wixsite.com/home/post/soevereiniteit  

  

 4 mei 2022




 Eerder Columns van Daphne

Rituelen 

Na de wedstrijd gingen we nog even snel naar één van die bekende fastfood restaurants. Het was het laatste uurtje en we wilden nog net een shake mee pakken voor we naar huis reden. 

Toen we binnenkwamen, zat er een man in een hoek aan een tafeltje zijn burger te eten, diep in gesprek met het luchtledige. Hij was heftig in discussie en ook de andere, onzichtbare kant had duidelijk zijn of haar mening.

Mijn vrienden keken er raar naar en grinnikte er wat mee. Een tic, was uiteindelijk het oordeel. 'Die man is niet goed bij zijn hoofd, laten we maar aan de andere kant gaan zitten.'  


2 maart 2022

Created with Sketch.

 

Ik praat tegen mezelf om op een veilige manier mijn emoties te ordenen, om mijn eigen gedachten weer op een rijtje te krijgen en te ontdekken wat ik echt belangrijk vind. Hierna sta ik vaak weer steviger in mijn schoenen en kan ik bijvoorbeeld met mijn lief makkelijker over dat moeilijke onderwerp in gesprek.

Ik weet dat ik daarover niet zo hard voor mezelf moet zijn, want op deze manier wordt voor mij de wereld wel beter behapbaar, maar toch, het is en blijft raar. 

 

De koffiepauze, een theetje of sigaretje, ze geven je op een dag net even die pauze die je nodig hebt om bij jezelf terug te komen en weer verder te kunnen met de rest van de dag. Soms hebben we gewoon even een time-out nodig om weer te balanceren, kalibreren en richting te kiezen.  

 
Maar als de wereld om je heen je vaak te veel wordt, dan helpen deze kleine handelingen niet altijd meer. Om je geestelijk nog een beetje op de been te houden, heb je dan iets groters nodig: 

Rituelen 

Rituelen ontstaan op het randje van ons begrip. Zodra we iets niet kunnen bevatten of er geen controle meer over hebben, dan creëren we rituelen. Magische handelingen waarmee we de
onbegrijpelijke wereld weer naar onze hand proberen te zetten. Nou kun je denken aan de rituelen van inheemse volken, die een regendans doen, maar ook wij 'moderne' mensen hebben zo van die magische rituelen.
 

Denk maar aan je ochtend routine, die van mijn lief bijvoorbeeld verloopt steevast in dezelfde volgorde, anders begint zijn dag al slecht. Of een sporter, ik ken er één die bij elke belangrijke wedstrijd altijd dezelfde paar gelukssokken moet dragen om de kans op winnen te vergroten. En als kind heb je waarschijnlijk bij het oversteken alleen op de witte strepen van het zebrapad mogen stappen, omdat je anders weet ik wat voor raars zou overkomen. 


Zelf heb ik, om met mijn hoogsensitiviteit om te kunnen gaan, een hele reeks aan persoonlijke rituelen ontwikkeld. 



Eén van de belangrijkste rituelen is om 's avonds in het donker te douchen. Kan ik overdag prikkels niet vermijden, dan breng ik mijn zenuwstelsel op die manier tot rust. Als ik op zo een moment niet douch slaap ik slecht, heb ik de volgende dag gegarandeerd hoofdpijn en doet mijn hele systeem pijn. Om overprikkeling zo min mogelijk te maken, heb ik ook een lijst aan 'smoesjes' klaar staan om ergens eerder weg te kunnen. 
Tijdens een verjaardagsbezoek loop ik gedurende het feestje steevast een paar keer naar de boekenkast om even uit de drukte te ontsnappen en in stilte langs ongelezen titels te struinen. En om na een flinke discussie weer tot mezelf te komen, loop ik dus een rondje om te praten tegen de lucht.  

 

Vroeger stoorde ik me aan mezelf, als ik weer eens liever met de kat speelde dan dat ik me in een conversatie mengde. Ik beoordeelde mijn gedrag als een zwakte, als een uitvlucht, een stomme handeling die ik maar niet kon laten. 

Ik voelde me raar, getikt, iemand met een tic dus.
 

Maar gelukkig weet ik nu beter en zet ik die rituelen juist effectief in om me positief door een drukke dag te krijgen, want ik weet dat ik mijzelf alleen maar in de weg zit als ik het niet doe. 

Zoals vandaag. 

