Hé lieve lezer(es)!

Mijn naam is Roos. 


Naast mijn fulltime baan in de psychiatrie houd ik me graag bezig met sporten en sociale bezigheden. Ik ben gek op alles wat met leefstijl, gezondheid, mindset en persoonlijke ontwikkeling te maken heeft. Voor mij zijn dit eigenlijk dingen  waar we, al dan niet onbewust en ieder op zijn/haar eigen manier, alledaags mee te maken hebben. Ik vind het daarom ook super leuk om dat ik van  januari t/m april een gastblog voor jullie mocht schrijven over deze alledaagse dingen en je hierin mee kon nemen in een stukje van mijn eigen belevingen, ervaringen en meningen!

Roos

Alle Columns van Roos ↴ 

 

  • Gedichtje
  • Over een grens 
  • Een (ver)oordeel-vrij leven. 
  • Je kunt niet falen, je kunt alleen maar leren 

 

en extra informatie en contact 

 

Created with Sketch.

Zoals je eerder hebt kunnen lezen ben ik in mijn vrije tijd graag bezig met sport, sociale bezigheden en persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast vind ik het ook super gaaf om te creëren en anderen hiermee te helpen. Dus: ben of ken jij iemand die wel wat hulp kan gebruiken bij een tekstuele of grafische klus, schroom dan niet en neem contact met me op! Ik help je hier graag mee verder. Je kunt bijvoorbeeld denken aan het schrijven van content, het maken van visuals bij content, het ontwerpen van logo’s, menu -of visitekaartjes of het maken van een gave website! 

 Gedichtje

13 april 2022

 

Voor de zoveelste keer heb ik mijn laptop opengeslagen met het idee deze blog te gaan schrijven. 


Iedere keer ga ik er voor zitten, maar steeds komt er niets uit m’n vingers. Steeds zet ik een paar zinnen op papier om ze vervolgens weer te deleten. Steeds verzin ik een onderwerp en leg ik het vervolgens weer naast me neer. Nu ik er zo over nadenken weet ik hoe het komt. Mijn hoofd zit even te vol met andere dingen waardoor het me, hoewel ik in feite genoeg heb om over te schrijven, niet lukt om een verhaal op papier te zetten waar ik achter sta 

Ik weet niet waarom, maar opeens denk ik aan mijn moeder. 


Voor mij is ze ’s werelds sterkste vrouw. No matter what: ze staat altijd voor me klaar. Altijd kan ik bij haar terecht. Ze kan me op de juiste momenten een spiegel voorhouden waardoor ik weer verder kom in het leven. Zij is één van de mensen die mij heeft geleerd wat zorg en liefde is. Voor anderen én voor mezelf.

 

Opeens denk ik ook aan een gedichtje dat een vriendin mij laatst stuurde. Een gedichtje dat voor mij de spijker op z’n kop slaat. Voor nu ben ik eigenlijk alleen nog benieuwd of dit voor jou (en je moeder) ook zo is.

 

 

toen ik een baby was

hielp jij mij uit de stront

als ik weer eens gevallen was

plukte jij mij van de grond.

 

als ik geen flauw idee had

vertelde jij mij hoe het zat

zelfs toen ik een puber was

en aan jouw oordeel maling had.

 

het was heus niet altijd ideaal

het was heus niet altijd een feest

er is ook weleens een relletje 

of een klein ruzietje geweest.

 

ik kan er boeken over schrijven 

maar in het kort samengevat:

ik weet niet wat ik had gemoeten

als ik jou niet had gehad. 

 

 

 

En dan is het nu tijd om verder te gaan ontspannen en ruimte te geven aan alles wat er in mijn hoofd zit. Tot de volgende lieve lezer(es). 