Het was een rare dag waarin niks volgens planning ging. Naast dat ik dit stuk wilde schrijven, zat ik spontaan bij de buurvrouw op de koffie, kwam er later een vriend zijn verdriet delen,
moest het eten op tijd op tafel en hebben we met een monster van een machine de groentetuin geploegd. 

Voor mij veel prikkels dus. 

Daarom zit ik nu met fris gewassen haren en een theetje op de bank, heb ik de kat op schoot en besluit ik: die granola maak ik morgen wel. 

Nu ben ik wel benieuwd, welke
rituelen helpen jou zo door een drukke dag? 


Daphne


 

Leuk als je je antwoord achter laat bij de post op: 

Instagram 

Facebook

2 maart 2022  

Beheers je controle


Twee weken geleden zijn we ons tiny house ingetrokken. Net voor de winter konden we dus eindelijk de deur van de caravan, waarin we twee jaar woonden, voorgoed achter ons dichttrekken. Net voor de winter, veel later dan ik had verwacht toen we vorig jaar met de bouw begonnen.

5 januari 2022

Created with Sketch.


Twee weken geleden zijn we ons tiny house ingetrokken. Net voor de winter konden we dus eindelijk de deur van de caravan, waarin we twee jaar woonden, voorgoed achter ons dichttrekken. Net voor de winter, veel later dan ik had verwacht toen we vorig jaar met de bouw begonnen.



Elke keer als iemand me vroeg wanneer we er in konden, moest ik toegeven dat ik mijn doel weer moest opschuiven door 'omstandigheden'. Geen geld, te veel regen, niet genoeg elektriciteit, nog geen stro te koop, iedereen op vakantie of niet de juiste gereedschap. Allemaal omstandigheden, waardoor de hele bouw steeds weer vertraagde.

Ik heb mijn 'afleverdatum' schoorvoetend steeds bijgesteld en de illusie van ‘volgende maand verhuizen’ elke keer weer losgelaten. Zo zijn we van augustus via september naar oktober gegaan, om uiteindelijk niet in november maar in december in het huisje te kunnen. 

 


En ik moest nog veel meer loslaten: een ander persoon schildert niet hetzelfde als ik, de materialen 'werken niet altijd mee', waardoor de afwerking 'robuuster' werd dan ik op YouTube had gezien, en de gedoneerde tweedehands meubels zijn natuurlijk niet mijn eerste keuze. 


Met andere woorden, ik moest de controle op mijn buitenwereld loslaten, iets wat ik ooit eerder al op een pijnlijke manier had moeten doen.


Als hsp'ers ben ik me hyper-bewust van mijn omgeving. Het emotionele vlak, de sfeer, de energieën in mijn omgeving zijn voor mij een extra realiteit: ik zie en ik voel veel, soms veel meer dan anderen om mij heen. 
En dat kan verwarrend zijn als mensen bijvoorbeeld maar met hun gevoelens lijken te 'strooien' en eigenlijk niet weten waar ze mee bezig zijn. 

Voor mij zijn dat momenten waarop ik hen niet meer kan volgen, omdat ik de niet uitgedrukte gevoelens haarfijn aanvoel, terwijl die persoon op dat moment iets heel anders kan zeggen. 



Ik ontwikkelde een soort van antennes, met het vermogen om te voelen of 'gewoon te weten' wat er in de ander omgaat, zodat ik hun volgende stappen kon voorspellen. Deze vorm van controle gaf me het idee van veiligheid, omdat ik de touwtjes in handen had en zo voor mijzelf een stabielere omgeving creëerde.

Met de opgedane 'kennis' kon ik er zelf namelijk voor zorgen dat anderen niet in de stress schoten, boos werden of volledig in paniek raakten. 


En dat deed ik door ze te geven wat ze wilden, de schuld op me te nemen terwijl ik niks had gedaan of me kleiner te maken dan ik was. Ik vermeed conflicten en emotionele momenten zoveel mogelijk, zodat ze zich niet aangestoten voelde.

Ik heb dat lang volgehouden, maar op een gegeven moment liep ik tegen de muur. Ik kwam in een situatie terecht waarin ik niet alle mensen om mij heen het naar hun zin kon maken, gewoonweg omdat hun belangen zo tegenstrijdig waren dat ik in een spagaat kwam te staan. Tijdens deze spagaat voelde ik me een enorme mislukking, maar zag ik ook in dat mijn oude gedrag niemand had geholpen. Want stiekem is deze manier van handelen niet gezond en zelfs een vorm van manipulatie, met subtiel arrogant gedrag vanwege de gedachte dat ik de wereld om mijn heen kan beheersen. Het besef dat ik steeds anderen hun levenslessen uit handen nam, puur om mezelf veilig te voelen, leek ineens een absurd idee.  

 

 En nu ik de laatste hand leg aan ons kleine huisje zie ik de overeenkomsten. Het belangrijkste wat ik tijdens de bouw moest loslaten was namelijk mijn eigen control freak. 


Het bouwen van een tiny house bleek een ingewikkeld project waarin ik in een spagaat kwam te staan tussen de meningen van anderen en die van mijzelf. Ik moest opnieuw leren dat ik de uiterlijke omstandigheden niet kan beheersen en dat anderen ook iets in te brengen hebben. 



Maar als ik nu rond kijk dan zie ik dat het huis juist daardoor veel meer karakter heeft gekregen. 


Ik zie de vingers van de buurman nog in het pleisterwerk van de muur staan, wat me herinnert aan een week met heerlijke lunchen met onze groepen vrijwilligers.

Ik zie het werkblad van de keuken dat is gemaakt met scherven van tegels, maar ook van onze mooie borden die ooit helaas kapot vielen na een heerlijk diner. 

Ik zie een oud kastje dat wiebelt, waardoor ik weer moet lachen om het feit dat mijn vriend een extra oog heeft voor afvalcontainers vol afgedankte meubels.



En ik zie dat, toen ik uiteindelijk een bewuste poging deed om verbonden te blijven met mijn kern, mijn intuïtieve zelf en besloot de gedachten en overtuigingen van anderen niet zomaar over te nemen, ik beter kon luisteren en samenwerken. 

Ik kon de inzichten van derden accepteren als een waardevolle toevoeging aan mijn creatie, zonder die van mijzelf weg te cijferen, wat het totaal tot een mooi verhaal heeft gemaakt.


Daphne 
  


Leuk als je een reactie achter laat op: 

Zettje Instagram
Zettje Facebook  

5 januari 2022

Compassievolle grens


Eigenlijk had ik er al helemaal geen zin meer in, maar toch ging ik er mee door.

Heb jij dat ook wel eens, dat je ergens mee doorgaat terwijl je emotioneel eigenlijk al met één been de deur uit bent? Je bent er niet meer helemaal bij en je geeft niet meer de volle honderd procent. En eigenlijk ben je daardoor niet eerlijk tegen de ander en al helemaal niet tegen jezelf...

3 november 2021

Created with Sketch.

De laatste tijd vraag ik me wel eens af waarom het zo moeilijk is om van richting te veranderen en aan iets anders te beginnen. Waarom blijven we in situaties hangen waar we niet blij van worden, maar gaan we door tot we echt niet meer verder kunnen? Tot we een spreekwoordelijke muur tegenkomen, tot een ander stop zegt of tot iemand ons eruit gooit.


Ik moet toegeven dat ik het vaak heel ver heb laten komen. Ik ben er een paar keer zelfs letterlijk uit gegooid, terwijl ik al weken, soms maanden merkte dat ik er eigenlijk mee wilde stoppen. Maar ik wachtte tot...



Tot wat? 




Tot aan een herfstvakantie, tot aan een paar dagen alleen, tot aan een moment ergens in de toekomst waarop ik de rust zou kunnen nemen om er eens 'goed over na te denken'. Waarop ik de ruimte kon creëren voor mijzelf, zodat ik, zonder invloed van buitenaf, kon voelen, denken, kijken wat ik nou wilde.

Als HSP’er heb ik veel last van de gevoelens van anderen, ze beïnvloeden die van mij gemakkelijk. Ik kan in discussies bijvoorbeeld heel goed alle meningen als waarheid bezien, ik waai met alle winden mee want elk argument klinkt en voelt logisch. Ondanks dat je daar ook een positieve draai aan kunt geven, kom ik in de problemen zodra ik vergeet wat ikzelf eigenlijk denk en voel. Als ik me teveel inleef in de ander zijn of haar standpunten, wordt mijn eigen ruimte namelijk schaars.  