Roos

 

Wil je reageren op deze column van Roos, laat dan je reactie achter bij de post op
Instagram of  ↬ Facebook

13 april 2022

 

Ook even aandacht voor:

Zoals je eerder hebt kunnen lezen ben ik in mijn vrije tijd graag bezig met sport, sociale bezigheden en persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast vind ik het ook super gaaf om te creëren en anderen hiermee te helpen. Dus: ben of ken jij iemand die wel wat hulp kan gebruiken bij een tekstuele of grafische klus, schroom dan niet en neem contact met me op! Ik help je hier graag mee verder. Je kunt bijvoorbeeld denken aan het schrijven van content, het maken van visuals bij content, het ontwerpen van logo’s, menu -of visitekaartjes of het maken van een gave website! 

 Eerder Columns van Roos

Over een grens

Samen met haar vriendin loopt ze het restaurant binnen. Ze heeft uitgekeken naar deze avond. 

Een gezellige avond met een goede vriendin. Lekker eten, kletsen, lachen...


9 maart 2022

Created with Sketch.

 Ze nemen plaats aan een tafeltje en al snel komt er een flamboyante ober bij hen. Hij vraagt wat ze willen drinken, geeft hen de kaart en biedt hen shotjes sterke drank aan. Haar vriendin gaat op het aanbod in. Zij weigert. De ober kijkt haar verbaasd aan. ‘Doe niet zo saai!’, zegt hij tegen haar. Vervolgens bekijkt hij haar. Eerst haar gezicht en dan wat verder naar beneden. Hij kijkt naar haar lichaam. ‘Ooh! Je bent zwanger!’. Hij zegt het lachend en loopt naar de bar om hun bestelling in te schenken. Als hij hun drankjes komt brengen heeft hij ook voor zichzelf een shotje meegenomen. Haar vriendin neemt samen met de ober het shotje. Zij, nog steeds uit het veld geslagen door de opmerking van de ober, bekijkt het schouwspel. Ze voelt zich opgelaten en het lukt haar vervolgens niet meer van het eten te genieten of echt aanwezig te zijn in het gesprek met haar vriendin.

Ze voelt zich onzeker. 

Ziet ze er dan echt zo vreselijk uit? 

Ben je echt saai als je geen alcohol drinkt?

 

Naar mate de avond vordert komt de ober steeds vaker met shotjes bij hen aan tafel. Hij schroomt niet om er zelf ook steeds één te nemen en zijn gedrag verandert. Op een gegeven moment komt hij zelfs bij hen aan tafel zitten en vertelt hele verhalen. Zijn aandacht gaat vooral uit naar haar vriendin, die er inmiddels ook ongemakkelijk van wordt. Sneller dan ze hadden bedacht vraagt ze de rekening. 


Ze is er klaar mee. 

Ze wil alleen maar naar huis, wegkruipen in bed en deze avond vergeten. 

 

Na het afrekenen staan ze op. Ze trekt haar jas aan. De ober komt weer naar het toe. Eerst een aai over haar schouder, dan een aai over haar buik. ‘Heel veel succes nog met je zwangerschap!’. De woorden waarmee hij afscheid van hen neemt. De woorden die de zoveelste klap in haar gezicht zijn. De woorden die haar zo veel pijn doen dat als ze thuis komt ze zonder erover na te denken een pizza bestelt en deze gedachteloos opeet. Want hoe ze ook haar best doet, de buitenwereld lijkt het niet te zien en heeft toch wel een oordeel.

 
 

Dit is niet mijn verhaal. Dit is het verhaal van een lieve vriendin. Ik deel dit verhaal, omdat het aansluit bij mijn vorige blog over een (ver)oordeelvrije samenleving en ik denk dat dit hier een mooi voorbeeld van is. 