 

Ergens mee eens zijn terwijl je dat eigenlijk niet bent, is daarnaast niet eens eerlijk. Je liegt tegen de andere, maar ook tegen jezelf. En dat begon een paar jaar geleden te knagen. Het feit dat ik in alle eerlijkheid kon kijken naar hoe oneerlijk mijn toegeeflijke gedrag was, zorgde ervoor dat ik op zoektocht ging naar 'hoe dan wel'.

Natuurlijk kwam ik terecht bij het fenomeen grenzen stellen. En daar zijn duizend en één theorieën over hoe je dat het beste kunt doen. Dus ik probeerde assertief te zijn en duidelijk te zeggen: tot hier en niet verder. Maar ondanks dat ik genadeloos eerlijk was tegen mezelf, werkte voor mij het stellen van strikte grenzen eigenlijk niet.
Ik ben een gevoelsmens, ik voel met je mee en het doet me pijn daar rigide op te reageren. Ik wil open blijven voor wat er om me heen gebeurt en soms is de waarheid dan niet iets wat ik keihard wil verkondigen. 


Want is iets wel de waarheid als het eigenlijk alleen maar mijn visie is?

 


Ik bleef een tijdje stoeien met het stellen van mijn grenzen tot ik het woord ‘compassievolle grens’ tegen kwam. Want wat blijkt uit onderzoek van Brené Brown: de meest compassievolle mensen zijn ook het meest duidelijk in het stellen van hun grenzen. Dat klinkt raar, maar volgens mij komt dat omdat we compassie verwarren met aardig zijn, terwijl het veel meer te maken heeft met aanwezig kunnen zijn met de waarheid, zonder daar veel gewicht aan te hangen.

Het stellen van een compassievolle grens betekent dan ook dat je ondanks de moeilijke emoties die je voelt toch met compassie luistert naar de behoefte die onder bijvoorbeeld die opkomende woede ligt. Voor het stellen van compassievolle grenzen moet je ten eerste compassievol maar met eerlijkheid naar jezelf kunnen zijn. Ik moest dus heel open naar mijzelf kijken, ontdekken waar ik tegen mijn zin in mee ging met anderen, onderzoeken waarom ik dat deed en daarin mijn gedrag veranderen.   

 

Ik kan je zeggen, wat ik tegenkwam, zag er niet echt appetijtelijk uit. 


Ik ontdekte een hoop on-zin, die ik mezelf jarenlang had verteld. Maar door aandacht te geven aan de emoties en de conditionering die daarachter lag, werd ik me bewuster van mijn keuzes en waarom ik die gemaakt had. Nu weet ik steeds beter wat wel en niet goed voor mij is, wat echt van mij is en wat van een ander.

En dat heeft direct effect op de grenzen die ik stel, want mijn ja en mijn nee komen steeds meer vanuit een plaats van authenticiteit. Door compassie kan ik ook veel beter naar de ander luisteren, zonder me daardoor getriggerd te voelen. En dat is precies wat ik wilde: ik hoor nu beter wat diegene wil en verlangt, maar voel minder de druk om mijn verlangens te negeren, de druk om mijn mening aan te passen.
En natuurlijk gaat dat wel eens mis, maar ik voel me nu al veel meer zoals Brené Brown die zei, toen ze zelf betere grenzen kon stellen: 


‘Ik ben niet meer zo lief; maar ik ben wel veel liefdevoller."




Ik ben Daphne Helvensteijn, 47 jaar en ik ben Hoog Sensitief. Ik woon in een groen dalletje net om de hoek van Granada, in het zuiden van Spanje. Vanuit daar werk ik online als schrijver, post ik om de twee weken iets nieuws op mijn eigen blog: Daphne Drinkt Thee en vertel ik meer over mijn leven op mijn Instagram account @daphne.drinkt.thee.



Leuk als je op dit gastschrijven reageert via:
Zettje Instagram
Zettje Facebook



3 november 2021 

Ik ben hoog sensitief


Toen ik ontdekte dat ik een Hoog Sensitief Persoon was (HSP), had ik net een langdurige relatie gestopt, was ik van baan veranderd en woonde ik nog maar kort in een omgebouwd schooltje met acht andere personen. We deelden de keuken, de douche en de grote tuin...

12 september 2021

Created with Sketch.

Ik kwam eigenlijk per ongeluk achter de term HSP. 
Ik had al jaren therapieën gehad, assertiviteitstrainingen gevolgd, gepionierd met yoga en emotioneel lichaamswerk gedaan. 