 


Mijn vriendin is niet zwanger. Mijn vriendin is een prachtige, jonge vrouw die vorig jaar na een jarenlange strijd met drank en drugs besloot het roer om te gooien, in therapie te gaan en voorgoed afscheid te nemen van het leven dat zij tot dat moment leidde. Ze besloot de strijdbijl met zichzelf te begraven en kiezen voor haar gezondheid en geluk. Een ontzettend zwaar proces dat zij ontzettend dapper draagt. Ze is nu al meer dan een half jaar helemaal clean en pakt haar werk weer op. Na alle stappen die ze al heeft gezet is ze nu bezig ook haar voedingsgewoontes aan te passen. Eerder had ze daar op mentaal vlak geen ruimte voor. Nu wel. Dit doet ze niet zozeer om haar uiterlijk te veranderen, maar in de eerste plaats vooral om zich fysiek nog fitter en energieker te voelen. Ze gunt zichzelf de tijd om dit stap voor stap te doen, want ze heeft geleerd dat dit voor haar beter werkt dat het roer in een keer om te gooien.
 
 
De ober noemde haar saai. De ober noemde haar zwanger. Hij had haar al veroordeeld zonder alleen nog haar naam te weten.. Zonder zich te beseffen dat mijn vriendin, waarschijnlijk even goed als hij, een verhaal heeft. Zonder zich te beseffen dat hij met zijn (waarschijnlijk) goede bedoeling iemand veel pijn kan doen. 
 

En mijn vriendin? Zij kan er nu lachen om de onwetendheid van mensen en een belangrijke les getrokken uit deze avond: er is iemand ver over haar grens gegaan, zij heeft op dat moment weten om te gaan met pijnlijke emoties en is zich bewust geworden van dit copingsmechanime. Iets waarmee ze nu verder aan de slag kan gaan. Niets gebeurt zonder reden. Dit dus ook niet. Een leuke ervaring was het niet. Een leerzame zeker.  
 

Ik ben zo trots op haar. 


Roos 


 
Wil je reageren op deze column, laat dan je reactie achter bij de post op
Instagram
Facebook 

9 maart 2022 

Een (ver)oordeel-vrij leven. 

Dat klinkt toch als muziek in de oren.. Maar is het ook mogelijk?
 
Deze vraag kwam laatst opeens bij me op. Zou het mogelijk zijn een samenleving te creëren waarin we onszelf en elkaar niet meer beoordelen én veroordelen op basis van afkomst, uiterlijk, opleiding, baan, verleden etc.? En als dat mogelijk is; hoe zouden we dan met elkaar omgaan? Hoe zou onze samenleving er dan uitzien? 

9 februari 2022

Created with Sketch.

 

Ik heb de tijd genomen om over deze vragen na te denken. 



Om eerlijk te zijn kwam ik voor mezelf toch al snel tot de conclusie dat het volgens mij niet mogelijk is om (ver)oordeel-vrij te leven. Gewoonweg omdat het zo’n menselijk mechanisme is: je ziet of hoort iets en zonder dat je het in de gaten hebt denk je er iets over. En eigenlijk is dat helemaal niet erg. Het gaat er volgens mij namelijk niet om wat je in eerste instantie denkt of vindt, maar om wáárom je dat denkt of vindt en hoe je hier vervolgens mee omgaat. 

Ben je in staat verder te denken, kijken en handelen dan je ‘eerste’ oordeel? Ben je in staat om dit ‘eerste oordeel’ los te laten of te veranderen? Durf je dit stuk zelfreflectie aan en gun je het jezelf (en de ander!) te onderzoeken waar jouw oordelen vandaan komen? 

 


Zelf heb ik bijvoorbeeld lange tijd een oordeel gehad over dikke mensen. 


En dan helemaal als ze chips, friet of chocola aan het eten waren: ‘Tja, moet je maar niet zoveel eten. Vind je het gek dat je er zo uitziet?! Eigen schuld!’.. Een keihard oordeel – opgepikt en vervolgens eigen gemaakt door o.a. sociale media, nieuwsberichten, kinderfilms (ja, echt.. kijk maar eens naar het kind dat gepest wordt in een kinderfilm. Ziet er opvallend genoeg vaak hetzelfde uit..) en boodschappen die ik meekreeg op school en in de privésferen. Aangeleerde, automatische oordelen en gedachten kun je ze ook wel noemen.. In de loop van de jaren heb ik geleerd dat ik totaal niet het recht heb en ook niet wil hebben om een ander op zo’n manier te veroordelen. Ik ken het verhaal van die ander niet. En hetzelfde geldt natuurlijk andersom. Mijn ervaring leert ook dat hoe minder ik over mezelf oordeel, hoe minder ik over anderen oordeel. Het oordeel over een ander als reflectie van een oordeel over mezelf – dat is hoe ik het nu zie.  

 

Hoe iemand eruit ziet, waar iemand vandaan komt, welke opleiding iemand heeft gevolgd, etc… Het maakt allemaal niet uit. Het gaat erom dat degene blij en gelukkig is met zichzelf – dat jij blij en gelukkig bent met jezelf. 

 

Naar aanleiding hiervan ben ik wel benieuwd. Denk jij dat het mogelijk is om (ver)oordeel-vrij te leven? En hoe houd jij jezelf scherp op jouw ‘aangeleerde en automatische’ oordelen?

Roos

 
Fijn als je over dit onderwerp in gesprek wilt gaan via: 

Instagram 

Facebook 

9 februari 2022

Je kunt niet falen, je kunt alleen maar leren

Ik ben Roos, 27 jaar oud en fulltime werkzaam in de psychiatrie. 

Ik heb vijf broers en samen met mijn kat woon ik in een heerlijk appartement in Rotterdam. In mijn vrije tijd vind ik het o.a. heerlijk om te sporten, met vrienden en familie te zijn, met een boek op de bank te kruipen of om te schrijven. Schrijven is voor mij iets waar ik mijn creativiteit in kwijt kan en het is een van mijn uitlaatkleppen. Verder vind ik het geweldig om met (mijn) persoonlijke ontwikkeling en mindset bezig te zijn en ook anderen hiermee te ondersteunen, motiveren en inspireren. Ik ben volgens mij inmiddels behoorlijk zelfbewust en vind zelfzorg erg belangrijk. Dit gun ik anderen, maar mezelf ook zeker! Dit is echter ook wel eens anders geweest.. 


12 januari 2022

Created with Sketch.

 

Eind 2016, toen net 22 jaar oud, besloot ik namelijk dat het tijd was om een paar kilootjes af te vallen. 


Wat begon als een gezonde manier om wat gewicht te verliezen en me beter in mijn vel te voelen mondde al snel uit in de eetstoornis Anorexia Nervosa. Zowel mijn omgeving als ikzelf hadden al vrij snel door dat ik me anders ging gedragen – zeker als het ging over eten en bewegen. Ik bleef mijn grenzen verleggen, had ontelbaar veel regeltjes voor mezelf waar ik me aan moest houden, mijn humeur liet ik volledig bepalen door het getal op de weegschaal en ik trok me steeds meer terug uit sociale situaties. In februari 2017 ging ik naar de huisarts, omdat ik mezelf echt niet meer herkende. 

Waar was die vrolijke, levenslustige student gebleven? 

Die Bourgondiër die genoten van etentjes met de familie en vriendinnen en avonden doorzaken..?! 



Ik dacht er met een paar therapiesessies wel bovenop te zijn, maar niets was minder waar. Iedere dag verloor ik de controle over mezelf meer.. Tot ik niet meer kon. Ik deed en dacht dingen die ik voor mezelf nooit voor mogelijk had gehouden en had volledig mijn eigen realiteit gecreëerd als het ging over eten, bewegen, mijn gewicht en lichaamsbeeld.. 


Mijn realiteit die niet strookte met de werkelijkheid.. 