Maar er bleef iets knagen. Want het leek alsof ik de gevoelens van anderen zo letterlijk kon voelen dat ze net zo goed van mijzelf hadden kunnen zijn. Daar in mijn nieuwe kamertje kwam ik namelijk tot de conclusie dat veel dingen in de laatste maanden van mijn relatie niet 'van mij' waren. Het voelde alsof ik in een poel van zijn emoties en gedachten had gezwommen en, nu ik eruit was geklommen, die stuk voor stuk van mij af gleden. Maar tegelijkertijd, in onze kleine commune, kropen er andere weer tegen mij op...

In het Psychologie Magazine las ik over dr. Elaine Aron, de pionier op HSP. Ik deed de test en kreeg een hoge score. De dag erna dook ik in mijn favoriete boekwinkeltje de afdeling hooggevoeligheid en sensitiviteit in en ontdekte een zee van boeken over HSP. Eindelijk had ik het gevoel te vinden wat ik zo nodig had: erkenning.


Als kind werd ik bestempeld als gevoelig, verlegen en langzaam. Op school droomde ik vaak weg en bleef de lesstof niet goed beklijven. Ik had moeite met taal en rekenen, de regels waren voor mij totaal niet logisch. De drukte in de klas werd me soms te veel, waardoor ik ondersneeuwde. Het tempo van de lessen hield ik niet bij en op de speelplaats zocht ik graag de rust op, alleen. Ook thuis sloot ik me graag op in mijn kamertje, spelend met mijn barbiepoppen creëerde ik daar een andere, rustigere wereld.

Daphne is overgevoelig, dat was het oordeel.

Natuurlijk speelde die overgevoeligheid ook een grote rol in mijn werk en relaties. Ik voelde met alles en iedereen mee, ik dacht overal verantwoordelijk voor te zijn en probeerde elke spanning op te lossen. Mijn relaties waren stressvol en ik was eigenlijk Alle Dagen Heel Moe. Anderen 'beschermden me' door beslissingen voor mij te nemen, in plaats van mijzelf te laten kiezen, wat nog een extra stressfactor bleek te zijn. 

Daphne kan het niet aan, dat was het andere oordeel.



Jaren later, in dat boekwinkeltje, vond ik het boek ‘Hooggevoeligheid als Kracht’ van Marian van den Beuken. 

 

Daarin las ik dat overgevoelig eigenlijk hooggevoeligheid genoemd moet worden. Het is niet een zwakte maar een kracht, ze noemt hooggevoelige mensen zelfs de sjamanen van deze wereld en hun hooggevoeligheid een gift. 


Als HSP-er ervaar je de wereld een beetje anders dan anderen. Ik voel bijvoorbeeld de hele dag de kleding op mijn huid, van een flinke wind raak ik geïrriteerd en met blote voeten op het strand is onmogelijk. Voor mij is ook alles met elkaar verbonden. Ik merk de energieën om ons heen en dan heb ik het niet alleen over mensen, maar ook over dieren en planten. Emoties zijn een grote soep waarin we met z'n allen zwemmen en grote groepen zijn voor mij een kakofonie van stemmen, geuren en kleuren. Op feestjes vind je me neuzend in de boekenkast of spelend met de huisdieren. Overprikkeling en sociale druk verstommen makkelijk mijn innerlijke stem, waardoor ik soms mezelf verlies.

Maar, volgens Marian is dit allemaal juist mijn kracht. Om die te vinden moest ik anders tegen mijzelf aan kijken, het woord overgevoelig schrappen en hooggevoeligheid zien als een cadeau aan de wereld. 

Ik moest leren beter voor mijzelf te zorgen en mijn situatie aan te passen aan mijn zijn.


Terugkijkend begrijp ik nu dat, waar ik eerst erkenning van buitenaf zocht, ik eigenlijk mezelf radicaal heb moeten leren accepteren.

Op dit moment leef ik in de natuur, in een land waar mensen het hart op de tong hebben en waar dingen gewoon wat losser zijn. De ruis van buitenaf is daardoor veel minder, waardoor ik mijn gift, mijn stem, nu stap voor stap de wereld in kan brengen.

 

Daphne 

 
Leuk als je op dit gastschrijven reageert via de bijpassende post op ↬ Instagram  

 
 

↬ Instagram @daphne.drinkt.thee 

Link blog: https://daphnedrinktthee.wixsite.com/home
 

12 september 2021