In mei 2017 bereikte een dieptepunt. Ik had een keus: zo doorgaan met alle mogelijke gevolgen van dien of heel hard met mezelf aan de slag gaan en het leven weer écht gaan leven. Ik koos voor (achteraf gezien) de moeilijkste weg – ik koos voor herstel. Gelukkig kon ik snel terecht binnen de GGZ voor specialistische hulp. Een traject van zeker twee jaar volgde. En ook nadat ik uit behandeling ben gegaan heb ik nog heel wat stappen gezet. En dat was nodig! Tijdens mijn behandeling kreeg ik inzicht in de functies van mijn eetstoornis. Die had ik namelijk niet ‘zo maar’. Ik leerde mijn triggers kennen en hoe hiermee om te gaan. In feite leerde ik dus op een gezonde, constructieve manier om te gaan met gevoelens, gedachten, emoties en moeilijke situaties. 


Een eetstoornis gaat namelijk helemaal niet over eten, bewegen of gewicht.. Het probleem dat ik met mezelf had reflecteerde ik op mijn eet- en beweeggedrag en gewicht. 



 
Ik ben blij en trots dat ik nu al weer een hele lange tijd kan zeggen dat ik mijn vrijheid, mijn leven, weer terug heb! Als ik nu terugkijk op die periode ben ik, hoe gek het misschien ook klinkt, dankbaar. Door mijn eetstoornis heb ik namelijk zo ontzettend veel geleerd en ben ik als mens enorm gegroeid. Ik sta veel meer in verbinding met mezelf en met mijn omgeving. In de eerste plaats heb ik geleerd dat gezondheid zoveel meer is dan de afwezigheid van een fysieke of mentale ziekte en dat gezondheid echt niet afhangt van een getal op de weegschaal, een bepaald eet- en beweegpatroon of hoe je eruit ziet. Het gaat zoveel verder dan dat! Ook heb ik geleerd dat ik niet verantwoordelijk ben voor de gezondheid, het welzijn, welbevinden en geluk van anderen. Ik kan hier slechts een bijdrage aan leveren. En als ik dat wil doen zal ik allereerst goed voor mezelf moeten zorgen. 

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat je pas echt voor anderen kunt zorgen als je goed voor jezelf kunt zorgen, dat je pas een bijdrage kunt leveren aan iemands geluk als je zelf geluk ervaart. 


Daarnaast heb ik geleerd en ervaren dat ik, en jij dus ook, altijd een keus heb. We kunnen zelf kiezen welke gedachten, gevoelens en emoties we aandacht geven, hoeveel aandacht en welke aandacht we deze geven. Oftewel: wat we hiermee doen. Ik, en jij dus ook, hebben een keuze hoe om te gaan met situaties en onze omgeving. Kiezen voor jezelf en je eigen geluk is niet altijd makkelijk, maar uiteindelijk wel het meest waardevol. Voor jou en voor de mensen van wie je houdt. 



Ik gun het daarom ook iedereen om te leren keuzes te maken vanuit zelfzorg en zelfliefde. Het is een proces dat gaat met vallen en opstaan. Een proces waarbij je (en ik ook zeker) in je eigen valkuilen stapt en het gevoel kan hebben dat je hebt gefaald. 

Een proces waarbij je jezelf eraan mag blijven herinneren dat falen niet bestaat. Je kunt niet falen, je kunt alleen maar leren. 

 

Heb je na het lezen van deze column een vraag voor me? Voeg me dan gerust toe op Instagram (https://www.instagram.com/roosvoijen/) en stuur me daar een berichtje! En no worries: niets is te gek 😉!

Roos 



Fijn als je over dit onderwerp in gesprek wilt gaan via: 

Zettje Instagram 

Zettje Facebook


12 januari 2022


Zoals je eerder hebt kunnen lezen ben ik in mijn vrije tijd graag bezig met sport, sociale bezigheden en persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast vind ik het ook super gaaf om te creëren en anderen hiermee te helpen. Dus: ben of ken jij iemand die wel wat hulp kan gebruiken bij een tekstuele of grafische klus, schroom dan niet en neem contact met me op! Ik help je hier graag mee verder. Je kunt bijvoorbeeld denken aan het schrijven van content, het maken van visuals bij content, het ontwerpen van logo’s, menu -of visitekaartjes of het maken van een gave website!